All Chapters of คุณชายทั้งหลายโปรดไว้ชีวิต : Chapter 21 - Chapter 30

ยามเฉิน วันที่เจ็ดของการพักฟื้น ณ ตำหนักบูรพา“วันนี้... คือเข็มสุดท้าย”กงอวี้หลันยืนเด่นอยู่กลางตำหนักเช่นเดิม ในอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ กล่องเข็มเงินถูกเปิดออกเผยให้เห็นเข็มเล่มสุดท้ายที่ยาวถึงห้านิ้ว สลักลวดลายมังกรอย่างประณีต“เมื่อถอนพิษสิ้น หลังจากนี้เจ้าจักกลับมาเป็นปกติทุกประการ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตากลับมองข้ามไหล่ข้าไปยังบุรุษอีกสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่มู่เจ๋อยืนกอดอกพิงเสาเอก ดาบใหญ่ยังคงสะพายอยู่บนหลัง “ข้าจักมาดูให้เห็นกับตา ว่าเจ้ามารักษา... หรือมาซ้ำเติมนางกันแน่”เสิ่นชิงโจวนั่งไขว่ห้างอยู่บนตั่งฝั่งตรงข้าม พัดจีบในมือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ส่วนอีกมือกำปึกสัญญาไว้แน่น “วันนี้สำคัญนัก เมื่อคุณหนูเจียงหายป่วย ข้าจักได้เริ่มทำสัญญากิจการน้ำแข็งเสียที”สามบุรุษ... มากันพร้อมหน้าอีกคราจ้าวหลิงเซียวประทับอยู่บนตั่งใหญ่ มือกำพนักพิงไว้แน่นจนไม้ลั่น ดวงตาสีอำพันจ้องมองทุกคนประหนึ่งเสือเฝ้าอาณาเขต “เริ่มเสียที” เขาออกคำสั่งเสียงแหบพร่า ตลอดหกวันที่ผ่านมาเขาปฏิบัติตามคำสั่งหมออย่างเคร่งครัด มิแตะต้องกายข้าเลยแม้เพียงปลายนิ้ว ทว่ากลับนอนเฝ้าอยู่บนพื้นข้างตั่งข้าทุกคืน... เป็นความสั

ยามเฉิน วันจันทร์ ณ จวนเจียงลั่วอวี่“คุณหนู! ท่านแม่ทัพมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!” เสี่ยวเถาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาแจ้งข่าว “ท่านแบก... แบกหม้อดินใบใหญ่มาด้วยเจ้าค่ะ ใหญ่มากจริงๆ!”ข้าที่เพิ่งตื่นรีบวางจอกน้ำเก็กฮวยลง เส้นผมยังยุ่งเหยิงทว่าตามกฎแล้ววันนี้คือ ‘วันของมู่เจ๋อ’ ข้าจึงอนุญาตให้เขาเข้ามาได้ทันทีประตูถูกเปิดออก มู่เจ๋อก้าวเข้ามาในชุดผ้าธรรมดาสีดำ มิได้สวมเกราะทว่าสองมือกลับประคองหม้อดินใบเขื่องไว้อย่างมั่นคง กลิ่นไก่ตุ๋นยาจีนหอมอบอวลไปทั่วห้องโถง เบื้องหลังเขามีทหารแบกหีบโสมและของบำรุงตามมาอีกเป็นขบวน“ตามข้อตกลง” เขาวางหม้อลงบนโต๊ะดังกึก “วันจันทร์... คือวันของข้า”ท่าทางของเขาดูประหม่ายิ่งกว่าตอนวางแผนการรบเสียอีก ข้าจึงชี้ไปที่เก้าอี้ “เชิญท่านนั่งก่อนเถิด... ท่านประคองหม้อนี้มาด้วยตนเองเชียวหรือ?”“อืม” เขาพยักหน้าพลางนั่งตัวตรง “ข้าต้มเองกับมือถึงแปดชั่วยาม ใส่โสมสามรากและเขากวางอ่อนชั้นดี... เจ้าจงทานเสียยามที่ยังร้อน หมอกงกำชับว่าต้องทานของอุ่น... ทว่าห้ามมิให้คนตัวร้อนเช่นข้าแตะต้องกายเจ้า”เขาเอ่ยพลางยื่นถ้วยน้ำซุปสีทองมาให้ข้า แล้วรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วประหนึ่งกลัวจะเผลอถูก

ยามเฉิน วันพุธ ณ จวนสกุลเจียง“ถอดเสื้อตัวนอกออกเสีย”น้ำเสียงของกงอวี้หลันในวันนี้แผ่วเบากว่าทุกครั้ง ทว่ายังคงความเย็นชาดุจเดิม เขามาเพียงลำพังมิได้พาลูกศิษย์มาด้วย ในมือมีเพียงกล่องเข็มเล็กๆ และห่อผ้าหนึ่งห่อ“วันนี้... มิฝังเข็มหรือเพคะ?” ข้านั่งอยู่บนตั่งพลางกระชับเสื้อคลุมไว้“วันนี้ข้ามาเพื่อตรวจอาการ” เขาวางห่อผ้าลงบนโต๊ะ เปิดออกเผยให้เห็นสมุดบัญชีเก่าคร่ำคร่าปกขาดวิ่นหนึ่งเล่ม “และมาเพื่อ... สนทนากับเจ้า”หมอเทวดาผู้สงวนคำพูดอย่างกงอวี้หลัน... อยากสนทนากับข้า? ใจข้าเริ่มสั่นระรัวเขาแตะชีพจรข้าอย่างเงียบเชียบครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “พิษสลายหมดสิ้นแล้ว ทว่าร่างกายยังอ่อนแรง ปอดชื้น และโลหิตจาง... นั่นเพราะเจ้ามีเรื่องให้ต้อง ‘เครียด’ มากเกินไป”เขายื่นยาให้ข้าสามเม็ด สามสี “สีดำบำรุงโลหิต สีแดงบำรุงปอด ส่วนสีขาว... บำรุงใจ”“บำรุงใจ... หมายความว่าอย่างไรเพคะ?”“หมายความว่า... เมื่อเจ้าฟังความจริงแล้ว เจ้าจักต้องประคองสติมิให้ดับสิ้นไปเสียก่อน” เขาเปิดสมุดบัญชีเล่มนั้นออก “เจ้ารู้หรือไม่... เหตุใดตระกูลเจียงถึงล่มสลายภายในคืนเดียว?”ข้าชะงัก “เพราะท่านพ่อข้า... กระทำความผิดค้ายา

ยามสาย วันศุกร์ ณ จวนสกุลเจียง“ก้าบ! ก้าบ ก้าบ!”“คุณหนู! ‘พยัคฆ์ขาว’ ถ่ายรดผ้าถุงท่านอีกแล้วเจ้าค่ะ!” เสี่ยวเถาวิ่งวุ่นไปทั่วห้อง ในมือถือผ้าขี้ริ้วไล่กวดเป็ดอ้วนตัวสีขาวขนฟูอย่างเอาเป็นเอาตายใช่... ข้าตั้งชื่อมันว่า ‘พยัคฆ์ขาว’ เพื่อประชดมู่เจ๋อผู้มีฉายา ‘พยัคฆ์ดำ’ โดยเฉพาะ ตั้งแต่จ้าวหลิงเซียวนำมันมาปล่อยไว้เมื่อวาน มันก็เดินกร่างไปทั่วจวน มิเกรงกลัวผู้ใด ยึดเอาห้องโถงเป็นอาณาจักรของตนเองเสียอย่างนั้น“มานี่เถิดพยัคฆ์ขาว... มาหาแม่มา” ข้านั่งยองๆ โปรยเมล็ดถั่วบนพื้นมันวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาหา จิกถั่วกินอย่างเอร็ดอร่อย... ก่อนจะถ่ายรดชายกระโปรงข้าไปอีกหนึ่งกอง“คุณหนู!!!” เสี่ยวเถากรีดร้องด้วยความปวดเศียรเวียนเกล้า“มิเป็นไรหรอก” ข้าอุ้มมันขึ้นมาแนบอก มันซุกหน้าลงอย่างประจบ “อย่างน้อยวันนี้ก็วันศุกร์ เป็นวันพักรบ มิมีใครส่งของบำรุงมาเพิ่ม และมิมีใครพังประตูจวนข้า...”ทว่าคำพูดข้ายังมิทันขาดคำ...โครม!ประตูจวนถูกเปิดออกอย่างแรง มู่เจ๋อก้าวเข้ามาในชุดสีดำเต็มยศ ดาบใหญ่สะพายอยู่บนหลัง ใบหน้าคมเข้มนั้นบึ้งตึงกว่าปกติ “วันศุกร์... คือวันพัก” เขาพูดเสียงห้วน “ข้าจึง... มาตรวจดูความเรียบร้อย

ยามซวี ณ ตำหนักเย็น วังบูรพา“ก้าบ ก้าบ ก้าบ ก้าบ ก้าบ!”ข้าหลับตาลงพลางนับเสียงร้องที่ระงมไปทั่ว... หนึ่ง สอง... ครบสิบเอ็ดตัว เป็ดทุกตัวรอดชีวิตมาถึงวังหลวงได้อย่างปลอดภัย ตำหนักเย็นแห่งนี้ตั้งอยู่มุมลับตาของวัง ห่างจากตำหนักบูรพาถึงสามลี้ เดิมทีควรจะเงียบสงบสมชื่อ ทว่ายามนี้ลานหน้าตำหนักกลับกลายเป็นเล้าเป็ดชั่วคราวไปเสียแล้วเจ้าพยัคฆ์ขาวเดินนำฝูงด้วยท่าทางองอาจประหนึ่งแม่ทัพสั่งการทหาร ส่วนข้านั้นนั่งอยู่บนตั่งด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวจากการเดินทาง“คุณหนู... ท่านไหวหรือไม่เจ้าคะ?” เสี่ยวเถารินชาเก๊กฮวยให้ “เดินทางมาเหนื่อยๆ ยังมิได้พัก... คนพวกนั้นก็มาถึงกันแล้วเจ้าค่ะ”ใช่... พวกเขามาถึงแล้ว สี่ทิศ... สี่ขั้วอำนาจทิศตะวันออก: คนของแม่ทัพมู่ นายทหารสองนายยืนเฝ้าประตูตำหนักอย่างเคร่งขรึม มือมิห่างจากดาบพลางประกาศก้อง “ท่านแม่ทัพสั่งให้คุ้มกันคุณหนูเจียง ห้ามผู้ใดนอกจากองค์รัชทายาทเข้าใกล้เกินสามก้าว!”ทิศตะวันตก: คนของเสิ่นชิงโจว เสมียนผู้หนึ่งนั่งกางโต๊ะบัญชีอยู่ใต้ต้นไผ่พลางเอ่ยเรียบๆ “นายท่านสั่งให้มาติดตามความคืบหน้าของโรงน้ำแข็งทุกวัน... พร้อมคำนวณดอกเบี้ยมิให้ขาด”ทิศใต้: คนของ