LOGINCailin's POV
The black sedan drifted through the heavy traffic of Makati, but inside, the world felt silent and expensive. I leaned my head against the cool leather seat, closing my eyes for a second. The smell of the car that is a mix of high-end air freshener and new upholstery, was a far cry from the scent of fabric glue and burnt coffee that usually clung to me. I opened my bag and stared at the contract. One hundred thousand pesos. Every. Single. Month. To some, it was a fortune. To Ellezar Mirano, it was probably just a rounding error on one of his construction projects. But to me? It was the seed money for my freedom. "I’m not just carrying a baby," I whispered to my reflection in the window. "I’m carrying a masterpiece of financial security." Ang laki talaga ng magiging pakinabang ng anak ko. In fairness, investment agad bago pa man mailabas. Love? Passion? Tigilan ako sa mga clichés. Ang kailangan ko ay financial stability. I didn't want Ellezar’s heart; I wanted his bank account to bleed for the sake of my child’s future. If he thinks I’m the type of girl who will cry over his coldness, he’s mistaken. Coldness is fine at mas pabor nga 'yun sa akin. Anyway, naiparanas na naman niya ang kakaibang init noong gabing 'yun, so quits na kami. The first thing I did when I got back to my modest—este, cramped apartment—was to kick off my Saint Laurent heels. Ang sakit ng mga paa ko, darn! May paltos na ako! This is a painful reminder that "looking rich" always comes with a physical price. Hindi na ito 'tiis-ganda,' kundi 'tiis-yaman.' I looked around my studio. Bolts of silk were leaning against the wall like drunken soldiers, and my sewing machine sat in the corner, silent and judgmental. Parang mga nangungusap na palitan na sila dahil sa sobrang kalumaan. "Don't look at me like that," I muttered to the machine. "I’m doing this so we never have to settle for cheap polyester again." Pinilit kong hindi maiyak. Sino ba namang mag-aakala na ang pagiging 'marupok' ko sa isang gabi pala ang magiging susi sa pag-angat ko? I grabbed my tablet and started a new folder. I didn't name it 'Baby Plans' or 'Maternity.' I named it: OPLAN: YAMAN. As a designer, I knew that every great collection started with a mood board. I looked up European nursery trends—'yung muted and minimalist aesthetics, hindi yung mukhang perya sa dami ng kulay. I wanted cashmere blankets in oatmeal tones, cribs made of sustainably sourced oak, and a baby wardrobe that would put most adult influencers to shame. In the middle of my research, my phone buzzed. Isang sweet, sweet sound mula sa notification ng bank account ko. PHP 100,000.00. My heart skipped a beat. It was real. The Ice King actually kept his word. Pero alam ko na ang kapalit nito ay ang mga matang nakamasid sa akin. Ellezar said he would hire someone to track my progress. I knew it wasn't just for my safety; it was to ensure I didn't pull any stunts with his money. "Fine," I challenged the empty room. "Watch me. See how well I can spend your money while looking like a million dollars." The next morning, I started the 're-sketching' process. I couldn't keep living in a studio that smelled like industrial-grade thread and desperation. I needed a space that matched his lifestyle, or at least a version of it that I could afford with my 'Mirano payday.' I spent the day looking at upscale condos sa BGC. I walked into one showroom wearing a simple linen wrap dress and my Loro Piana coat draped over my shoulders. The agent, a guy named Marcus, looked at me with that practiced politeness they reserve for people who look like they have a high credit limit. "I’m looking for something with a view. High floor, quiet, and with enough space for a nursery," I told him, my voice bored but firm. "Of course, Ms. Relova. We have a corner unit that just opened up. It has a floor-to-ceiling view of the city," Marcus replied, his eyes scanning my expensive bag. As we stood on the balcony of the 32nd floor, looking down at the sprawling city, I felt a surge of power. Ito ang view na nakikita ni Ellezar araw-araw. From up here, everything looks like a sketch—isang toy world na kayang-kaya niyang baguhin with a flick of a pen. Love doesn't give you this kind of view. Only power does. At siyempre, power comes with money. That’s a no-brainer. "I'll take it," I said, even before he could tell me the price of the association dues. Ang bilis ko palang matuto maging mayaman. Hindi na ako tumitingin sa presyo. But the move wasn't just about the view; it was about creating a fortress. I needed a place where I could control the narrative. If Ellezar’s 'spy' was going to report back to him, I wanted them to tell him that Cailin Relova was living a life of quiet elegance, not acting like some pining mistress. Later that evening, I met Emarie for dinner sa isang tucked-away bistro in Rockwell. I chose the place specifically because the lighting was dim and the tables were far apart. Confidentiality is now my most expensive accessory. Wala namang angal si Emarie dahil, of course, all expenses paid by yours truly. "Loka-loka ka talaga," Emarie said after I showed her the photos of the new condo. "Isang daan pa lang ang nakukuha mo, kumuha ka na agad ng unit sa BGC? Paano kung bigla siyang mag-back out?" "That's impossible," I said, sipping my lemon-infused water. Naisip ko na rin naman na in case ipapatay niya ako or ipasagasa para mawala ang problema, it’s his image that will break, not mine. At isa pa, nagastos ko na ang isang milyon sa credit card niya noon nang hindi man lang niya namamalayan. Umangal ba siya? Wala akong narinig na pinasabog niya ako sa balita! "He’s too proud to admit he made a mistake, Emarie. And besides, I’m not just spending; I’m investing in my leverage. Sinisiguro ko lang na hindi niya ako basta-basta pwedeng itapon. If I look like a liability, he’ll treat me like one. But if I look like an elite mother, he’ll have no choice but to keep the funds flowing." "Grabe, Cailin. Wala ka na talagang balak mahalin 'yung tao? He’s literally the most eligible bachelor in the country." I let out a sharp, cynical laugh. "Emarie, love is for people who can afford to be stupid. Lumaki akong hampaslupa, and trust me, love doesn't pay the rent. Ellezar Mirano is not a man to me; he’s a walking ATM with an attitude problem. And I plan to withdraw every centavo I can." Emarie shook her head, but I saw the admiration in her eyes. "You're playing a dangerous game, Cailin. Siguraduhin mo lang na hindi ka mahuhulog sa kanya habang binibilang mo ang pera niya, huh!" I arched an eyebrow. Her last sentence did not sit right with me. "Falling for him is not even in the contract," I countered. Besides, I am already in love with his black card. Not with its owner. As the night ended, I walked to my Grab ride, feeling the weight of my plan. I knew the next eight weeks were crucial. Palapit na nang palapit ang schedule ng DNA test. Although I was 100% sure he was the father, the process itself was a battlefield. Kailangang physically at mentally prepared ang lola niyo. When I got home to my new and still empty condo, I stood in the middle of the living room. The city lights flickered like diamonds below me. I placed a hand on my still-flat stomach. "Don't worry, little one," I whispered. "Your mom might be a social climber, a gold-digger, and a bit of a bitch... but I promise you this: hinding-hindi mo mararanasan ang umiyak dahil lang sa walang panggastos. Mapapasaiyo ang lahat, at sisiguraduhin kong ang tatay mo ang magbabayad para makuha mo ang buhay na deserve mo." I pulled out my phone and searched for Ellezar Mirano on I*******m. His profile was private, but his company page was full of photos of him at board meetings. In every shot, he looked untouchable. "Untouchable," I smirked. I didn't follow him because that would be too desperate. Instead, I just stared at his face. Not because I liked what I saw, but because I was memorizing the face of the man who was going to fund my needs. The needle was threaded. The fabric was set. And the first stitch had just been made.Cailin's POVLiving with Nymeria drained me so bad. At kapag sinabi kong bad, hindi lang dahil sa talo siya palagi sa pakikipagsagutan, kundi dahil sa tensyong dinadala niya. Itong si Nymeria, akala mo ay laging may dalang kutsilyo ang mga mata kapag tumitingin sa akin.Ngunit mas nakakapagod ang katabi ko. Ang CEO na itong si Ellezar, ginawa na akong Barbie doll na may butas—laging handang paglaruan kahit saan, kahit kailan. Hindi magandang magtama ang aming mga paningin dahil hudyat iyon ng pag-angkin niya sa akin. Ever since, iniiwasan ko na siyang tingnan nang diretso, ngunit lagi niya akong nahahanap.Nasa hapag-kainan kami ngayon. It was a full house: ang ina ni Ellezar, si Nymeria, ako, at ang nag-iisang adik na CEO. Nakasuot siya ng Tommy hilfiger plush robe habang umiinom ng alak. Bisyo ang umagahan niya."I love your look, hija. Blooming ang buntis, ah? Sana ay babae!" masayang sabi ng nanay ni Ellezar habang tinutuhok ang well-done steak niya."Are you kidding me, tita? Pa
Cailin's POVButi na lang at may pera na ako para sa sarili ko. Guilty as freak pa rin naman ako dahil nakukuha ko ito sa ibang paraan, pero grabe rin ang bayad! Kailangan ko talagang maging color blind sa tatay ng anak ko. Green flag kunwari kasi naglulustay ng yaman sa akin, pero red flag pala ang tinatakpan dahil kailangan mong paghirapan nang bongga ang kaligayahan niya."Narinig ko na nakabuntis ka raw... so totoo pala."Bungad ng isang babae pagkalabas ko ng pinto. Amoy laki sa layaw ang isang ito dahil humarap ba naman sa akin. Nakasuot siya ng black Melisande embellished mini dress na ipinares niya sa burgundy Jimmy Choo embellished satin pumps. Bagsak ang kanyang wine-red na buhok, at bagama't makapal ang kanyang make-up, napakaganda at pulido naman ang pagkakalapat nito sa kanyang mukha.Walang panama ang suot kong simpleng rose gold terno pajamas dahil natakpan nito ang rhinestone body chain na ibinigay ni Mr. Mirano."Yes. So, you are not allowed to stay here anymore," dir
Cailin's POV Ever since mahawakan ni Mr. Ellezar Mirano ang buo kong katawan, hindi na niya ako tinigilan. Right now, I am recovering because I am nearly out of breath. Ikaw ba naman, isabak sa se*x position na parang aso? Pagod na akong tumuwad! Napapapikit na lang ako kada lalakas ang bira niya sa likod ko. "Sandali, aabutin ko lang 'yung—ahhh fudge!" Hinihila niya ako pabalik nang mapansin ang paggalaw ko. Kukuha lang naman ako ng unan na pang-suporta sa tiyan ko dahil nakakangalay! Napaka-red flag talaga ng bembangerong ito. Black flag na siya kung tutuusin at hindi man lang nabahiran ng pagka-green. "How dare you move while I am sliding my co*ck!" Galit niyang saad kaya sinagad niya pa lalo ang sarili sa akin. Sa halip na uminda ng sakit, panay hayahay ang nasa utak ko. "Bilisan mo na kasi nang matapos na 'to—ohhhh! Nnnn! Hnn!" Taranta*dong ito, binagalan niya bigla at halatang nananadya. "Ako ang nakakaalam kung kailan matatapos kaya hindi mo ako pwedeng diktahan," b
Cailin's POVHabang dinidilaan niya ang kanyang mga daliri, nakatitig lang ako sa kanya. I was paralyzed—hindi lang dahil sa takot, kundi dahil sa nakakasulasok at suffocating na presensya ng beasty CEO na ito.Ang bawat galaw niya ay tila bara-bara, parang isang mad scientist na basta na lamang nagtatapon ng kemikal sa isang beaker nang hindi iniisip ang sasabog na resulta. Nang ipahid niya ang basa niyang mga daliri sa aking kwebang tuyot, naramdaman ko ang kuryenteng gumapang sa aking katawan. It was brief but electric. Ilang saglit pa ay marahas niya akong hinila paupo at mabilis na tumayo palayo sa kama."Sit on that yoga ball or sit on my mouth," alok niya. Sa gitna ng aking pagkalito at takot, dali-dali akong umupo sa nakakalat na yoga ball. Tumalbog-talbog ako roon, in preparation for my upcoming labor, o baka sakaling makabawas sa bigat ng nararamdaman ko.Akala ko, simpleng instruksyon lamang iyon para sa ehersisyo o pag-alalay sa isang buntis. But lo! Nauto ako roon, ah? Im
Cailin's POV"Alam mo, hindi ka na tange*ngot...isa ka nang ganap na bobitang may bowling ball na karga!"bansag sa akin ni Emarie nang lumabas kami para kumain."Na-realize ko lang 'yan nung nilabasan na siya," pag-amin ko. Siya ang dakilang eye-opener ko."Ang bo*ba mo sa part na pumayag kang magpaagad na walang foreplay! Kahit na masarap ang pasok, madulas dapat bago ungol," nakailang kamot siya dahil sa ikimuwento ko."Biglaan ngani. Ang higpit ng hawak niya sa akin, ha!" I reasoned out. "Ni hindi ka sumubsob sa lips niya para nakapag-french kiss muna kayo kahit papaano!" dagdag niya pa."He's hitting me from behind! Ano ako, pilipit?"Napabunghalit siya nang tawa at nagtinginan sa amin ang mga tao. "Ay sorry ha, hindi ko alam. Wala naman kasi ako sa bed scene ninyo for a threesom*e," bulong niya bigla nang makaramdam ng hiya.Hinigop ko ang natitirang milktea at nagsabi, "Teh, mas matindi ang mood swings niya sa akin sa totoo lang. Minsan manyakis, madalas galit, at hindi kailanm
Cailin's POV"Where are you going, hija?"Palabas na ako ng mansyon nang pigilan ako ng Doña. Naka-full glam make-up ako, suot ang isang long v-neck kaftan floral dress (black and white) at doll shoes. Bitbit ko rin ang ilang wardrobe para sa iba’t ibang shots. Naisipan ko kasing mag-maternity photoshoot dahil ayaw ko namang mamalagi lang sa dambuhalang bahay na ito."In a studio po, for a maternity photoshoot," diretsahan kong sagot habang hinihintay kung may itatanong pa siya. Lumiwanag ang mukha niya sa narinig. "Anak ko ba ang nag-suggest?"I smiled lightly at muntik na akong matawa sa imposibleng tanong na iyon. "Hindi po. It's my initiative." Hindi naman ako naririto para pagtakpan ang kadugo niya."Nakalulungkot kung ganoon... paano kung indoor photoshoot na lang?" plano niya siguro kung paano ako papipirmihin sa bahay na ito."Nakakahiya po, Mrs. Mirano. It will surely take a lot of space in here," tanggi ko, desperadong makaalis. Sana ay umawat na siya."Kaya nga malawak ang
Cailin's POVI was wondering where we could actually do it. Hindi siya nagsalita; basta niya na lang ako hinila patungo sa isang pribadong suite sa ibaba ng venue. It was an underground sanctuary for the upper class who were in heat. Dito nagtitipon ang mga taong akala mo ay hindi makabasag-pinggan
Cailin's POVI stepped into the Mirano Headquarters wearing a structured power suit in midnight navy double-crepe—the kind of fabric that doesn't just hold its shape, it demands respect. My hair was pulled back into a sleek low bun, while my makeup looked effortlessly expensive. Malinis ang pagkaka
Cailin's POV Nagising ako na masakit ang ulo. Ang tanga lang. Imbes na nagsaya ako buong magdamag, heto ako at nakahandusay sa kama dahil tila isang buong hukbo ng bourgeois ang nanirahan sa loob ng bungo ko. Ang galing, hindi ba? Daig ko pa si Mr. Krabs sa kasakiman, pero sa pagkakataong ito, an
Cailin's POV "Why am I not invited?" Nanginginig ang mga daliri ko sa galit habang binabasa ang invitation sa screen ng phone ko. The event is a Masquerade Gala at 'The Bar of the Elite'. Alam ko sa sarili ko na isa akong social climber at gold-digger na nilalang—and I own that title with pride—







