คุณชายทั้งหลายโปรดไว้ชีวิต

คุณชายทั้งหลายโปรดไว้ชีวิต

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-19
โดย:  ลลินรดาจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
40บท
651views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

แค่หลับไปงีบเดียวตื่นมาอีกทีก็กลายเป็นนางร้ายเบอร์หนึ่งของนิยายที่ตัวเองเพิ่งด่าจบไป วีรกรรมเจ้าของร่างเดิมคือที่สุดของความพัง ปั่นหัวคุณชายตระกูลใหญ่พร้อมกัน 4 คน ทั้งแม่ทัพ พ่อค้า หมอเทวดา แล้วเททิ้งหน้าตาเฉยตอนตระกูลเขาล้มละลาย แถมยังกล้าไปเหยียบหน้ารัชทายาทกลางงานหลวงอีก ผลกรรมในนิยายบอกไว้ชัดมากว่าวันเกิดฮ่องเต้ปีหน้า คือวันที่ทั้ง 4 คนจะร่วมมือกันลากนางไปเช็คบิล ส่งนางเอกตัวจริงขึ้นครองรัก ส่วนนางร้ายน่ะเหรอก็ตายอนาถข้างถนนไงล่ะ แต่เดี๋ยวก่อนฉันคือคนอ่านนิยายมาก่อนนะ ฉันรู้สปอยล์ทุกอย่าง ในเมื่อสวรรค์ส่งมาเกิดใหม่ทั้งที ก็ขอฉีก Bad End เขียนรูทใหม่เองละกัน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 ตื่นมาอยู่ในร่างของนางร้าย

Malam itu hujan deras mengguyur suatu desa membuat jalan jalan tergenang air di mana mana.

Krek krek krek

Suara pintu yang dibuka.

"Wah hujannya deras banget sih bikin takut aja dan hawanya dingin banget," ucap seorang gadis yang berdiri di depan pintu rumahnya.

Dia bernama Sinta dia berumur 20 tahun dia adalah anak seorang pengusaha tempe dan tahu di desanya.

"Hujan deras ini sana masuk lah dulu kok malah hujannya di liatin," ucap Bapak Sinta yang tak sengaja melihat Sinta berdiri di depan pintu.

"Iya Pak ini juga mau masuk kok, aku cuman melihat keadaan luar banjir atau tidak" ucap Sinta kepada Bapaknya itu.

Bapak Sinta pun bergegas untuk kemar karena cuaca yang sangat dingin dan hujan yang deras Bapak Sinta memilih untuk tidur.

"Ah masuk takutnya ada petir, mana aku di depan pintu sendirian lagi ya ampun," gumam Sinta dari dalam hati.

Sinta pun menutup pintu dan mengunci pintu rumahnya dan bergegas ke kamar nya untuk berbaring dan menunggu hujan reda.

Sinta menunggu hujan reda sambil membaca buku, dia membaca buku karena dia sangat senang jika menghabiskan waktu luang dengan membaca buku.

Tok tok tok

"Sin sudah tidur belum?" tanya Ibunya dari luar kamarnya.

"Eh belum Bu kenapa Bu?" ucap Sinta kepada Ibunya.

"Ini lo Ibu bikin teh hangat sama pisang goreng kamu mau gak, enak banget loh mana ada sambelnya juga ini sin," ujar Ibunya kepada sinta.

Sinta pun membuka pintu kamarnya dan menemui Ibunya.

"Wah enak banget ini Bu mana masi hangat lagi di makan di cuaca yang dingin memang mantap Bu," ucap Sinta kepada Ibunya.

"Mau makan di kamar atau makan di luar bareng Ibu, soalnya Bapakmu sudah tidur kecapekan karena tadi banyak pesanan tahu sama tempe jadi kewalahan," ucap Ibunya kepada Sinta.

"Ya sudah makannya baremg Ibu aja di ruang tamu ayok Bu" ucap Sinta.

"Iyaa ayok," ucap Ibunya.

"Lah Bu Bapak kok bisa kecapekan lah buruh-buruhnya pada kemana Bu kan ada 8 orang buruhnya Bapak Bu" tanya Sinta kepada Ibunya yang sedang memakan pisang goreng.

"Iya ada buruhnya tapi buruhnya yang 2 orang lagi izin cuti jadi Bapak mu yang ikut ngurusin itu belum lagi ngantar tahu tempenya," ucap Ibunya Sinta

"Oalah Bu kasian Bapak ya Bu pasti capek banget karena kerjanya kan nonstop lo Bu," ucap Sinta kepada Ibunya itu.

Sinta melanjutkan makan pisang goreng dan minum teh hangat sembari menunggu hujan reda karena takutnya hujan deras mengakibatkan banjir.

"Ya mau gimana lagi Sin kan ini ya memang usaha Ibu sama Bapak Sin ini aja alhamdulillah bisa ada usaha begini cukup buat biaya kita dan bisa nabung juga buat masa depan kamu," ujar Ibunya kepada Sinta.

Sinta tersenyum dan memeluk Ibunya.

"Semoga sehat sehat terus ya bu sampai Sinta bisa banggain Ibu sama Bapak juga nantinya, Amin", ucap Sinta kepada ibunya yang tersayang.

Sinta Adalah anak satu-satunya dari orang tuanya dan Sinta tidak ingin membuat kedua Orang tuanya merasa terbebani akan adanya dia.

Setelah makan pisang goreng dan teh hangat Sinta merasa kenyang dan ibunya menyuruhnya untuk tidur ke kamar dan tidur

"Sin sana kamu pergi ke kamar dan tidir ini juga sudah malam loh Sin," ucap Ibunya kepada sinta.

"Iya Bu Sinta ke kamar dulu ya Bu udah ngantuk juga ini aku Bu," kata Sinta dengan nada lemas karena mengantuk.

Sinta pun pergi ke kamar dan hujan pun belum juga berhenti dan hujan malah semakin deras saja.

Ibunya pun juga tidur karena memang sudah sangat malam dan waktunya untuk beristirahat dan besok harus membungkus tempe karena banyak pesanan.

Ke esokan harinya Sinta bangun lebih pagi dari sebelumnya karena Sinta merasa ingin ke kamar mandi dan Ibu dan Bapaknya belum bangun.

"Duh mau ke kamar mandi kok masi gelap ya mana Ibu sama Bapak belum bangun lagi," gumam Sinta dengan pelan dan menuju ke kamar mandi.

Beberapa menit ke kamar mandi setelah itu Sinta kembali ke kamarnya tak lama kemudian Bapaknya pun bangun dari tidurnya.

"Eh sudah bangun kamu Sin jam begini la kok tumben banget ya biasanya aja siang bangunnya," ucap Bapaknya kepada Sinta yang barusan keluar dari kamar mandi.

"Terbangun karena pengen buang air kecil Pak jadi terpaksa bangun deh jam begini Pak hehe, " jawab sinta yang langsung masuk lagi ke kamar nya.

"Masuk ke kamar jangan tidur lagi Sin sini ikutan bungkus tempe dikit lagi, ini sama Ibu juga," ujar Bapaknya kepada Sinta.

"Iya Bapak dikit lagi Sinta ikutan bungkus tempe," ucap Sinta dari dalam kamar.

Akhirnya Sinta pun keluar dan berjalan ke arah tempat Bapaknya dan duduk untuk membantu membungkus tempe yang banyak itu.

"Lah Ibu mana Pak kok belum ada," tanya Sinta kepada Bapaknya.

"Ada itu masih di dapur masih ambil bungkusannya untuk ini membungkus tempe nya dikit lagi juga ikut gabung, ini di bungkus Sin karena pesanannya orang di antar jam 10 siang nanti," ucap Bapaknya itu kepada Sinta.

"Bapak banget ya Pak, ini semuanya Pak di bungkusinnya?" tanya Sinta.

"Iya semuanya tapi kan dikit lagi juga buruh-buruh nya Bapak kan pada datang mungkin sedikit lagi," ucap Bapaknya.

Tak lama kemudian pun Ibunya datang dengan membawa plastik untuk membungkus tempe.

"Ini plastiknya, lah ini anak gadis Ibu tumben jam segini baru bangun sudah bantuin bungkusin tempe lagi," ucap Ibunya dengan tersenyum kepada Sinta.

"Iya lah Bu menjadi anak yang berbakti Bu kepada Orang tua hehe," jawab Sinta kepada Ibunya.

Sinta pun ikut membungkus tempe bersama Bapak dan Ibunya dan tak lama kemudian datanglah buruh-buruh pabrik Bapaknya.

Mereka juga langsung ikut membungkus tempe agar cepat selesai dan yang lainnya mengurus tahu yang juga banyak orang pesan.

Bapak sinta adalah pengusaha pabrik tahu tempe yang besar dan banyak di kenal oleh orang-orang karena mengawali usahanya dari nol bersama Ibunya.

"Pak Bu nanti Sinta ke kampus jam 8 loh jadi sampai jam setengah 8 aja ya Sinta bantuinnya," ucap Sinta kepada Bapak Ibunya.

"Iya nak tidak apa-apa buruh-buruh juga sudah pada datang kok jadi nanti gampang banyak yang bantuin," jawab Ibunya kepada Sinta.

"Sin tolong ambilin tempat itu buat menaruh ini nak," kata Ibunya sambil menunjuk suatu wadah besar untuk di gunakan menata tempe.

"Iya Bu Sinta ambilin," jawab Sinta.

Sinta mengambilkan wadah yang mau di gunakan untuk tempat tempe.

"Ini bu wadahnya," ucap Sinta sambil menaruhkan wadah yang di bawanya ke samping Ibunya.

"Ya sudah kamu siap siap saja ke kampus takutnya nanti malah terlambat nak," ujar Ibunya kepada Sinta.

"Iya Bu, Sinta mandi dulu deh kalau begitu," ucap Sinta kepada Ibunya.

Sinta pun bergegas ke kamarnya untuk mengambil handuk dan pergi ke kamar mandi.

Bersambung

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
40
บทที่ 1 ตื่นมาอยู่ในร่างของนางร้าย
“คุณหนูเจ้าคะ ตื่นเถิดเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ท่านแม่ทัพมู่เจ๋อนำกำลังทหารห้าหมื่นนายล้อมจวนเราไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ! เขาประกาศก้องว่าจะบุกเข้ามาปลิดชีพนางมารร้ายเช่นคุณหนู นำศีรษะไปเสียบประจานหน้าประตูเมืองให้จงได้เจ้าค่ะ!” ​เสียงแหลมเล็กระคายหูดังก้องทะลุผ่านม่านความฝัน ข้าที่กำลังฝันหวานถึงโชคลาภก้อนโตพลันสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาด ​แม่ทัพมู่เจ๋อ? ห้าหมื่นนาย? ใครจะบุกมาตัดหัวใครกัน! ​โดยปกติแล้ว เสียงที่ควรจะปลุกข้าคือเสียงแจ้งเตือนจากหัวหน้างานในช่วงเช้าตรู่ ข้าเป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนธรรมดาในเมืองหลวงที่ชีวิตวนเวียนอยู่กับการใช้หนี้บัตรเครดิตและผ่อนสมาร์ทโฟนเพียงเท่านั้น แล้วแม่ทัพที่ชื่อมู่เจ๋อนี่มาจากซีรีส์เรื่องไหนกัน ข้าไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อมาก่อน ​ทว่าเมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาไม่ใช่เพดานห้องเช่าที่มีรอยน้ำรั่วซึมอย่างที่คุ้นชิน แต่กลับเป็นคานไม้แกะสลักลายหงส์มังกรพันตู ปิดทองคำเปลวเหลืองอร่ามดูวิจิตร ม่านมุ้งสีแดงฉานปักลายดอกโบตั๋นห้อยระย้า กลิ่นกำยานหอมเย็นอบอวลไปทั่วบริเวณ ​เดี๋ยวนะ... นี่ห้องนอนหรือศาลเจ้ากันแน่? ​“เสี่ยวเถา...” นามนี้ผุดขึ้นมาในหัวพ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ไถ่โทษแทนร่างเดิม
“คุณหนูเจ้าคะ! คุณหนูอย่าเพิ่งสิ้นใจนะเจ้าคะ!” ​ข้าลืมตาโพล่งขึ้นทันควัน พบเสี่ยวเถากำลังเขย่าร่างข้าจนศีรษะคลอนแคลน นางร่ำไห้สะอึกสะอื้นจนน้ำตานองหน้าดั่งทำนบแตก ​“ท่านแม่ทัพมู่จากไปแล้วเจ้าค่ะ แต่ทว่าประตูจวนถูกทำลายย่อยยับ เหล่าองครักษ์นอนบาดเจ็บเกลื่อนลาน อีกทั้ง... อีกทั้งยังมีกลุ่มคนมาปิดล้อมหน้าจวนเต็มไปหมดเลยเจ้าค่ะ!” ​ข้ายกมือกุมลำคอที่เส้นเลือดยังคงเต้นตุบ รอยกระบี่เมื่อครู่แม้เพียงถากถางแต่ความเย็นเฉียบยังบาดลึกถึงกระดูก รอดพ้นความตายมาได้เพราะอาศัยฝีปากโดยแท้ ​“ผู้ใดมาปิดล้อมอีก?” เสียงของข้าแห้งผากดั่งเม็ดทราย ​“เหล่าชาวบ้านเจ้าค่ะ... ราษฎรที่ต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักในศึกนอกด่านเมื่อสามปีก่อน พวกเขาประกาศก้องว่าจะมาสมทบกับท่านแม่ทัพ เพื่อปลิดชีพคุณหนูไปเซ่นสังเวยดวงวิญญาณคนในครอบครัวเจ้าค่ะ” ​ชะตากรรมหนอชะตากรรม... นี่เพียงด่านแรกเท่านั้นหรือ ​ข้ายันตัวลุกขึ้นด้วยขาที่สั่นเทาพยายามประคองกายที่อ่อนแรงไปที่หน้าต่าง แหวกม่านออกดูภาพเบื้องล่าง ​เบื้องล่างนั้นมีผู้คนนับร้อยออกมายืนออจนมืดฟ้ามัวดิน บ้างถือจอบถือเสียม บ้างชูป้ายวิญญาณของบิดามารดาหรือบุตรธรรรม ปากตะโ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 พ่อค้าเสิ่นที่ถูกนางร้ายหลอก
ข้าเอนกายพักผ่อนได้เพียงสองชั่วยามก็ต้องตื่นจากนิทรา​เสี่ยวเถาเขย่าตัวข้าเบาๆ ดวงตาของนางยังคงบวมช้ำจากการร้องไห้ไม่จางหาย​“คุณหนูเจ้าคะ ท่านคัดรายชื่อมาทั้งคืน มิสู้พักผ่อนต่ออีกสักนิดเถิดเจ้าค่ะ จะรีบออกไปแจกจ่ายเงินทองตอนนี้เชียวหรือ?”​“หนี้ชีวิตนั้นเร่งด่วนปานไฟลามทุ่ง มิอาจรอช้าได้แม้เพียงเค่อเดียว” ข้ายันกายลุกขึ้น ความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั้งแผ่นหลังประหนึ่งถูกขุนเขาข่มทับ แต่ในเมื่อเมื่อวานข้ารอดพ้นจากคมดาบของแม่ทัพมู่เจ๋อมาได้ วันนี้จะมาสิ้นใจเพียงเพราะอดนอนมิได้เด็ดขาด​ข้าสั่งการให้เสี่ยวเถาไปตามตัวหลงจู๊และหัวหน้าบัญชีตระกูลเจียงมาทั้งหมด พร้อมตั้งโต๊ะหน้าจวน ขึงป้ายผ้าตัวอักษรวิจิตรบรรจงว่า ‘กองทุนชดเชยศึกนอกด่านตระกูลเจียง’​เหล่าชาวบ้านที่เคยหมายจะเอาชีวิตข้าเมื่อวันวาน บัดนี้กลับเข้าแถวเรียงรายยาวเหยียดไปถึงหัวมุมถนน บางคนยังคงส่งสายตาชิงชังมาให้ แต่เมื่อเห็นหีบเงินหนึ่งร้อยตำลึงวางเรียงรายเป็นตับ พวกเขาก็ต่างลอบกลืนน้ำลายด้วยความโลภระคนยินดี​“ทุกท่านโปรดฟัง! ผู้ใดที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนทหารนอกด่านจงก้าวออกมา ข้ายืนยันว่าแจกจ่ายตามจริงมิมีคดโกง โดยมีท่านแม่ทัพมู่เจ๋อเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 จะไม่ยอมตาย
ขวดกระเบื้องหยกขาวเย็นเยียบวางนิ่งอยู่ในฝ่ามือของข้า​บนขวดจารึกไว้ว่า ‘ยาบำรุง’​ทว่าในความทรงจำจากต้นฉบับนิยาย... กงอวี้หลันส่งสิ่งนี้ให้เจียงลั่วอวี่จริง แท้จริงแล้วภายในคือ ‘ผงซ่างหาน’ ยาพิษร้ายที่ออกฤทธิ์ช้าอย่างเลือดเย็น ผู้ที่ดื่มกินเข้าไป สามวันแรกจะไอแห้ง วันที่สี่จะเริ่มกระอักโลหิต และเมื่อถึงวันที่เจ็ด ปอดจะถูกทำลายด้วยโลหิตที่ท่วมท้น ตายตกอย่างทุกข์ทรมานที่สุด​เขาผู้นี้มิได้สังหารด้วยคมดาบเช่นมู่เจ๋อ มิได้ประจานให้อัปยศเช่นจ้าวหลิงเซียว แต่เขากลับเลือกแช่แข็งชีวิตคนให้ตายตกไปอย่างช้า ๆ นี่หรือคือไมตรีจากหมอเทวดาผู้สูงส่ง​“คุณหนู นั่นสิ่งใดหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวเถาที่เพิ่งตื่นเห็นข้านั่งจ้องขวดยาจึงรีบปราดเข้ามาถามด้วยความสงสัย “ผู้ใดส่งสิ่งนี้มาให้ในยามวิกาลกันเจ้าคะ?”​“กงอวี้หลัน” ข้าตอบสั้น ๆ​เพียงได้ยินนามนั้น เสี่ยวเถาก็หน้าถอดสีประหนึ่งไก่ต้ม นางถอยกรูดไปหลายก้าวพลางละล่ำละลักบอก “คุณหนู! อย่า... อย่าแตะต้องนะเจ้าคะ! คุณชายกงผู้นั้นเกลียดชังคุณหนูเข้ากระดูกดำ เขาเคยลั่นวาจาไว้ว่าจักไม่รักษาคนโฉดชั่ว ผู้ใดดื่มยาจากมือเขา ผู้นั้นจักต้อง...”​“จักต้องตาย” ข้าต่อประโยคให
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 นางร้ายเกือบอับอาย
“คุณหนู! พระราชโองการ... พระราชโองการจากวังหลวงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!”​เสี่ยวเถาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในจวนยามที่ข้ากำลังไอโขลกเป็นรอบที่สองของวัน แม้จักยังไม่มีโลหิตซึมออกมา ทว่าลำคอกลับแห้งผากประหนึ่งผืนดินขาดน้ำ ‘ผงซ่างหาน’ เริ่มสำแดงฤทธิ์เดชเสียแล้ว​ข้าปาดริมฝีปากพลางถามเสียงเรียบ “โองการว่าอย่างไร?”​“มีรับสั่งให้คุณหนูเข้าวังในคืนนี้เจ้าค่ะ ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะของท่านแม่ทัพมู่เจ๋อ องค์รัชทายาททรงมีบัญชาให้คุณหนูไปร่ายรำถวายหน้าพระที่นั่งเจ้าค่ะ”​คำบอกเล่านั้นทำให้ข้าเย็นวาบไปทั้งสรรพางค์กาย​จ้าวหลิงเซียว... รัชทายาทผู้ที่ร่างเดิมเคยล่วงเกินไว้อย่างแสนสาหัส ยามนางมึนเมาจนขาดสติ ได้บังอาจไปเหยียบชายฉลองพระองค์ของเขาจนเสียกิริยาต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก มิหนำซ้ำยังชี้หน้าตราหน้าเขาว่าเป็น ‘บุรุษขี้แยไร้น้ำยา’​ในนิยายบทนี้... เขาจงใจเรียกนางไปร่ายรำเพื่อกลั่นแกล้งให้ผ้าหลุดลุ่ยกลางลานหวังให้อัปยศจนมิมิต้องการมีชีวิตอยู่​“เขาเจาะจงให้ข้าร่ายรำบทใด?”​“บทเพลง... หงส์เหิน เจ้าค่ะ”​หงส์เหิน... ท่ารำที่ต้องหมุนกายและสะบัดชายอาภรณ์สูงชัน หากผิดพลาดเพียงกึ่งนิ้วย่อมกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 นางร้ายไม่ยอมแพ้
ยามกลับถึงจวน ข้าก็สำรอกออกมาจนสิ้นแรง​มิใช่เพราะเมามายจากการนั่งรถม้า ทว่าเป็เพราะ ‘ผงซ่างหาน’ เริ่มจู่โจมร่างกายจนปั่นป่วนไปหมด​“แค่ก! แค่กๆ!” ข้าใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ทว่าเมื่อคลี่ออกดู กลับพบจุดโลหิตสีแดงฉานกระจายตัวประหนึ่งหยาดเหมันต์ร่วงโรยลงบนหิมะ​โลหิต... มันเริ่มแล้วจริงๆ​“คุณหนู!” เสี่ยวเถาหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว “ท่าน... ท่านกระอักโลหิตแล้วนะเจ้าคะ! ข้าจะไปตามหมอ ไม่สิ... หมอกงเป็นผู้วางยา ท่านต้องไปร้องขอความเป็นธรรมจากแม่ทัพมู่!”​“หุบปากเเดี๋ยวนี้” ข้าฉุดนางมานั่งลงข้างกาย “หากเจ้าโวยวายไป พรุ่งนี้คนทั้งเมืองย่อมรู้ว่าเจียงลั่วอวี่กำลังจะสิ้นชื่อ แล้วเจ้าคิดว่าบุรุษทั้งสามที่เหลือจะนิ่งเฉยหรือ? พวกเขาคงไม่รอให้ข้าตายเองหรอก แต่จะมาชิงปลิดชีพข้าเสียก่อนมากกว่า”​เสี่ยวเถากัดริมฝีปากจนสั่นเทา น้ำตาคลอเบ้า “แล้วจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ... อีกเพียงสามเดือนคุณหนูก็จะ...”​“ข้ามิยอมตาย” ข้าคว้าถ้วยชาขึ้นมาดื่มล้างรสขมปร่าในลำคอ “ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า... ข้าจะมิยอมก้าวเท้าเข้าสู่ปรโลก จนกว่าจะชดใช้หนี้สินเหล่านี้ให้ครบถ้วน”​ข้าลากเสี่ยวเถาเข้าห้องนอน ลั่นดอนประตูหน้าต่าง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
“คุณหนูเจ้าคะ! แย่แล้วเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”​เสียงร้องตะโกนของเสี่ยวเถาปลุกข้าให้ตื่นจากภวังค์ นางพุ่งพรวดเข้ามาเขย่ากายข้าจนหัวสั่นหัวคลอน ในมือกำม้วนกระดาษสี่ฉบับแน่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นภูตผีมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้า​“แค่ก... มีเรื่องอันใด?” ข้ายันกายลุกขึ้น ไอโขลกออกมาเบาๆ พยายามกลืนรสคาวเลือดลงคออย่างสุดความสามารถ วันนี้เข้าสู่วันที่สองของพิษซ่างหานส่านแล้ว ข้าเหลือเวลาอีกเพียงห้าวันก่อนจะเข้าสู่ระยะสุดท้าย​“สารด่วนเจ้าค่ะ! มาพร้อมกันสี่ฉบับจากสี่ทิศ!” เสี่ยวเถาคลี่ม้วนกระดาษออก มือไม้นางสั่นเทาจนสังเกตเห็นได้ชัด​ฉบับแรก: ประทับตราพยัคฆ์แห่งแม่ทัพมู่‘ยามจื่อคืนนี้ จะมีผู้ลอบวางยาพิษในค่ายทหารทิศอุดร เป้าหมายคือสังหารแม่ทัพมู่ หากเขาสิ้นชีพ ทหารห้าหมื่นนายจะไร้หัวขบวน’​ใจข้าพลันเย็นเฉียบ ในนิยาย ‘ศึกเขาเหยียน’ มู่เจ๋อต้องพิษจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะคนใกล้ชิดทรยศ หากครั้งนี้ไร้ซึ่งแม่นางไป๋หลิงยื่นมือเข้าช่วย เขาคงมิมอดม้วยไปจริงๆ หรือ​ฉบับที่สอง: ตราประทับการค้าตระกูลเสิ่น‘ยามจื่อคืนนี้ โกดังผ้าไหมตระกูลเสิ่นจะถูกเพลิงเผาผลาญ พร้อมหลักฐานการค้าเกลือเถื่อนที่ถูกป้าย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ยามไห่ วังหลวงข้ายืนอยู่เบื้องหน้าตำหนักบูรพาที่ประทับขององค์รัชทายาทลมหนาวปลายเดือนสามพัดชายอาภรณ์สีชาดปลิวไสว ปิ่นหงส์ทองบนศีรษะหนักอึ้งดุจมีศิลาทับไว้ทว่าหนักไม่เท่าความรู้สึกในอกยามนี้ภายใน…มีเขาอยู่จ้าวหลิงเซียวและถ้วยน้ำแกงที่ถูกวางยาปลุกกำหนัด“หยุด! ที่นี่เขตหวงห้าม!” ทหารยามไขว้ทวนขวางข้ายกป้ายหยกตระกูลเจียงขึ้น “ข้าเจียงลั่วอวี่ มีเรื่องสำคัญต้องทูลองค์รัชทายาท”“มีพระบัญชา ห้ามผู้ใดรบกวนในคืนนี้!”แน่นอน…เขาต้องสั่งไว้แล้ว เพราะคืนนี้คือกับดักข้าสูดลมหายใจลึก กลิ่นกำยานในวังปะทะกับกลิ่นโลหิตจางในลำคอพิษซ่างหานส่านเริ่มกำเริบตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เขตวังไม่มีเวลาแล้ว“ถ้าเช่นนั้น…” ข้ายิ้มบาง ยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย เผยข้อเท้าขาว“ไปทูลว่า ‘เจียงลั่วอวี่’ มาขอไถ่โทษด้วยตนเอง”ทหารทั้งสองสบตากัน สีหน้าลังเล“หากไม่ไปทูล…พรุ่งนี้ศีรษะของพวกเจ้ากับข้า อาจต้องตั้งคู่กันหน้าประตูเมือง” ข้ากล่าวเสียงเบาแต่ชัดเจน “เลือกเอาเถิด”หนึ่งในนั้นรีบวิ่งเข้าไป ข้ายืนรอ มือกำผ้าเช็ดหน้าแน่น คราบเลือดซึมออกมาเล็กน้อยหากเขาไม่ยอมพบ…ข้าก็จะกระอักโลหิตที่นี่ ให้ทุกคนได้เห็นไม่นาน ทหารผ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
แสงเงินแสงทองยังมิพ้นขอบฟ้า ข้าก็เร่งรุดขึ้นรถม้าด้วยความรีบร้อน​“คุณหนูเจ้าคะ! ท่านจะไปที่ใดอีก! ท่านไอเป็นเลือดมาทั้งคืนแล้วนะเจ้าคะ!” เสี่ยวเถาร่ำไห้พลางวิ่งตามมาเกาะขอบหน้าต่างรถม้าด้วยความกังวล​“ค่ายทหารทิศอุดร” ข้าใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ไอโขลกออกมาจนได้ยินเสียงแว่วในอก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน “ข้าจะไปดูให้เห็นกับตาว่าท่านแม่ทัพ... ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”​“คุณหนู! อย่าได้กล่าววาจาอัปมงคลเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ!”​“หากเขามิรอด... ข้าเองก็คงมิมิต่างกัน” ข้ายกยิ้มบางให้เสี่ยวเถา แม้ภายในใจจะสั่นระรัวดุจกลองรบ “ออกรถ!”​ล้อรถม้าบดถนนหินมุ่งหน้าออกจากเมืองจวินโจว ท้องฟ้าสางทอแสงสีโลหิตช่างงดงาม... ทว่ากลับดูราวกับลางร้ายที่คืบคลานเข้ามา​ยามจื่อเมื่อคืน ข้าส่งจดหมายลับให้มู่เจ๋อ แจ้งแผนการ ‘แกล้งตายซ้อนกลจับคนทรยศ’ หากเขาเชื่อในคำเตือน ข้าย่อมรอดพ้น แต่หากเขาคิดว่าข้าลวงหลอก... ทุกอย่างที่ข้าเพียรทำมาย่อมสูญสิ้น​ค่ายทหารทิศอุดรตั้งอยู่ห่างออกไปสามสิบลี้​เมื่อรถม้าเคลื่อนมาถึงหน้าด่าน ธงพยัคฆ์ขาวอันเป็นสัญลักษณ์ของเขายังคงโบกสะบัด ทว่าบรรยากาศกลับเงียบงันจนผิดปกติ​เงียบจนเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
ยามอู่ ณ หอโอสถกง​ป้ายไม้สีนิลสลักตัวอักษรสีเงินเด่นชัดนาม ‘หอโอสถเทวราช’ แขวนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นสมุนไพรรสขมลอยมาปะทะจมูกตั้งแต่ต้นตรอก เหล่าคนไข้ต่างยืนรอกันเนืองแน่นจนล้นออกมานอกประตู ทว่าเมื่อรถม้าตระกูลเจียงเคลื่อนเข้ามา ทุกคนต่างพากันแหวกทางให้พลางกระซิบกระซาบด้วยความชิงชัง​“นั่นอย่างไรเล่า... สตรีไร้ยางอายที่ลอบขโมยคัมภีร์ของตระกูลกง”“ยังมีหน้ามาเหยียบที่นี่อีกหรือ? ท่านหมอกงสาบานไว้แล้วว่ามิตรวจรักษาคนชั่วช้า”​ข้าก้าวลงจากรถม้าในอาภรณ์สีเขียวอ่อนเรียบง่าย มิได้สวมใส่สีแดงหรือทองเพื่อหลีกเลี่ยงการยั่วโทสะเจ้าของสถานที่ ข้าไอออกมาเบาๆ พลางใช้ผ้าซับริมฝีปาก... โชคดีที่วันนี้พิษในกายยังมิสำแดงเดชรุนแรงนัก​“คุณหนู... แน่ใจหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวเถากระซิบพลางกอดแขนข้าไว้แน่น “เข้าไปข้างใน... ท่านหมออาจจะใช้เข็มเงินทิ่มแทงท่านจริงๆ นะเจ้าคะ”​“เข็มร้อยแปดเล่มนั้นยังมิตกถึงมือข้าในวันนี้หรอก” ข้าตบมือปลอบโยนนาง “วันนี้เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น”​ทันใดนั้น ประตูหอโอสถพลันเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล​กงอวี้หลันยืนเด่นสง่าอยู่กลางโถงรับแขก อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาเงินส่งเสริ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status