All Chapters of เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม: Chapter 1 - Chapter 9

ห้าปีก่อน หลังจากฟู่ซือหานขึ้นเป็นเจ้าพ่อได้ไม่นาน เขาก็ถูกลอบโจมตีตอนนั้นฉันเพิ่งบรรลุนิติภาวะและออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า บังเอิญไปเจอเขาที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด พอจำได้ว่าเขาเป็นคนที่เคยสนับสนุนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้ลากเขาไปซ่อนในโกดังร้างก่อนคนของตระกูลฟู่จะมาถึง พวกเราก็ถูกตามทัน ฉันยังเอาตัวบังกระสุนให้เขา เกือบโดนกระดูกสันหลังเสียหายหลังจากนั้น พวกเราถูกพากลับไปที่ตระกูลฟู่ ฟู่ซือหานบาดเจ็บหนักมาก แต่ทันทีที่เขาฟื้น ทั้งที่ยังมีไข้สูง ก็รีบมาหาฉันถึงข้างเตียง“ฉันติดหนี้ชีวิตเธอ อยากได้อะไร ฉันให้ได้หมด”ฉันมองหน้าเขา แล้วจู่ ๆ ก็พูดออกไปเหมือนถูกอะไรดลใจ“บุญคุณที่ช่วยชีวิต ต้องตอบแทนด้วยการแต่งงานสิ”เดิมทีฉันตั้งใจจะบอกว่าแค่ล้อเล่น แต่ฟู่ซือหานกลับพยักหน้าตกลงทันทีช่วงเวลาที่พักฟื้น คือช่วงเวลาที่พวกเรามีความสุขที่สุดหลังจากอาการบาดเจ็บหายดี ฟู่ซือหานก็ฝ่าคำคัดค้านทุกอย่างเพื่อแต่งงานกับฉัน เด็กกำพร้าที่ไม่มีอะไรเลย เขาบอกว่าฉันคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในช่วงชีวิตนั้นของเขา และจะทำให้ฉันกลายเป็นแม่ทูนหัวที่สูงศ

“ไม่! ฟู่ซือหาน คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!”“แม่ผู้อำนวยการต้องพึ่งยามุ่งเป้าเพื่อยื้อชีวิตไว้ ถ้าหยุดยา เธอจะตายนะ!”ฉันไม่สนใจความเจ็บตรงหลังมือที่เลือดไหลย้อนออกมา ดิ้นรนคว้ามือเขาไว้ นั่นคือญาติเพียงคนเดียวบนโลกที่รักฉัน ฉันเสียเธอไปไม่ได้ฟู่ซือหานสะบัดมือฉันทิ้ง หลังสั่งให้สถานพักฟื้นหยุดยาแล้ว ก็หันหลังเดินจากไปอย่างเย็นชาทิ้งไว้เพียงฉันที่สิ้นหวังฉันฝืนร่างกายอันอ่อนแรง ไปยังห้องประชุมของตระกูล หวังจะขอร้องให้ฟู่ซือหานกลับมาให้ยาแม่ผู้อำนวยการต่อ แต่ทันทีที่เข้าไป ฉันก็พบว่าซูอวิ๋นมาอยู่ที่ตระกูลฟู่อีกแล้ว แถมยังนั่งอยู่ข้างขวาของฟู่ซือหานอย่างเปิดเผย—ตำแหน่งของฉันเดิมทีตรงนั้นไม่มีที่นั่งอยู่เลยเป็นฟู่ซือหานที่ตั้งใจจัดไว้ให้ฉันโดยเฉพาะ เพื่อยอมรับในสิ่งที่ฉันทำให้ตระกูลฟู่“อินอิน ฉันจัดที่ตรงนี้ไว้ ก็เพื่อให้เธอร่วมจัดการเรื่องของตระกูลได้สะดวกขึ้น ฉันจะให้ทุกคนรู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน!”แต่ตอนนี้ ตำแหน่งนั้นกลับมีผู้หญิงคนอื่นนั่งอยู่เมื่อฟู่ซือหานเห็นสภาพฉันที่แทบยืนไม่ไหว แววตาก็ไหววูบด้วยความปวดใจและหงุดหงิดซูอวิ๋นค้อนเขาอย่างออดอ้อน ก่อนคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนมแล้วพ

ซูอวิ๋นเดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูง มือปิดจมูกไว้ เธอมองฉันบนเปลหามแวบหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ แต่ในแววตากลับมีความสะใจวาบผ่าน“พี่ซือหาน ฉันบอกแล้วว่าเธอกำลังเล่นละคร นี่ต้องเป็นตัวตายตัวแทนที่เธอหามาแน่ ๆ เพื่อให้พี่ใจอ่อน เธอนี่ร้ายกาจจริง ๆ เรื่องแบบนี้ยังทำได้”ราวกับถูกปลุกให้ตื่น ฟู่ซือหานหันกลับไปจ้องเธอเขม็งทันที ดวงตาสว่างวาบจนน่ากลัว“ใช่ เป็นของปลอม อินอินกลัวเจ็บที่สุด จะกล้ายิงตัวตายได้ยังไง? เร็วเข้า! ไปเรียกทางนิติเวชมา! เดี๋ยวนี้เลย! ”ฉันอดหัวเราะอย่างเย็นชาไม่ได้ใช่แล้ว เมื่อก่อนฉันกลัวเจ็บที่สุด ต่อให้แค่นิ้วโดนมีดบาดเป็นแผลเล็ก ๆ ฉันก็ยังยื่นมือไปให้คุณช่วยพันแผลให้แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บของหัวใจที่ตายไปแล้ว ความเจ็บจากกระสุนที่ยิงทะลุศีรษะจะไปเจ็บอะไรมากมายนิติเวชของตระกูลรีบมาถึงอย่างรวดเร็ว ภายใต้สายตาราวจะฆ่าคนของฟู่ซือหาน เขาสั่นเทิ้มขณะเก็บตัวอย่างและตรวจเทียบข้อมูลฟันทุกหนึ่งวินาที ยาวนานราวกับหนึ่งศตวรรษฟู่ซือหานเดินวนไปมาด้วยความหงุดหงิด ราวสัตว์ป่าที่ติดกับ“ผลล่ะ!”สิบนาทีต่อมา เขาเตะกล่องอุปกรณ์ของนิติเวชกระเด็นนิติเวชส่งรายงานต

ตอนที่ซูอวิ๋นถูกบอดี้การ์ดสองคนลากเข้ามา เธอยังดิ้นพล่านตะโกนเสียงดัง“ปล่อยฉันนะ! ฉันคือคุณหนูตระกูลซู ! ว่าที่แม่ทูนหัวของตระกูลฟู่นะ ! ”ฟู่ซือหานนั่งอยู่บนโซฟา กลิ่นอายอันน่าสะพรึงแผ่ออกมาทั่วร่าง ทั้งคนราวกับปีศาจที่คลานกลับมาจากนรก“ว่าที่แม่ทูนหัวของตระกูลฟู่งั้นเหรอ” เขาหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงไร้ความอบอุ่น “ซูอวิ๋น เธออาศัยความไว้ใจของฉัน แล้วลับหลังทำร้ายคนที่ฉันห่วงที่สุด รู้สึกภูมิใจมากสินะ”หัวใจของซูอวิ๋นกระตุกวูบ แต่ยังฝืนบีบน้ำตาออกมาสองสามหยด“พี่ซือหาน พี่พูดอะไรคะ หรือว่าฟู่เย่าไปฟ้องพี่? รอยบนตัวเขา เกิดจากทะเลาะกับเด็กคนอื่น เขากลัวพี่โกรธ เลยโยนความผิดมาให้ฉัน!”ปัง !เสียงปืนดังขึ้น กระสุนเฉียดแก้มของซูอวิ๋นไป ก่อนพุ่งไปทำของตกแต่งด้านหลังแตกกระจายซูอวิ๋นตกใจจนขาอ่อนทรุดลงกับพื้น แก้มร้อนผ่าวด้วยความเจ็บ“ทะเลาะกันงั้นเหรอ” ฟู่ซือหานกระชากฟู่เย่าเข้ามา แล้วถลกแขนเสื้อขึ้น เผยรอยหยิกที่เห็นชัด “เด็กทะเลาะกันจะเป็นรอยแบบนี้ได้เหรอ”จากนั้นเขาก็ฟาดเอกสารบันทึกการสั่งหยุดยาในสถานพักฟื้น รวมถึงหลักฐานการโอนเงินจ้างคนไปเผาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใส่หน้าเธอ“วิธีกา