All Chapters of โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP]: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากที่เธอกับเขากินข้าวเช้าเสร็จ เธอก็มานั่งที่โซฟา โดยเขามานั่งข้างๆ ที่โซฟา ส่วนจานเขาเองเป็นคนล้าง ความจริงแล้วแย่งกันทำนั่นแหละ แต่เขายืนกรานจะทำเอง เธอจึงปล่อยให้ทำ“วันนี้มีเข้าเวรหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามเขา“วันนี้พี่หยุด” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วดึงเธอถึงมานั่งบนหน้าขาเขาทั้งสองข้าง ทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้สวมใส่กางเกงชั้นใน เขาจึงปลดกระดุมเสื้อเธอออกทีละเม็ด“ยังเช้าอยู่เลย” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยความเขินอาย เขายังใช้มือปลดกระดุมเธอจนหมดทุกเม็ด เขาเอาหน้าซุกอกของเธอทันที“ไม่เห็นเป็นไรเลย เมื่อคืนพี่ก็เห็นทุกซอกทุกมุม” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“พี่หมอ...” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อเธอกำลังสีดุ้นของเขาที่อยู่ในร่มผ้า มันทำให้เขาแข็งในกางเกงในเวลารวดเร็ว“มันแข็งไปหมดแล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงยั่วยวน นัยน์ตาของเขาช่างหิวกระหายเสียเหลือเกิน“ไปอาบน้ำกันค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเขินอาย และลุกขึ้นยืนทันที“เป็นความคิดที่ดี” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เธอจึงก้าวเดินขึ้นบันไดไปบนชั้นสองของบ้าน เขาเผยรอยยิ้มแล้วก้าวเดินขึ้นไปด้วยเช่นกันเธอก้าวเดินเข้ามาในห้องน้ำ เธอเ

เด่นนภาค่อยลืมตาขึ้นในยามเช้าของอีกวัน เธอสัมผัสถึงไออุ่นจากร่างหน้าที่นอนข้างๆ เธอ เมื่อเธอหันกลับไปมองใบหน้าของเขาที่หล่อเหลาราวกับดาราหนัง ทำให้เธอหลงรักในเวลารวดเร็ว ไม่ใช่แค่ความหล่อของเขาเท่านั้น แต่เป็นเพราะความใจใส่ของเขาที่มีให้เธอเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองใบหน้าเธอที่มีเลือกมากขึ้น ต่างจากเมื่อวานที่เธอหน้าซีดเพราะพิษไข้“ดีขึ้นไหม ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า” เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง และลุกขึ้นนั่งใช้มืออังหน้าผากของเธอที่ไม่มีไข้แล้ว“ดีขึ้นแล้วค่ะ วันนี้ไม่เข้าเวรหรือคะ”เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เขาเอาหมอนใบใหญ่มาพิงหลังฉันของเธอ เขามองไปยังโต๊ะข้างเตียงที่มีกาต้มน้ำที่อุ่นตลอดทั้งคืนกดใส่แก้วทำให้ไอร้อนขึ้นมา เขายังเปิดขวดอุณหภูมิห้องเทใส่ในแก้ว แล้วส่งให้เธอ เธอจึงรับแก้วน้ำมาดื่ม ทำให้เธอรู้ว่าน้ำในแก้วอุ่นพอสมควร เธอจึงดื่มน้ำจนหมดแก้ว และส่งแก้วน้ำให้เขาที่รอรับอยู่“วันนี้เป็นวันหยุดของพี่ คุณดาหลาโทรหาเด่นประมาณสี่สายเห็นจะได้” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอจึงนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้เธอต้องไปถ่ายแบบลงนิตยสารชื่อดัง เธอเหลือบมองนาฬิกาเป็นเวลาแปดโมงตรง เธอจึงรีบลุกขึ้นจากเตียง

“กินยาหน่อยนะ”เขาบอกเธอด้วยรอยยิ้ม เธอหันไปมองถ้วยช็อตที่มียาอยู่สองเม็ด เมื่อเช้าก็โดนบังคับ ตอนนี้ยังต้องโดนบังคับอีกฉันเบื่อยา“ยาคุมก็ต้องกิน ยารักษาโรคก็ต้องกิน” เธอเอ่ยบอกและถอนหายใจยาวๆ“หรือจะให้พี่ป้อน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุ ใบหน้าจริงจัง“กินก็ได้” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วเอามันเข้าปาก รีบเอาดื่มน้ำตามทันที“ไปอาบน้ำกัน”เธอลืมตาขึ้นในยามค่ำคืน เพราะไม่ชินกับที่นอนกว้างถึงแปดฟุต เธอหันไปมองชายหนุ่มเรือนร่างเปลือยเปล่าที่นอนข้างเธอทุกค่ำคืน แต่ทว่าเขากลับไม่ได้อยู่บนเตียงกว้างแห่งนี้ เธอมองลอดเข้าไปในห้องน้ำกระจกใสกลับมืดสนิทไร้แสงไฟ เธอสงสัยว่าเขาไปโรงพยาบาลหรือว่าไปที่ไหนในเพนท์เฮ้าส์เธอมองนาฬิกาตอนนี้ตีสี่ครึ่งแล้ว เธอจึงลุกขึ้นนั่งไปเข้าห้องน้ำก่อน พอเสร็จจากห้องน้ำเธอก็ได้ยินเสียงน้ำแตกกระจาย เธอจึงสวมเสื้อคลุมที่อยู่ข้างเตียงก้าวเดินออกจากห้อง เห็นว่าชั้นล่างเปิดไฟอยู่ เธอจึงก้าวเดินลงไปชั้นล่างของบ้าน เธอมองไปยังสระว่ายน้ำในสระว่ายน้ำในร่ม อีกทั้งเขายังเปลือยเปล่าว่ายน้ำอยู่ในสระเขาเห็นว่าเธอเดินมายังสระว่ายน้ำ พอเขาเห็นเธอเขาจึงหยุดยืนในสระว่ายน้ำ“พี

หลังที่เธอกินข้าวกับเขาเสร็จสิ้น แม่บ้านวัยกลางคนก็นำจานอาหารทั้งหมดไปเก็บล้าง เธอสังเกตว่าเพนท์เฮ้าส์ของเขามีแม่บ้านสองคน และมีบอดี้การ์ดที่ดูแลเขาจะนอนอีกส่วนหนึ่ง พอเขาและเธออยู่ด้วยกัน พวกเขาก้หายไปหมดราวกับไม่มีตัวตนเธอนั่งดูทีวีหลังจากที่เขาไปห้องทำงาน เพราะมีสายจากทางไกลเห็นงานวิจัยที่เขาทำร่วมกับสถาบันต่างประเทศ เธอจึงมานั่งดูทีวีรอเขา เธอนั่งจนเบื่อหน่าย จึงเดินเล่นไปทั่วห้องกว้างด้านล่าง มีหลายห้องที่เธอสังเกตเห็น เธอจึงเปิดเข้าไปยังห้องหนึ่ง และเปิดไฟขึ้น ทำให้เธอเห็นอนาโตมีจำลองขนาดเท่าตัวคน เธอคิดว่าเขาเอาศึกษา แต่มันก็น่ากลัวอยู่เหมือนเธอเห็นอีกว่าเป็นห้องที่เชื่อมต่อกัน เธอคิดว่าห้องนี้เหมือนหลุดมาอีกโลกหนึ่งเลย ห้องขาวไม่เหมือนห้องอื่นที่เป็นสีดำ มีไอแมควางอยู่บนโต๊ะทำงาน อีกทั้งตู้เก็บหนังสือเรียงกันห้าตู้ ตู้ละหกชั้น ทุกชั้นมีหนังสือเกี่ยวกับทางการแพทย์ทุกศาสตร์ ดูๆ น่าจะมีประมาณไม่ต่ำกว่าพันเล่ม ราวกับว่าห้องนี้เป็นห้องสมุดจำลองเลยก็ว่าได้ อีกทั้งในห้องนี้ยังมีต้นไม้ลายรอบห้อง สัมผัสถึงความเขียวขจี เธอมองอนาโตมีจำลองที่ตัวเล็กว่าตัวเมื่อเธอเห็นตรงห้องที่แล้ว และมั

เธอก้าวเดินเข้าไปยังห้องนอนอีกครั้ง แล้วหยิบมือถือขึ้นมา แล้วเดินไปที่ห้องแต่งตัว เพื่อว่าดาหลาจะโทรเข้ามา ก็เป็นไปตามคลาด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา และเป็นเบอร์ของดาหลาพร้อมกับชื่อของเธอที่หน้าจอ เธอจึงเลื่อนรับสายทันที“ว่าไงพี่ดาหลา” เธอเอ่ยทักทายดาหลาที่ปลายสาย“หายดีแล้วหรือยัง หมออัฐเขาโทรมาบอกพี่เมื่อวาน” ดาหลาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“พี่ดาหลา ฉันหายดีแล้วค่ะ”เด่นนภาเอ่ยบอกเช่นนี้ เธอกลับรู้ดีมากเมื่อมองรอยจูบที่คอในกระจก ทำให้เธออดที่จะนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนไม่ได้มันทั้งเร่าร้อนและวูบวาบ แล้วไม่รู้ว่าตัวเองนั้นเสร็จไปกี่น้ำ เพราะมันเยอะมากๆ จนเธอนับไม่ถ้วน“ฮาโหล เด่นเป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงของดาหลาเรียกคืนสติเธอกลับมาอีกครั้ง“เปล่า” เด่นนภาเอ่ยบอก“เรื่องอาทิตย์หน้า โครงการมูลนิธิที่แอฟริกาเขาตอบกลับกองประกวดมาแล้วว่าเราสามารถเดินทางมาได้เลย ทางเราได้กำหนดวันไว้แล้วเป็นวันจันทร์ หมออัฐคงรู้เรื่องนี้แล้วละ วันศุกร์นี้ฉันจะเข้าไปรับเพื่อพูดคุยเรื่องนี้ด้วย” ดาหลาเอ่ยบอกเช่นนี้ ทำให้เธอคิดว่าที่เขาประชุมในวันนี้ เพราะเรื่องนี้สินะ“อีกสองวันใช่ไหม” เธอเอ่ยถามดาหลา“ใช่”“โอเคค่ะ