Paid for the Billionaire's Child のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

Cailin's POVI was wondering where we could actually do it. Hindi siya nagsalita; basta niya na lang ako hinila patungo sa isang pribadong suite sa ibaba ng venue. It was an underground sanctuary for the upper class who were in heat. Dito nagtitipon ang mga taong akala mo ay hindi makabasag-pinggan sa mga social gatherings, mga de-kalidad ang tela ng suot at tila mga santo, pero nagiging halimaw sa kama kapag wala na sa paningin ng publiko. "Come." Humiga siya sa malaking kutson. I stood there for a second, hands on my hips, arching my back to emphasize my silhouette. Ang kapal din ng mukha ng lalaking ito, ah? Hindi pa nga ako kinakande ay gusto na niyang akong labasan? Sabi niya 'Come' eh. Pambihira! Is he that excited or is he just used to getting what he wants instantly? Oh well, pinuntahan ko siya sa nais niyang pwesto. Inumpisahan niya akong halikan nang walang awa. 'Yung tipong gusto niyang ubusin ang oxygen sa baga ko. Parang biglang nawalan ng bisa ang aircon dahil sa init

Cailin's POVI stepped into the Mirano Headquarters wearing a structured power suit in midnight navy double-crepe—the kind of fabric that doesn't just hold its shape, it demands respect. My hair was pulled back into a sleek low bun, while my makeup looked effortlessly expensive. Malinis ang pagkaka-blend ng base ko, paired with a thin, sharp eyeliner that gave me a fierce, lethal gaze. My skin glowed like I’d never seen a deadline in my life.In short, I looked like a woman who could buy the whole building, even if my bank account was currently crying for mercy. "I’m here to see Mr. Ellezar Mirano. Tell him I have his pen," sabi ko sa receptionist, my voice steady. Ginamit ko na agad ang maternity leave ko in advance so I could proceed with my plan. Bahala na ang HR kung anong idadahilan ko, basta kailangan kong ma-secure ang "financer" ko bago pa lumaki ang tiyan ko at lumiit ang pasensya ko.Nanlaki ang mata ng babae. Siguro ay hindi siya makapaniwala na may isang 'estranghera' na

Cailin's POV If there’s one thing I’ve learned in the fashion industry, it’s that people treat you based on your packaging. Right now, my look was screaming "struggling artist," and honestly? Hindi pwede ’yun. If I wanted Ellezar and the vultures surrounding him to take me seriously, I had to make my presence scream importance. The move to BGC was swift. Iniwan ko na ang karamihan sa mga luma kong gamit—they didn’t fit my new life. I only kept my sewing machine and my most precious fabric bolts. Everything else? I replaced them using the "Ice King’s" money. Consider it an initial investment. I was standing in the middle of my new living room, staring out of the floor-to-ceiling windows. The unit was still bare, but the air already smelled like Diptyque candles and success. "Cailin, are you sure about this?" untag ni Emarie habang dala ang box ng favorite takeout ko. "Ang mahal ng rent dito, girl. Isang buwang sweldo ko na yata ang isang square meter dito." "Emarie, don't be

Cailin's POV"Rusquen, let go of my arm," I hissed, bawat salita ay parang may kasamang talim. Kakaiba kasi talaga siya. Patay na patay sa akin! Dinakma ba naman ang braso ko. Pustahan, muntik nang maalog ang hinaharap ko na target sana niya, pero sumala lang dahil sa gigil niya. Ganoon siya katindi! Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya, ang mga daliri niyang tila ba inaangkin ang balat ko. Hindi ko ma-get kung bakit ginugulo niya pa ako, eh marami namang mayayaman na mas masarap tingnan kaysa sa akin! Sa paligid namin, ang mga kobyertos ng mga elite ay patuloy sa pagtunog, oblivious sa silent war na nangyayari sa corner table na ito. He didn’t budge. Sa halip, lalo siyang lumapit, at ang mabahong amoy ng kanyang obsesyon ay tila nanunuot sa bawat hininga ko. "You think you can just walk away, Cailin? Sa akin lahat galing ang suot mo!" Hindi ko siya magawang tawaging makapal ang mukha dahil tama nga naman siya. Nagkataon na siya ang bumili ng heels, hikaw, at bag ko. Muntik na

Cailin's POV Apat na araw. Apat na araw na lang ang natitira bago ang hatol ng laboratoryo ng mga Mirano. Pakiramdam ko, bawat tik-tak ng orasan sa dingding ng atelier ko ay sinasabayan ang kabog sa dibdib ko. Sa totoo lang, hindi na ako makapaghintay! Imbes na makapag-focus ako sa pag-aayos ng mga huling tahi para sa Metamorphosis Gala, para akong timang na pabalik-balik ang tingin sa cellphone ko na akala mo naman ay magfa-fast forward ang oras sa kakatitig ko. Walang tawag mula kay Ellezar matapos ang huli naming pag-uusap. Walang text mula kay Rusquen. Ang katahimikan nilang dalawa ay mas nakakakilabot kaysa sa sabay-sabay silang mag-eskandalo rito sa harap ko. Mas mabuti na sigurong huwag ko muna silang isipin. May mas malaking giyera akong kailangang harapin sa makalawa, at iyon ay ang mapatunayan kay Highlighter Boy, a.k.a. Hadji Alfajora, na hindi ko lang basta pupunuin ang "filler slots" ng runway. "Ma'am Cailin, okay na po ba 'yung bagsak ng bias cut dito sa emerald gown?