เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4
บทล่าสุด
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม บทที่ 9
งานศพของฉัน เป็นงานศพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตระกูลฟู่ในรอบร้อยปีทั่วทั้งคฤหาสน์ถูกปกคลุมด้วยกุหลาบสีขาว นั่นคือดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุดตอนยังมีชีวิตแต่น่าเสียดาย ที่ตอนยังมีชีวิตอยู่ ฉันไม่เคยได้รับมันเลยสักครั้งฟู่ซือหานยืนอยู่ข้างโลงแก้วคริสตัลที่ทุ่มเงินมหาศาลสร้างขึ้นเพื่อฉัน เขาไม่ได้นอนมาหลายวันหลายคืน ร่างกายซูบผอมจนแทบจำไม่ได้บาทหลวงกำลังสวดคัมภีร์อย่างเคร่งขรึมในตอนนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา พร้อมเอกสารในมือ“ทะ...ท่านเจ้าพ่อ...ผู้รับมอบหมายของคุณนายก่อนเสียชีวิต ส่งพินัยกรรมของเธอมา เขาบอกว่า คุณนายกำชับไว้ ว่าต้องอ่านในงานศพเท่านั้นครับ”ฟู่ซือหานกระชากเอกสารมาเปิดอย่างร้อนรนเมื่อเห็นลายมือคุ้นตาบนนั้นนั่นคือของขวัญชิ้นสุดท้าย ที่ฉันทิ้งไว้ให้ฟู่ซือหานก่อนตายยิ่งอ่าน สีหน้าของฟู่ซือหานก็ยิ่งซีดลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายกลายเป็นสีเทาหม่นไร้ชีวิตลูกน้องชะโงกหน้าไปดู บนนั้นมีเพียงสองประโยคสั้น ๆเขากลืนน้ำลาย ก่อนอ่านออกมา“ความปรารถนาสุดท้ายของผู้ทำพินัยกรรม ลู่สืออิน หลังเสียชีวิตให้ทำการฌาปนกิจ และนำเถ้ากระดูกโปรยลงสู่ทะเล”“จะไม่เข้าร่วมกับหลุมศพตระกูล
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม บทที่ 8
ตอนที่ซูอวิ๋นถูกบอดี้การ์ดสองคนลากเข้ามา เธอยังดิ้นพล่านตะโกนเสียงดัง“ปล่อยฉันนะ! ฉันคือคุณหนูตระกูลซู ! ว่าที่แม่ทูนหัวของตระกูลฟู่นะ ! ”ฟู่ซือหานนั่งอยู่บนโซฟา กลิ่นอายอันน่าสะพรึงแผ่ออกมาทั่วร่าง ทั้งคนราวกับปีศาจที่คลานกลับมาจากนรก“ว่าที่แม่ทูนหัวของตระกูลฟู่งั้นเหรอ” เขาหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงไร้ความอบอุ่น “ซูอวิ๋น เธออาศัยความไว้ใจของฉัน แล้วลับหลังทำร้ายคนที่ฉันห่วงที่สุด รู้สึกภูมิใจมากสินะ”หัวใจของซูอวิ๋นกระตุกวูบ แต่ยังฝืนบีบน้ำตาออกมาสองสามหยด“พี่ซือหาน พี่พูดอะไรคะ หรือว่าฟู่เย่าไปฟ้องพี่? รอยบนตัวเขา เกิดจากทะเลาะกับเด็กคนอื่น เขากลัวพี่โกรธ เลยโยนความผิดมาให้ฉัน!”ปัง !เสียงปืนดังขึ้น กระสุนเฉียดแก้มของซูอวิ๋นไป ก่อนพุ่งไปทำของตกแต่งด้านหลังแตกกระจายซูอวิ๋นตกใจจนขาอ่อนทรุดลงกับพื้น แก้มร้อนผ่าวด้วยความเจ็บ“ทะเลาะกันงั้นเหรอ” ฟู่ซือหานกระชากฟู่เย่าเข้ามา แล้วถลกแขนเสื้อขึ้น เผยรอยหยิกที่เห็นชัด “เด็กทะเลาะกันจะเป็นรอยแบบนี้ได้เหรอ”จากนั้นเขาก็ฟาดเอกสารบันทึกการสั่งหยุดยาในสถานพักฟื้น รวมถึงหลักฐานการโอนเงินจ้างคนไปเผาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใส่หน้าเธอ“วิธีกา
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม บทที่ 7
ฟู่ซือหานอุ้มร่างของฉันกลับไปที่ห้องนอนของเราเขาวางฉันลงบนเตียง แล้วจัดมุมผ้าห่มให้อย่างระมัดระวัง“ปิดผ้าม่านด้วย อินอินนอนหลับแล้วกลัวแสง”เขาสั่งคนรับใช้ เสียงเบาราวกับกลัวว่าจะปลุกฉันตื่นเขานั่งอยู่ข้างเตียงแบบนั้น ไม่ขยับไปไหน เอาแต่มองฉัน ราวกับว่าถ้ามองนานพอ ฉันจะลืมตาขึ้นมากะทันหัน แล้วออดอ้อนเขา“อินอิน เธอไม่ได้บ่นมาตลอดเหรอว่าอยากกินสเต๊กฝีมือฉัน? วันนี้ฉันจะเข้าครัวเอง เธอลุกขึ้นมาชิมสักคำได้ไหม”ฉันมองเขาที่พูดอยู่คนเดียวอย่างเย็นชาวันเกิดของฉัน ฉันรอเขาจนดึกดื่น ก็ยังรอไม่เห็นเขากลับมาทำมื้อวันเกิดให้ฉัน สุดท้ายสิ่งที่รอกลับเป็นภาพเขากับซูอวิ๋นกำลังเร่าร้อนอยู่บนเตียงตอนนี้ต่อหน้าศพ เขากลับมีอารมณ์ทำอาหารแล้วงั้นเหรอในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง เฉินซูถือสมุดไดอารี่หนา ๆ เล่มหนึ่งวิ่งเข้ามา“ออกไป ! ” ฟู่ซือหานตวาดโดยไม่หันกลับ “ใครอนุญาตให้นายเข้ามารบกวนงั้นเหรอ”มือของคุณเฉินสั่น เขายื่นสมุดไดอารี่ไปให้“นายท่าน ! คุณลองดูนี่สิครับ ผมเจอมันตอนจัดของของคุณนาย! ผมรู้ว่าเธอไม่อยากให้คุณเห็น แต่ผมคิดว่า...คุณจำเป็นต้องรู้ว่าตลอดสองปีนี้เธอใช้ช
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม บทที่ 6
ซูอวิ๋นเดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูง มือปิดจมูกไว้ เธอมองฉันบนเปลหามแวบหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ แต่ในแววตากลับมีความสะใจวาบผ่าน“พี่ซือหาน ฉันบอกแล้วว่าเธอกำลังเล่นละคร นี่ต้องเป็นตัวตายตัวแทนที่เธอหามาแน่ ๆ เพื่อให้พี่ใจอ่อน เธอนี่ร้ายกาจจริง ๆ เรื่องแบบนี้ยังทำได้”ราวกับถูกปลุกให้ตื่น ฟู่ซือหานหันกลับไปจ้องเธอเขม็งทันที ดวงตาสว่างวาบจนน่ากลัว“ใช่ เป็นของปลอม อินอินกลัวเจ็บที่สุด จะกล้ายิงตัวตายได้ยังไง? เร็วเข้า! ไปเรียกทางนิติเวชมา! เดี๋ยวนี้เลย! ”ฉันอดหัวเราะอย่างเย็นชาไม่ได้ใช่แล้ว เมื่อก่อนฉันกลัวเจ็บที่สุด ต่อให้แค่นิ้วโดนมีดบาดเป็นแผลเล็ก ๆ ฉันก็ยังยื่นมือไปให้คุณช่วยพันแผลให้แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บของหัวใจที่ตายไปแล้ว ความเจ็บจากกระสุนที่ยิงทะลุศีรษะจะไปเจ็บอะไรมากมายนิติเวชของตระกูลรีบมาถึงอย่างรวดเร็ว ภายใต้สายตาราวจะฆ่าคนของฟู่ซือหาน เขาสั่นเทิ้มขณะเก็บตัวอย่างและตรวจเทียบข้อมูลฟันทุกหนึ่งวินาที ยาวนานราวกับหนึ่งศตวรรษฟู่ซือหานเดินวนไปมาด้วยความหงุดหงิด ราวสัตว์ป่าที่ติดกับ“ผลล่ะ!”สิบนาทีต่อมา เขาเตะกล่องอุปกรณ์ของนิติเวชกระเด็นนิติเวชส่งรายงานต
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม บทที่ 5
เช้าวันต่อมา ลุงเฉินรีบร้อนมาหาฟู่ซือหานที่กำลังกอดซูอวิ๋นอยู่ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“หัวหน้าครับ แย่แล้ว! เมื่อคืนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไฟไหม้! พวกเรา…พวกเราพบศพของแม่ทูนหัว…ในซากปรักหักพังครับ…”คำพูดของลุงเฉิน ทำให้อากาศทั้งห้องหยุดนิ่งมือของฟู่ซือหานที่โอบซูอวิ๋นอยู่ แข็งค้างไปทันทีไม่กี่วินาทีต่อมา ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เขาหัวเราะเยาะออกมา“ลู่สืออินนี่กล้าได้กล้าเสียขึ้นทุกวัน แม้แต่เล่นตายปลอม ๆ ก็ยังคิดทำได้? ต่ำช้าลงทุกทีจริง ๆ”ซูอวิ๋นรีบยกมือปิดปาก แสร้งทำเป็นตกใจ แต่ความสะใจในแววตากลับปิดไม่มิด“พี่สะใภ้นี่ไม่รู้จักโตเลยจริง ๆ เพื่อแย่งความสนใจ ถึงกับวางเพลิงสถานที่ที่ตัวเองโตมา แบบนี้คงเสียสติไปแล้วแน่ ๆ”คำพูดนี้จุดไฟโทสะของฟู่ซือหานขึ้นทันที เขาคว้าแก้วไวน์บนโต๊ะฟาดลงพื้นอย่างแรง เศษแก้วแตกกระจายเต็มพื้น“ลุงเฉิน! ไปบอกลู่สืออินซะ ว่าลูกไม้นี้ใช้กับฉันไม่ได้! ไหนเธอชอบแกล้งตายนักไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ให้นอนอยู่ในซากนั่นให้พอ! เมื่อไหร่คิดได้ ค่อยคลานกลับมาขอโทษฉัน!”ลุงเฉินตัวสั่นไปทั้งร่าง ก่อนค่อย ๆ หยิบสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งออกมาจากอก มันเปื้อนเลือดแห้งสี
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม บทที่ 4
“ไม่! ฟู่ซือหาน คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!”“แม่ผู้อำนวยการต้องพึ่งยามุ่งเป้าเพื่อยื้อชีวิตไว้ ถ้าหยุดยา เธอจะตายนะ!”ฉันไม่สนใจความเจ็บตรงหลังมือที่เลือดไหลย้อนออกมา ดิ้นรนคว้ามือเขาไว้ นั่นคือญาติเพียงคนเดียวบนโลกที่รักฉัน ฉันเสียเธอไปไม่ได้ฟู่ซือหานสะบัดมือฉันทิ้ง หลังสั่งให้สถานพักฟื้นหยุดยาแล้ว ก็หันหลังเดินจากไปอย่างเย็นชาทิ้งไว้เพียงฉันที่สิ้นหวังฉันฝืนร่างกายอันอ่อนแรง ไปยังห้องประชุมของตระกูล หวังจะขอร้องให้ฟู่ซือหานกลับมาให้ยาแม่ผู้อำนวยการต่อ แต่ทันทีที่เข้าไป ฉันก็พบว่าซูอวิ๋นมาอยู่ที่ตระกูลฟู่อีกแล้ว แถมยังนั่งอยู่ข้างขวาของฟู่ซือหานอย่างเปิดเผย—ตำแหน่งของฉันเดิมทีตรงนั้นไม่มีที่นั่งอยู่เลยเป็นฟู่ซือหานที่ตั้งใจจัดไว้ให้ฉันโดยเฉพาะ เพื่อยอมรับในสิ่งที่ฉันทำให้ตระกูลฟู่“อินอิน ฉันจัดที่ตรงนี้ไว้ ก็เพื่อให้เธอร่วมจัดการเรื่องของตระกูลได้สะดวกขึ้น ฉันจะให้ทุกคนรู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน!”แต่ตอนนี้ ตำแหน่งนั้นกลับมีผู้หญิงคนอื่นนั่งอยู่เมื่อฟู่ซือหานเห็นสภาพฉันที่แทบยืนไม่ไหว แววตาก็ไหววูบด้วยความปวดใจและหงุดหงิดซูอวิ๋นค้อนเขาอย่างออดอ้อน ก่อนคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนมแล้วพ
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม บทที่ 3
หลังจากจับได้ว่าเขานอกใจครั้งนั้น ฉันก็เสียศูนย์จนล้มทั้งยืน ไม่นานอาการบาดเจ็บเก่าก็กำเริบ จนหมดสติอยู่ในบ้านฟู่ซือหานที่ได้รับโทรศัพท์ถึงกับหน้าซีดเผือดเขากุมมือฉันไว้ ร้องไห้พลางพูดว่า“อินอิน ฉันมันเลวเอง ขอร้องล่ะ อย่าจากฉันไปเลย! ขอแค่เธอปลอดภัย ฉันไม่เอาอะไรแล้ว!”หลังจากฉันหายป่วย เขาก
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม บทที่ 2
ห้าปีก่อน หลังจากฟู่ซือหานขึ้นเป็นเจ้าพ่อได้ไม่นาน เขาก็ถูกลอบโจมตีตอนนั้นฉันเพิ่งบรรลุนิติภาวะและออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า บังเอิญไปเจอเขาที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด พอจำได้ว่าเขาเป็นคนที่เคยสนับสนุนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้ลากเขาไปซ่อนในโกดังร้างก่อน
เพียงจากลา บาดแผลมิรู้ลืม บทที่ 1
ฉันเดินออกจากประตูคฤหาสน์ตระกูลฟู่ท่ามกลางลมหนาวบาดกระดูก แต่ฟู่ซือหานกลับตามออกมาอย่างคาดไม่ถึง“จะไปทั้งชุดนี้เนี่ยนะ? เดี๋ยวป่วยขึ้นมาแล้วจะมาโทษฉันอีก”เขาถอดเสื้อคลุมออก เหมือนจะเอามาคลุมให้ฉัน แต่ฉันเบี่ยงตัวหลบ“งั้นก็คงไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าพ่อฟู่อีกแล้ว”มือของฟู่ซือหานค้างอยู่กลางอากาศ แ
บางทีคุณอาจจะชอบ
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์
อีเทอร์นิตี้11.8K viewsไม่มีของเหลือทิ้งอีกต่อไป
อีเทอร์นิตี้2.5K viewsเขาเซ็นทิ้งความรักเรา ในตอนที่วางแผนวิวาห์
เบเกิ้ล2.5K viewsเด็กสาวที่พวกเขาพามาแทนที่ฉัน
คาเรน ดับเบิ้ลยู2.5K viewsเกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงมาเฟียเสียอย่างนั้น
ไฟแรง2.3K viewsคำโกหกที่เขามอบให้ฉัน
เอคโค่8.4K viewsหัวหน้ามาเฟียที่รัก เกิดใหม่ฉันก็ไม่เลือกคุณ
เชอร์ลีย์3.4K viewsชู้รัก วิวาห์แค้น
บุปผาร่วงโรย5.9K views
