ยามเฉิน วันที่หกของการพักฟื้น ณ ตำหนักบูรพา“ถอดเสื้อตัวนอกออกเสีย”น้ำเสียงของกงอวี้หลันยังคงเย็นเฉียบดุจน้ำค้างแข็ง ทว่าครานี้กลับกดดันกว่าปกติ เพราะภายในตำหนักมิได้มีเพียงข้ากับเขา จ้าวหลิงเซียวประทับอยู่บนตั่งใหญ่เบื้องหน้า ดวงตาสีอำพันจ้องมองเข็มเงินในมือหมอเทวดาเขม็ง... ประหนึ่งจ้องมองศัตรูในสนามรบ“ต้อง... ต้องทำต่อหน้าองค์รัชทายาทจริงหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวเถากระซิบถามเสียงสั่น พยายามกางฉากกั้นบังร่างกายข้าไว้อย่างสุดความสามารถ“นี่คือคำสั่งหมอ” กงอวี้หลันตอบโดยมิยอมละสายตาจากหน้าที่ “เข็มที่หกต้องปักลงที่จุดซินซูกลางแผ่นหลัง หากมิจัดการยามนี้ พิษอาจย้อนเข้าสู่หัวใจ และนางจักมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น”ข้าเม้มปากแน่น ค่อยๆ ร่นอาภรณ์ลงเผยให้เห็นแผ่นหลังขาวนวลที่มีรอยเข็มเก่าเรียงราย ภายในตำหนักเงียบงันจนได้ยินเสียงเนื้อไม้ที่พนักพิงตั่งลั่น... จ้าวหลิงเซียวกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน“เจ้า... ต้องสัมผัสกายนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” รัชทายาทเอ่ยลอดไรฟัน“พ่ะย่ะค่ะ ต้องกดจุด หมุนเข็ม และสัมผัสผิวเพื่อระบุตำแหน่งให้แม่นยำ” กงอวี้หลันตอบพลางปักเข็มยาวสี่นิ้วลงไปทันทีฉึก!ข้าส
Last Updated : 2026-05-18 Read more