คุณชายทั้งหลายโปรดไว้ชีวิต

“คุณหนูเจ้าคะ ตื่นเถิดเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ท่านแม่ทัพมู่เจ๋อนำกำลังทหารห้าหมื่นนายล้อมจวนเราไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ! เขาประกาศก้องว่าจะบุกเข้ามาปลิดชีพนางมารร้ายเช่นคุณหนู นำศีรษะไปเสียบประจานหน้าประตูเมืองให้จงได้เจ้าค่ะ!” ​เสียงแหลมเล็กระคายหูดังก้องทะลุผ่านม่านความฝัน ข้าที่กำลังฝันหวานถึงโชคลาภก้อนโตพลันสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาด ​แม่ทัพมู่เจ๋อ? ห้าหมื่นนาย? ใครจะบุกมาตัดหัวใครกัน! ​โดยปกติแล้ว เสียงที่ควรจะปลุกข้าคือเสียงแจ้งเตือนจากหัวหน้างานในช่วงเช้าตรู่ ข้าเป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนธรรมดาในเมืองหลวงที่ชีวิตวนเวียนอยู่กับการใช้หนี้บัตรเครดิตและผ่อนสมาร์ทโฟนเพียงเท่านั้น แล้วแม่ทัพที่ชื่อมู่เจ๋อนี่มาจากซีรีส์เรื่องไหนกัน ข้าไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อมาก่อน ​ทว่าเมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาไม่ใช่เพดานห้องเช่าที่มีรอยน้ำรั่วซึมอย่างที่คุ้นชิน แต่กลับเป็นคานไม้แกะสลักลายหงส์มังกรพันตู ปิดทองคำเปลวเหลืองอร่ามดูวิจิตร ม่านมุ้งสีแดงฉานปักลายดอกโบตั๋นห้อยระย้า กลิ่นกำยานหอมเย็นอบอวลไปทั่วบริเวณ ​เดี๋ยวนะ... นี่ห้องนอนหรือศาลเจ้ากันแน่? ​“เสี่ยวเถา...” นามนี้ผุดขึ้นมาในหัวพ

ข้าเอนกายพักผ่อนได้เพียงสองชั่วยามก็ต้องตื่นจากนิทรา​เสี่ยวเถาเขย่าตัวข้าเบาๆ ดวงตาของนางยังคงบวมช้ำจากการร้องไห้ไม่จางหาย​“คุณหนูเจ้าคะ ท่านคัดรายชื่อมาทั้งคืน มิสู้พักผ่อนต่ออีกสักนิดเถิดเจ้าค่ะ จะรีบออกไปแจกจ่ายเงินทองตอนนี้เชียวหรือ?”​“หนี้ชีวิตนั้นเร่งด่วนปานไฟลามทุ่ง มิอาจรอช้าได้แม้เพียงเค่อเดียว” ข้ายันกายลุกขึ้น ความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั้งแผ่นหลังประหนึ่งถูกขุนเขาข่มทับ แต่ในเมื่อเมื่อวานข้ารอดพ้นจากคมดาบของแม่ทัพมู่เจ๋อมาได้ วันนี้จะมาสิ้นใจเพียงเพราะอดนอนมิได้เด็ดขาด​ข้าสั่งการให้เสี่ยวเถาไปตามตัวหลงจู๊และหัวหน้าบัญชีตระกูลเจียงมาทั้งหมด พร้อมตั้งโต๊ะหน้าจวน ขึงป้ายผ้าตัวอักษรวิจิตรบรรจงว่า ‘กองทุนชดเชยศึกนอกด่านตระกูลเจียง’​เหล่าชาวบ้านที่เคยหมายจะเอาชีวิตข้าเมื่อวันวาน บัดนี้กลับเข้าแถวเรียงรายยาวเหยียดไปถึงหัวมุมถนน บางคนยังคงส่งสายตาชิงชังมาให้ แต่เมื่อเห็นหีบเงินหนึ่งร้อยตำลึงวางเรียงรายเป็นตับ พวกเขาก็ต่างลอบกลืนน้ำลายด้วยความโลภระคนยินดี​“ทุกท่านโปรดฟัง! ผู้ใดที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนทหารนอกด่านจงก้าวออกมา ข้ายืนยันว่าแจกจ่ายตามจริงมิมีคดโกง โดยมีท่านแม่ทัพมู่เจ๋อเ

“คุณหนู! พระราชโองการ... พระราชโองการจากวังหลวงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!”​เสี่ยวเถาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในจวนยามที่ข้ากำลังไอโขลกเป็นรอบที่สองของวัน แม้จักยังไม่มีโลหิตซึมออกมา ทว่าลำคอกลับแห้งผากประหนึ่งผืนดินขาดน้ำ ‘ผงซ่างหาน’ เริ่มสำแดงฤทธิ์เดชเสียแล้ว​ข้าปาดริมฝีปากพลางถามเสียงเรียบ “โองการว่าอย่างไร?”​“มีรับสั่งให้คุณหนูเข้าวังในคืนนี้เจ้าค่ะ ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะของท่านแม่ทัพมู่เจ๋อ องค์รัชทายาททรงมีบัญชาให้คุณหนูไปร่ายรำถวายหน้าพระที่นั่งเจ้าค่ะ”​คำบอกเล่านั้นทำให้ข้าเย็นวาบไปทั้งสรรพางค์กาย​จ้าวหลิงเซียว... รัชทายาทผู้ที่ร่างเดิมเคยล่วงเกินไว้อย่างแสนสาหัส ยามนางมึนเมาจนขาดสติ ได้บังอาจไปเหยียบชายฉลองพระองค์ของเขาจนเสียกิริยาต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก มิหนำซ้ำยังชี้หน้าตราหน้าเขาว่าเป็น ‘บุรุษขี้แยไร้น้ำยา’​ในนิยายบทนี้... เขาจงใจเรียกนางไปร่ายรำเพื่อกลั่นแกล้งให้ผ้าหลุดลุ่ยกลางลานหวังให้อัปยศจนมิมิต้องการมีชีวิตอยู่​“เขาเจาะจงให้ข้าร่ายรำบทใด?”​“บทเพลง... หงส์เหิน เจ้าค่ะ”​หงส์เหิน... ท่ารำที่ต้องหมุนกายและสะบัดชายอาภรณ์สูงชัน หากผิดพลาดเพียงกึ่งนิ้วย่อมกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัว

“คุณหนูเจ้าคะ! แย่แล้วเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”​เสียงร้องตะโกนของเสี่ยวเถาปลุกข้าให้ตื่นจากภวังค์ นางพุ่งพรวดเข้ามาเขย่ากายข้าจนหัวสั่นหัวคลอน ในมือกำม้วนกระดาษสี่ฉบับแน่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นภูตผีมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้า​“แค่ก... มีเรื่องอันใด?” ข้ายันกายลุกขึ้น ไอโขลกออกมาเบาๆ พยายามกลืนรสคาวเลือดลงคออย่างสุดความสามารถ วันนี้เข้าสู่วันที่สองของพิษซ่างหานส่านแล้ว ข้าเหลือเวลาอีกเพียงห้าวันก่อนจะเข้าสู่ระยะสุดท้าย​“สารด่วนเจ้าค่ะ! มาพร้อมกันสี่ฉบับจากสี่ทิศ!” เสี่ยวเถาคลี่ม้วนกระดาษออก มือไม้นางสั่นเทาจนสังเกตเห็นได้ชัด​ฉบับแรก: ประทับตราพยัคฆ์แห่งแม่ทัพมู่‘ยามจื่อคืนนี้ จะมีผู้ลอบวางยาพิษในค่ายทหารทิศอุดร เป้าหมายคือสังหารแม่ทัพมู่ หากเขาสิ้นชีพ ทหารห้าหมื่นนายจะไร้หัวขบวน’​ใจข้าพลันเย็นเฉียบ ในนิยาย ‘ศึกเขาเหยียน’ มู่เจ๋อต้องพิษจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะคนใกล้ชิดทรยศ หากครั้งนี้ไร้ซึ่งแม่นางไป๋หลิงยื่นมือเข้าช่วย เขาคงมิมอดม้วยไปจริงๆ หรือ​ฉบับที่สอง: ตราประทับการค้าตระกูลเสิ่น‘ยามจื่อคืนนี้ โกดังผ้าไหมตระกูลเสิ่นจะถูกเพลิงเผาผลาญ พร้อมหลักฐานการค้าเกลือเถื่อนที่ถูกป้าย

แสงเงินแสงทองยังมิพ้นขอบฟ้า ข้าก็เร่งรุดขึ้นรถม้าด้วยความรีบร้อน​“คุณหนูเจ้าคะ! ท่านจะไปที่ใดอีก! ท่านไอเป็นเลือดมาทั้งคืนแล้วนะเจ้าคะ!” เสี่ยวเถาร่ำไห้พลางวิ่งตามมาเกาะขอบหน้าต่างรถม้าด้วยความกังวล​“ค่ายทหารทิศอุดร” ข้าใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ไอโขลกออกมาจนได้ยินเสียงแว่วในอก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน “ข้าจะไปดูให้เห็นกับตาว่าท่านแม่ทัพ... ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”​“คุณหนู! อย่าได้กล่าววาจาอัปมงคลเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ!”​“หากเขามิรอด... ข้าเองก็คงมิมิต่างกัน” ข้ายกยิ้มบางให้เสี่ยวเถา แม้ภายในใจจะสั่นระรัวดุจกลองรบ “ออกรถ!”​ล้อรถม้าบดถนนหินมุ่งหน้าออกจากเมืองจวินโจว ท้องฟ้าสางทอแสงสีโลหิตช่างงดงาม... ทว่ากลับดูราวกับลางร้ายที่คืบคลานเข้ามา​ยามจื่อเมื่อคืน ข้าส่งจดหมายลับให้มู่เจ๋อ แจ้งแผนการ ‘แกล้งตายซ้อนกลจับคนทรยศ’ หากเขาเชื่อในคำเตือน ข้าย่อมรอดพ้น แต่หากเขาคิดว่าข้าลวงหลอก... ทุกอย่างที่ข้าเพียรทำมาย่อมสูญสิ้น​ค่ายทหารทิศอุดรตั้งอยู่ห่างออกไปสามสิบลี้​เมื่อรถม้าเคลื่อนมาถึงหน้าด่าน ธงพยัคฆ์ขาวอันเป็นสัญลักษณ์ของเขายังคงโบกสะบัด ทว่าบรรยากาศกลับเงียบงันจนผิดปกติ​เงียบจนเ