คุณชายทั้งหลายโปรดไว้ชีวิต

“คุณหนูเจ้าคะ ตื่นเถิดเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ท่านแม่ทัพมู่เจ๋อนำกำลังทหารห้าหมื่นนายล้อมจวนเราไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ! เขาประกาศก้องว่าจะบุกเข้ามาปลิดชีพนางมารร้ายเช่นคุณหนู นำศีรษะไปเสียบประจานหน้าประตูเมืองให้จงได้เจ้าค่ะ!”

​เสียงแหลมเล็กระคายหูดังก้องทะลุผ่านม่านความฝัน ข้าที่กำลังฝันหวานถึงโชคลาภก้อนโตพลันสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาด

​แม่ทัพมู่เจ๋อ? ห้าหมื่นนาย? ใครจะบุกมาตัดหัวใครกัน!

​โดยปกติแล้ว เสียงที่ควรจะปลุกข้าคือเสียงแจ้งเตือนจากหัวหน้างานในช่วงเช้าตรู่ ข้าเป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนธรรมดาในเมืองหลวงที่ชีวิตวนเวียนอยู่กับการใช้หนี้บัตรเครดิตและผ่อนสมาร์ทโฟนเพียงเท่านั้น แล้วแม่ทัพที่ชื่อมู่เจ๋อนี่มาจากซีรีส์เรื่องไหนกัน ข้าไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อมาก่อน

​ทว่าเมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาไม่ใช่เพดานห้องเช่าที่มีรอยน้ำรั่วซึมอย่างที่คุ้นชิน แต่กลับเป็นคานไม้แกะสลักลายหงส์มังกรพันตู ปิดทองคำเปลวเหลืองอร่ามดูวิจิตร ม่านมุ้งสีแดงฉานปักลายดอกโบตั๋นห้อยระย้า กลิ่นกำยานหอมเย็นอบอวลไปทั่วบริเวณ

​เดี๋ยวนะ... นี่ห้องนอนหรือศาลเจ้ากันแน่?

​“เสี่ยวเถา...” นามนี้ผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับริมฝีปากที่ขยับเรียกออกไปเองโดยสัญชาตญาณ เสียงที่เปล่งออกมานั้นหวานใสดั่งกระดิ่งเงิน มิใช่เสียงแหบพร่าจากการอดนอนอย่างที่เป็นมา

​“เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไรนะ ใครจะมาเอาชีวิตใคร?”

​ม่านมุ้งถูกแหวกออกอย่างแรง เด็กสาวในชุดสีเขียวอ่อนรีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าข้างเตียง นางหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกตกน้ำ

​“ก็ท่านแม่ทัพมู่เจ๋ออย่างไรเล่าเจ้าคะที่คุณหนูเคยลวงเขาว่าล้มป่วยปางตาย บังคับให้เขาทิ้งแนวรบชายแดนมาแต่งงานด้วย พอท่านแม่ทัพทิ้งกองทัพมาหา คุณหนูกลับกราบทูลฮ่องเต้ว่าเขาก่อกบฏ! บัดนี้ความจริงเปิดเผย ฮ่องเต้คืนยศให้ท่านแม่ทัพแล้ว เขาจึงโกรธแค้นจนยกทัพมาล้อมจวน บอกว่าจะเอาชีวิตคุณหนูไปเซ่นดวงวิญญาณพี่น้องทหารสามพันคนที่ต้องตายไปเจ้าค่ะ!”

​เสี่ยวเถาร่ายยาวรวดเดียว แต่ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักอึ้งราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจข้า

​มู่เจ๋อถูกหลอกให้ทิ้งทัพ ใส่ร้ายว่าเป็นกบฏ และตอนนี้กำลังมาทวงแค้น?

​พล็อตเรื่องเช่นนี้มัน... นี่คือนิยายเรื่อง ‘หงส์เหนือบัลลังก์’ ที่ข้าเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนชัดๆ! เรื่องราวของนางเอก ‘ไป๋หลิง’ ผู้แสนดีที่ต้องเผชิญวิบากกรรม แต่ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือตัวละครฝั่งตรงข้าม...

​“เอากระจกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!” ข้าตวาดสั่งด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

​เสี่ยวเถารีบส่งคันฉ่องทองเหลืองมาให้ มือข้าสั่นจนเกือบทำมันร่วงหล่น ทันทีที่เงาสะท้อนปรากฏ ข้าแทบอยากจะสิ้นสติไปเสียตรงนั้น

​ใบหน้าในกระจกงดงามจนลืมหายใจ ผิวพรรณผุดผ่องดั่งหยกชั้นเลิศ คิ้วโก่งดั่งคันศร ริมฝีปากแดงก่ำดั่งผลอิงเถา ดวงตารูปหงส์เชิดขึ้นเล็กน้อยแฝงแววหยิ่งยโสและร้ายกาจ

​ข้าจำคำบรรยายนี้ได้แม่นยำ นี่คือ ‘เจียงลั่วอวี่’ นางร้ายที่ข้าเพิ่งเขียนคอมเมนต์ด่าทอไปเมื่อคืน แล้วเหตุใดข้าจึงต้องมาอยู่ในร่างของสตรีที่อีกหนึ่งปีข้างหน้าจะต้องถูกประหารด้วยวิธีแล่เนื้อพันชิ้นในวันเฉลิมพระชนมพรรษาด้วยเล่า!

​“วะ... วันนี้วันที่เท่าไหร่!” ข้าคว้าคอเสื้อเสี่ยวเถามาถาม

​“วันที่สิบห้า เดือนสาม ปีจ้าวหยวนที่สิบแปดเจ้าค่ะ... อีกเพียงหนึ่งปีก็จะถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษาแล้ว...”

​เหลือเวลาอีกเพียง 365 วัน นับถอยหลังสู่ลานประหาร!

​โครม!

​บานประตูไม้จันทน์สลักลายมังกรถูกถีบจนกระเด็นหลุดออกราวกับเศษกระดาษ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้อง ท่ามกลางหมอกฝุ่นนั้น บุรุษร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวเข้ามา กลิ่นอายคาวเลือดและรังสีอำมหิตจากสนามรบแผ่ซ่านจนอากาศเย็นเยียบ

​เส้นผมสีดำสนิทสยายเต็มแผ่นหลัง ใบหน้าคมเข้มราวกับเทพสงครามปั้นแต่ง แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังมองเพียงมดปลวกในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมยืนยันชัดเจน... เขาคือ มู่เจ๋อ แม่ทัพทิศอุดรผู้เกรียงไกร

​“เจียงลั่วอวี่” เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไว้ด้วยความอาฆาต “ข้ากลับมาจากขุมนรกเพื่อมาทวงหนี้เลือดให้พี่น้องร่วมรบของข้า!”

​เสียงเกราะกระทบกันดังกึกก้องทุกย่างก้าว กระบี่ยาวในมือลากครูดไปกับพื้นจนเกิดเสียงบาดหู เสี่ยวเถากรีดร้องด้วยความหวาดกลัวก่อนจะล้มพับสิ้นสติไป

​เขาเดินมาหยุดตรงหน้าข้า ปลายกระบี่ที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่จ่อเข้าที่ใต้คาง ความเย็นเฉียบของโลหะแล่นปราดเข้าสู่ผิวหนัง เขางัดปลายกระบี่ขึ้นบังคับให้ข้าต้องสบตา

​“สามปีในสมรภูมิ ข้าสังหารคนเป็นหมื่นเพื่อปกป้องราษฎรเช่นเจ้า แต่เจ้ากลับใช้เพียงคำลวงว่าคิดถึง หลอกให้ข้าทิ้งทหารสามพันนายให้ตายตกตามกันเพียงเพราะข้าเชื่อใจสตรีใจทรามอย่างเจ้า!” น้ำเสียงเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความแค้นขุมลึก “วันนี้ข้าจะมาทวงคืนทุกอย่าง... ด้วยชีวิตของเจ้า!”

​เขากดปลายกระบี่ลงจนเลือดเริ่มซึมออกมา สมองของข้าขาวโพลนไปหมด

​ในนิยายฉากนี้ไม่ได้บอกรายละเอียดไว้ชัดเจน คิดว่าข้าจะบีบน้ำตาร้องขอความเมตตาหรือ? ไม่เลย... มู่เจ๋อเกลียดสตรีเสแสร้งเป็นที่สุด

​คิดสิเจียงลั่วอวี่! จุดอ่อนของมู่เจ๋อคือความยุติธรรมและความรับผิดชอบ เขาไม่สังหารคนไร้ทางสู้ และมักให้โอกาสคนที่สำนึกผิดเสมอ

​ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!

​ข้ากัดฟันสูดหายใจลึก ยื่นมืออันสั่นเทาออกไป ใช้ปลายนิ้วคีบข้างคมกระบี่แล้วค่อยๆ ดันมันออกห่างจากคออย่างช้าๆ

​มู่เจ๋อชะงักไป คิ้วเข้มขมวดมุ่น

​“ท่านแม่ทัพมู่” เสียงของข้าแม้จะสั่นพร่าแต่ทว่ามั่นคง “หากข้า เจียงลั่วอวี่ผู้นี้ ยอมรับต่อหน้าท่านและฟ้าดินว่าข้าชั่วช้าสมควรตายหมื่นครั้ง และหากข้าบอกว่าข้าพร้อมจะชดใช้ทุกอย่างด้วยชีวิตและลมหายใจที่เหลืออยู่... ท่านจะเมตตาให้โอกาสข้าไถ่โทษสักครั้งได้หรือไม่?”

​บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ

​“เจ้าคิดจะเล่นลิ้นอันใดอีก?” เขาแค่นเสียงหยัน “สันดานเช่นเจ้า ข้าย่อมประจักษ์ดี”

​“ข้ามมิได้เล่นลิ้นเจ้าค่ะ” ข้าสวนกลับทันควัน “ข้าขอสาบานต่อดวงวิญญาณทหารสามพันนายของท่านและต่อสรวงสวรรค์ หนี้เลือดที่ข้าติดค้างท่านไว้ ข้าจะชดใช้คืนให้จนสิ้นภายในวันเฉลิมพระชนมพรรษาปีหน้า หากทำมิได้ ข้าจะขอแบกศีรษะตนเองขึ้นสู่แท่นประหาร ให้ราษฎรสาปแช่ง ให้แร้งกากินศพจนไม่เหลือซาก!”

​คำสาบานในยุคสมัยนี้มีความสำคัญยิ่งนัก หากผิดคำสัตย์ย่อมไม่ได้ผุดได้เกิด

​มู่เจ๋อกำด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน กรามของเขาขบกันจนเป็นสัน สุดท้ายจึงพ่นลมหายใจออกมา

​“ดี!” คำเดียวแต่หนักแน่นดั่งขุนเขา “ข้าจะรอดูว่าเจียงลั่วอวี่ผู้ปากกล้าจะไถ่โทษได้เพียงใด หรือสุดท้ายจะต้องไปจบชีวิตที่ลานประหารตามคำสาบานของตนเอง!”

​ฉึบ!

​เขาสะบัดกระบี่เก็บเข้าฝักแล้วหมุนตัวเดินจากไป โดยไม่แม้แต่จะหันมามองข้าอีก

​“อีกหนึ่งปีเจอกันที่ลานประหาร อย่าทำให้ข้าต้องผิดหวังเล่า”

​ปัง!

​กรอบประตูที่เหลืออยู่ถูกกระแทกจนฝุ่นร่วงกราว

​ข้าทรุดตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง มือลูบแผลที่คอพลางหอบหายใจรัว

​รอดไปได้หนึ่งด่าน... นี่คือก้าวที่ง่ายที่สุด เพราะมู่เจ๋อยังมีคุณธรรมกำกับใจ แต่ข้างนอกนั่นยังมีอีกสามคน ทั้งเสิ่นชิงโจว กงอวี้หลัน...

​ทันใดนั้น ภาพจำในอดีตก็ผุดขึ้นมา เป็นงานเลี้ยงที่ร่างเดิมเมามายจนเดินไปเหยียบชายฉลองพระองค์สีทองปักลายมังกรจนเจ้าของชุดเสียหลักหน้าคะมำต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก มิหนำซ้ำยังชี้หน้าด่ากราดว่า

​“อ่อนแอไร้น้ำยา ดีแต่หลบอยู่ในวังเป็นทารกไม่รู้จักโต กล้าออกรบเหมือนท่านแม่ทัพมู่บ้างหรือไม่!”

​ดวงตาสีอำพันคู่นั้นลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและความอัปยศ เสียงทุ้มต่ำนั้นยังคงดังก้องในโสตประสาท

​“เจียงลั่วอวี่! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาเหยียบผ้าของข้า!”

​จ้าวหลิงเซียว รัชทายาทแห่งแคว้น...

​ข้ากำผ้าปูที่นอนแน่น ในบรรดาสี่บุรุษที่จองเวรข้า เหตุใดเสียงของเขาจึงตามมาหลอกหลอนชัดเจนที่สุดกันนะ

​365 วัน หนี้แค้นสี่ชีวิต และข้าที่มีเพียงข้อมูลจากนิยายในหัว...

​ข้ามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดรำไรดูงดงามยิ่งนัก แต่มันกลับมิได้ช่วยให้ใจที่ดิ่งลงเหวของข้าดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

___คุยกับไรท์___

เนื่องจากเป็นการแต่งแนวจีนโบราณครั้งแรกสำนวนของไรท์อาจจะมีการปรับเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลานะคะเพื่อพัฒนาให้ไรท์แต่งต่อไปจนถึงตอนจบ