Cailin's POV Nagising ako na masakit ang ulo. Ang tanga lang. Imbes na nagsaya ako buong magdamag, heto ako at nakahandusay sa kama dahil tila isang buong hukbo ng bourgeois ang nanirahan sa loob ng bungo ko. Ang galing, hindi ba? Daig ko pa si Mr. Krabs sa kasakiman, pero sa pagkakataong ito, ang puhunan ko ay hindi barya kundi ang sarili kong katawan. The room was cold, quiet, and smelled of expensive cedarwood and lingering lust. Inabot ko ang lamp sa tabi ng kama, and there it was—the Black Card. Beside it, a sleek, heavy ballpen with an intricate engraving: MIRANO. "Mirano," I whispered, testing the weight of the name on my tongue. It tasted like old money and untapped power. Aanhin ko naman ang ballpen na ito? Sure naman ako na hindi na magkukrus ang landas namin after that one steamy night. Ganoon ang takbo ng mundo para sa mga nakaaangat—we were just two threads that crossed in a complicated weave, only to be pulled apart by the morning light. Nevertheless, inilagay
Dernière mise à jour : 2026-05-11 Read More