เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม

ฉันเดินออกจากประตูคฤหาสน์ตระกูลฟู่ท่ามกลางลมหนาวบาดกระดูก แต่ฟู่ซือหานกลับตามออกมาอย่างคาดไม่ถึง

“จะไปทั้งชุดนี้เนี่ยนะ? เดี๋ยวป่วยขึ้นมาแล้วจะมาโทษฉันอีก”

เขาถอดเสื้อคลุมออก เหมือนจะเอามาคลุมให้ฉัน แต่ฉันเบี่ยงตัวหลบ

“งั้นก็คงไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าพ่อฟู่อีกแล้ว”

มือของฟู่ซือหานค้างอยู่กลางอากาศ แววตาฉายความตกตะลึงวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเย้ยหยัน

“ยังเล่นตัวกับฉันอีก? เมื่อกี้ฉันยังพูดไม่จบ เอานี่ไป”

ป้ายคำสั่งสลักคำว่า “ฟู่” ถูกยัดใส่มือฉัน สัมผัสเย็นเยียบ

“เอาป้ายสิทธิพิเศษของเธอไป ถ้าเสียใจทีหลัง ก็กลับมาหาฉันได้”

ฟู่ซือหานมองฉันจากที่สูง ราวกับกำลังหยิบยื่นความเมตตาให้แมวจรตัวหนึ่ง

ฉันกำป้ายคำสั่งที่ครั้งหนึ่งเคยเห็นล้ำค่ายิ่งกว่าสมบัติเอาไว้ รู้สึกเพียงว่าฝ่ามือถูกขอบมันกดจนเจ็บแปลบ

ตอนเพิ่งแต่งงานใหม่ ๆ เพราะฉันยังไม่ชินกับกฎของมาเฟีย จึงมักถูกคนข้างล่างกลั่นแกล้งอยู่บ่อยครั้ง ตอนนั้นเขาแทบอยากยกทั้งโลกมาไว้ตรงหน้าฉัน ทุกความรู้สึกเล็ก ๆ ของฉัน เขาล้วนจดจำใส่ใจ เขาตั้งใจให้คนทำป้ายคำสั่งนี้ขึ้นมาเป็นพิเศษ บอกว่าเห็นป้ายนี้ก็เหมือนเห็นเจ้าพ่อ และยังบอกอีกว่า ขอแค่ฉันถือป้ายมาหาเขา ไม่ว่าต้องการอะไร เขาก็จะยอมทุกอย่าง

แต่หลังจากนั้น เพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับเขา ฉันทุ่มเททุกวิถีทางจนจัดการธุรกิจบนดินของตระกูลฟู่ได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าความรู้สึกที่เขามีต่อฉันกลับค่อย ๆ จืดจางลง

สองปีมานี้ ฉันพยายามทำดีกับเขาทุกทาง หวังจะกอบกู้ความสัมพันธ์ของพวกเรา แต่แทบไม่มีประโยชน์ สุดท้าย ฉันจึงทำได้เพียงใช้ป้ายคำสั่งขอให้เขากลับบ้านมากินข้าวกับฉันในวันครบรอบแต่งงาน เขาไม่ได้ฉลองวันครบรอบกับฉันติดต่อกันมาสองปีแล้ว

แต่แม้จะเป็นคำขอที่เรียบง่ายแค่นี้ เขาก็ยังทำไม่ได้ เพียงเพราะโทรศัพท์สายเดียว เขาก็ทิ้งฉันไว้คนเดียวที่บ้าน หลังจากนั้นฉันโกรธจนไปถามเอาคำอธิบายจากเขา ไม่เพียงเขาไม่ให้คำตอบ กลับยังยึดป้ายคำสั่งคืนไป ทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลกที่สุดของตระกูลฟู่

ไม่คิดเลยว่าตอนนี้หย่ากันแล้ว เขากลับเอาป้ายนี้คืนมาให้อีก

ช่างน่าขันเสียจริง

ทันทีที่รถออกตัว โทรศัพท์ของฉันก็ถูกรัวข้อความจากกลุ่มภายในตระกูล

“แม่ทูนหัวครับ บัญชีฟอกเงินไตรมาสนี้มีปัญหานิดหน่อย คุณจะมาตรวจสอบเมื่อไหร่ครับ?”

“แม่ทูนหัวครับ ถึงเวลาต้องหาบอดี้การ์ดส่วนตัวให้คุณชายน้อยแล้ว จะเลือกคนยังไงดีครับ?”

“แม่ทูนหัวครับ คืนนี้พวกเราจะปะทะกับตระกูลคู่อริ เสบียงต้องจัดสรรยังไงครับ?”

……

ฉันหลับตาลงอย่างอ่อนล้า นิ้วพิมพ์ตอบบนหน้าจออย่างรวดเร็ว หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ ก็ส่งข้อความสุดท้ายลงในกลุ่ม

“ฉันหย่ากับฟู่ซือหานแล้ว ต่อจากนี้เรื่องของตระกูลฟู่ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอีก”

พูดจบ ฉันก็ออกจากกลุ่มทันที ในที่สุดก็ได้ความสงบเสียที

ไม่นาน ข้อความของลุงเฉิน พ่อบ้าน ก็ส่งเข้ามา เขาเป็นคนเดียวในตระกูลฟู่ที่เคยมอบความอบอุ่นให้ฉัน

“แม่ทูนหัวครับ ต่อให้คุณงอนหัวหน้าก็ไม่ควรเอาเรื่องหย่ามาพูดเล่นนะครับ แบบนี้คุณชายน้อยจะเสียใจเอา หัวหน้ายังรักคุณอยู่เต็มอก ขอแค่คุณยอมก้มหัวขอโทษและง้อเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกสักหน่อย เขาจะไปรับคุณกลับมาแน่นอน”

เขาคิดว่าฉันแค่กำลังงอนอีกครั้ง ขอแค่ฉันยอมก้มหัวขอโทษฟู่ซือหานเหมือนที่ผ่านมา พวกเราก็จะคืนดีกัน

แต่เขาไม่รู้ ว่าครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว หัวใจของฉันเย็นชาจนหมดสิ้น ไม่มีทางอุ่นขึ้นมาได้อีก

“พวกเราหย่ากันจริง ๆ ค่ะ ลุงเฉิน ต่อจากนี้ ฝากลุงดูแลฟู่เย่าด้วยนะคะ”

ลุงเฉินเงียบไปนานมาก กว่าจะส่งข้อความมาอีกประโยค

“คุณผู้หญิง ผมมองดูพวกคุณเดินเคียงคู่กันมาตลอด เมื่อก่อนคุณกับหัวหน้ารักกันมาก ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะครับ?”

ฉันหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ

นั่นสิ ทำไมถึงมาถึงจุดนี้ได้นะ