All Chapters of คุณชายทั้งหลายโปรดไว้ชีวิต: Chapter 11 - Chapter 20

ยามเซิน ณ ค่ายทหารทิศอุดร​ข้ามาตามนัดหมาย ‘รับประทานอาหาร’ ของมู่เจ๋อตามที่เขาได้สั่งการไว้​ทว่าอาภรณ์ที่ข้าเลือกสวมใส่กลับมิใช่ชุดที่งดงามเฉิดฉาย ข้าเลือกชุดผ้าฝ้ายสีเทาเรียบง่าย แขนเสื้อยาวคลุมถึงข้อมือเพื่อปกปิดร่องรอยเข็มของกงอวี้หลันและรอยช้ำที่ถูกเขากดข่มไว้เมื่อยามเช้า​“คุณหนูแน่ใจนะเจ้าคะว่าจะมิผัดหน้าเสียหน่อย?” เสี่ยวเถาถามด้วยความกังวล ใบหน้านางพอกแป้งจนขาวนวล ทว่าใบหน้าของข้านั้นกลับซีดเซียวและริมฝีปากแห้งผาก เนื่องด้วยเมื่อยามเที่ยงข้าเพิ่งจะกระอักโลหิตออกมาอีกครา​พิษซ่างหานส่านเข้าสู่สี่วันแล้ว แม้โอสถของหมอกงจะสะกดไว้ได้ ทว่าหากข้าฝืนใช้เรี่ยวแรงเกินกำลัง พิษร้ายย่อมตีกลับขึ้นมา​“ข้ามาเพื่อกินข้าว มิได้มาเพื่อให้ใคร ‘กิน’ ข้าเสียหน่อย” ข้าขึ้นม้าด้วยตนเองโดยมิพึ่งพารถม้า​ข้ากระตุกบังเหียน มุ่งหน้าออกจากเมืองจวินโจวเข้าสู่ค่ายทหารยามสนธยา ธงพยัคฆ์ขาวโบกสะบัด เสียงฝึกรบดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้าหมื่นชีวิต ทว่าเมื่อข้าขี่ม้าเข้าไปข้างใน บรรยากาศกลับเงียบงันลงทันตา ทหารทั้งค่ายต่างหยุดมือและจับจ้องมาที่ข้า... เจียงลั่วอวี่ นางมารที่หาญกล้าย่างกรายเข้าสู่ถิ่นของศัตรู​“ทา

ยามเฉิน ณ หอโอสถกง​ข้ามายืนอยู่เบื้องหน้าหอโอสถอีกครา เร็วกว่าวันนัดหมายเดิมถึงเจ็ดวัน... ด้วยใจที่มิอาจทนรอได้อีกต่อไป​คัมภีร์แพทย์สวรรค์อันล้ำค่าถูกห่อหุ้มไว้อย่างมิดชิดแนบกาย ทว่าสิ่งที่หนักอึ้งยิ่งกว่าคัมภีร์ในมือ คือคำสัตย์สาบานของมู่เจ๋อเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา​‘หากเจ้าสิ้นชีพข้างในนั้น ข้าจะไปสังหารกงอวี้หลัน ล้างบางหอโอสถ แล้วจะตายตามเจ้าไป’​บุรุษมุทะลุเยี่ยงเขา หากกล่าวแล้วย่อมทำจริงเป็นแน่ ข้าจึงต้องเร่งรีบนำ ‘ชีวิต’ กลับมาคืนให้เขาโดยเร็วที่สุด​“คุณหนู... ท่านแน่ใจนะเจ้าคะ?” เสี่ยวเถาหน้าซีดเผือด “ยามที่ท่านแม่ทัพข่มขู่ว่าจะเผาหอโอสถเมื่อคืน ท่านหมอกงคงจะโกรธเคืองพวกเรามิใช่น้อย”​“โกรธเพียงใดข้าก็ต้องมา” ข้าไอออกมาเบาๆ แม้จักมิมีโลหิตซึมทว่าในลำคอกลับขมขื่นรุนแรง “ยาถอนพิษอยู่ในมือเขา และข้าเหลือเวลาเพียงสี่วันเท่านั้น”​ข้าผลักประตูเข้าไป ภายในโถงเงียบงันผิดตา เหล่าศิษย์ของเขาทั้งหลายต่างพากันหลบสายตาข้าด้วยความหวาดหวั่น ข้าสั่งความให้คนไปแจ้งกงอวี้หลันว่า ‘ข้านำของสำคัญมาแลกเปลี่ยน’ มินานนักข้าก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไปพบเขาเพียงลำพัง​ภายในห้องปรุงยา... กลิ่นสมุนไพรรสขมแล

ยามเฉิน ณ วังหลวง​“คุณหนู! มิได้นะเจ้าคะ! ท่านหมอกงสั่งห้ามใช้แรงเด็ดขาด! ท่านแม่ทัพมู่ก็กำชับให้บำรุงร่างกาย! ท่านจะ... จะเข้าวังจริงๆ หรือเจ้าคะ!?”​เสี่ยวเถาวิ่งวุ่นอยู่รอบกายข้า พยายามนำเสื้อคลุมมาสวมทับและจัดเตรียมยาลมยาหอมให้วุ่นวายไปหมด ทว่าข้ากลับเลือกที่จะรวบผมขึ้นอย่างประณีต ปักปิ่นหงส์ทองไว้อย่างมั่นคง แม้ใบหน้าจะซีดเซียวทว่าข้าก็ได้ผลัดแป้งกลบเกลื่อนไว้แล้ว​“ข้าต้องไป” ข้าเอ่ยสั้นๆ “ในจดหมายระบุชัดเจนว่า ‘หากเจ้ามิมา... ข้าจะเผาจวนของเจ้าให้ราบคาบ’”​“แต่คุณหนูเพิ่งจะพ้นขีดอันตรายนะเจ้าคะ!”​“เขาเพียง... หงุดหงิดใจที่ข้าขาดการติดต่อไปเพียงสองวันเท่านั้น” ข้าส่องกระจกดูความเรียบร้อย พลางเอากลีบกุหลาบขยี้ริมฝีปากให้ดูมีสีสันขึ้นบ้าง “เสี่ยวเถา เจ้าจงเฝ้าจวนไว้ให้ดี หากยามเซินข้ายังมิกลับมา... จงไปแจ้งท่านแม่ทัพมู่ บอกให้เขามา ‘เผาวัง’ เสีย!”​ข้าขึ้นรถม้ามุ่งสู่วังหลวงด้วยใจที่เต้นรัว ท่านหมอกงสั่งห้ามข้าสัมผัส ‘คนตัวร้อน’ มู่เจ๋อนั้นดุจเตาไฟเดินได้ ส่วนจ้าวหลิงเซียว... ยามนี้คงเปรียบเสมือนกองเพลิงที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ข้ากำลังจะก้าวเข้าไปอยู่ท่ามกลางกองเพลิงสอง

ยามเฉิน ณ วังหลวง วันที่สี่ของการพักฟื้น​“คุณหนู! เมื่อวานท่านเพิ่งจะกลับจากยอดเขา วันนี้จะเข้าวังอีกแล้วหรือเจ้าคะ! ท่านจะเอาชีวิตไปทิ้งจริงๆ หรือ!” เสี่ยวเถากอดขาข้าไว้แน่นพลางร่ำไห้สะอึกสะอื้น​“ปล่อยข้าเถิด” ข้าพยายามแกะมือนางออก แม้ใบหน้าจะซีดเซียวทว่าข้าก็ยังคงแต่งแต้มเครื่องสำอางเพื่อปกปิดรอยคล้ำใต้ตา “จดหมายนั่นระบุชัดเจนว่าหากข้ามิไป... เขาจะเผาจวนของพวกเรา ข้ามิไปมิได้”​ข้าขึ้นรถม้ามุ่งสู่ตำหนักบูรพา ในมือกำตราเข็มเงินของกงอวี้หลันไว้แน่นประหนึ่งเป็นเครื่องรางชิ้นสุดท้าย หากเกิดเหตุร้ายสิ่งนี้ย่อมช่วยชีวิตข้าได้หนึ่งครา​ทว่าเมื่อถึงที่หมาย... บรรยากาศกลับเงียบงันจนน่าใจหาย​ทหารยามมิได้ขัดขวางข้า ทว่าพวกเขากลับคุกเข่าลงทันทีที่เห็นหน้าข้า “คุณหนูเจียง! ในที่สุดท่านก็มาเสียที! ได้โปรดเข้าไปดูอาการขององค์รัชทายาทด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”​“พระองค์ทรงเป็นสิ่งใดกัน?” ใจข้าหล่นวูบด้วยความกังวล​“ตั้งแต่คุณหนูกลับไปเมื่อวาน พระองค์ก็มิยอมบรรทมหรือเสวยสิ่งใดเลย ทรงประทับนิ่งอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งเช้าวันนี้... ทรงมีพระวรกายร้อนจัดดุจเปลวเพลิงพ่ะย่ะค่ะ! หมอหลวงมาแล้วทว่าทรงไล่ตะเพิดออกไป

ยามบ่าย ณ ตำหนักบูรพา​“คุณหนู! ท่านตัวร้อนยิ่งนักเจ้าค่ะ! ท่านหมอกงกำชับนักหนาว่าห้ามฝืนกำลัง ห้ามโดนลม... และห้ามให้บุรุษทั้งสามท่านแย่งกันปรนนิบัติเช่นนี้!” เสี่ยวเถาใช้ผ้าชุบน้ำเย็นประคบหน้าผากข้าด้วยมือที่สั่นเทา​“ข้ามิได้ขอให้พวกเขาแย่งกันเสียหน่อย...” ข้านอนหมดสภาพอยู่บนตั่งข้างเตียงของจ้าวหลิงเซียว หลังจากตรากตรำปรุงข้าวต้มและเฝ้าไข้รัชทายาททั้งคืน ผลลัพธ์คือไข้พิษกลับมารุมเร้าข้าเสียเอง​จ้าวหลิงเซียวหายประชวรเกือบจะปลิดทิ้งแล้ว ทว่าเขากลับมิยอมให้ข้ากลับจวน “จงนอนพักที่นี่จนกว่าเจ้าจะหายดี” เขาออกคำสั่งขณะนั่งอ่านฎีกาอยู่ข้างกายข้า​ยามนี้เขาเสด็จไปที่ท้องพระโรงแล้ว ทิ้งให้ขันทีกว่าสี่คนและหมอหลวงอีกสองคนเฝ้าข้าไว้ ทว่า... กลับมิมีผู้ใดขัดขวางอาคันตุกะรายใหม่ได้เลย​ประตูตำหนักถูกเปิดออกพร้อมกลิ่นยาอันเป็นเอกลักษณ์​กงอวี้หลันในชุดขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย็นชาดุจน้ำแข็ง ในมือถือกล่องเข็มเงินที่พร้อมจะใช้งานได้ทุกเมื่อ เขาเดินตรงมาที่ตั่งพลางแตะชีพจรข้าเพียงครู่เดียวก็ขมวดคิ้ว​“ไข้สูง ชีพจรอ่อนแรง... ข้าสั่งห้ามเจ้าใช้แรงเจ็ดวัน ทว่านี่เพียงวันที่ห้า เจ้าไปกรำศึกกับ