All Chapters of The Runaway Wife: Crawl Your Way Back To Us, Mr. Billionaire: Chapter 141 - Chapter 150

"… tungkol sa akin?"Kung hindi pa siya nahawakan agad ng malaliliit na kamay sa kanyang balikat, nahulog na sana si Ophelia sa kanyang mga bisig.Inayos niya ang kanyang tayo at distance. "Kung masama po ang pakiramdam ni President La Victoria, sinumang empleyado ay gagawin at magtatanong din po ng ganyan."Idiniin ng lalaki ang kanyang mga sentido na parang puputok sa kirot, na may halong panunuya sa kanyang tinig. "Empleyado ka ba ba ng Grupo La Victoria?"Natigilan si Ophelia sa kanyang sariling sagot, kumunot ang noo at nagsalita, "Paumanhin... naging maingay at makialam lang po ako."Pagkasabi nito, tumalikod siya at akmang aalis na.Pinigilan siya ni Gavin. "Ayaw mong sumali sa Grupo La Victoria? Takot ka bang guluhin at lapitan kita?"Huminto si Ophelia sa kanyang paglakad, lumingon, at tiningnan ito. "Isa po iyan sa mga dahilan..."Tumayo ang lalaki, nakasandal sa hawakan ng bagay, at namumutla na parang bangkay ang kulay ng mukha.Lumapit ito sa kanya at huminto sa kanyang h

Nais niyang tulungan siyang makalaya kay Gavin. Kailangan din nilang siguraduhing may maayos na matitirhan siya. Ang Padilla Law Firm ang naging regalo niya bilang paumanhin kay Ophelia.Ngunit sa ngayon, hindi niya masabi ang buong katotohanan sa kanya. Natatakot siya na kapag nalaman nito ang lahat, hindi niya tatanggapin ang halagang anim na raang libong piso, at hindi rin siya papasok sa Padilla Law Firm..."Aurora, bagama't hindi mo ako sinisisi, hindi ko rin napatawad ang aking sarili sa loob ng mahabang panahon. Kung dinala na lang sana kita palayo sa Manila noon, hindi ka sana dumaan sa lahat ng iyon na paghihirap."Habang naaalala ang mga pangyayari noon, malungkot ang kanyang mukha. Mabigat at masakit ang kanyang nararamdaman sa kanyang dibdib.Ngumiti nang payapa si Ophelia. "Ang nakaraan ay nakaraan na iyon. Victor, hindi na ako ang dating Aurora. Si Ophelia na lang ako ngayon. Ang mga tao ay kailangang lumingon sa harapan, hindi ba?"Napangiti nang mahina si Victor. "Mula

Sa sandaling iyon, dalawang empleyado lamang ang abala sa pagtatrabaho sa loob ng tindahan ng burger.Tatlong magulang na may kasamang mga anak ang nakatayo sa harap ng pwesto ng pagbebenta, naghihintay na kunin ang kanilang mga inorder. Isa sa mga batang hawak ng kanyang magulang ay walang tigil na umiiyak. Mayroon ding dalawang mag-aaral sa elementarya na nakasuot ng kanilang uniporme, na nakaupo sa isang maliit na mesa. Kumakain sila ng burger at umiinom ng cola, paminsan-minsan ay nagkukuwentuhan gamit ang kanilang sariling wika. Masaya silang nagkukuwentuhan tungkol sa isang bagay, ngunit walang nakakaalam kung tungkol saan iyon.May isa ring naghahatid ng pagkain na nakatayo sa pasukan, sabik na sabik na nagsasalita sa mga nagtatrabaho. "Malapit nang lumampas ang oras ng paghahatid, bakit hindi pa rin handa ang aking order?"Ang nagbebenta naman ay naiinip na dahil sa paulit-ulit na pagtatanong. "Marami kaming inoorder, maghintay ka lang. Walang silbi ang pagmamadali!"Bumulong

At ang mga anak nito ay nagpanggap bilang kanilang ina sa messenger at nakipag-usap sa kanya upang makahanap ng mapapangasawa ito sa pamamagitan ng paghahanap ng katugma?Upang makahanap ng magiging amain para sa kanila?Ito ay… talagang kakaiba at hindi kapani-paniwala!Matapos maunawaan ang buong pangyayari ay hinimas niya ang kanyang noo at napangiti na lamang nang mapakla.Nang makita ni Azure na nakangiti ito ay tila biglang nawala ang pagkakahiya sa pagitan nila. Hinawakan niya ang malaking kamay nito gamit ang kanyang maliliit na palad at nagtanong. “Tito Gavin, sapat ba ang iyong sahod upang maitaguyod kaming lahat kasama si Nanay?”Idinagdag naman ni Aurelious. “Madali lang naman kaming alagaan, ngunit kailangang maging mabuti ka kay Nanay hindi mo siya dapat saktan o apihin, at hindi mo rin kami dapat pabayaan.”Nais sana tumawa ni Gavin, ngunit nang marinig ang sinseridad at katapatan sa mga sinabi ng mga bata ay hindi na niya magawang pagtawanan pa ito.Sa unang tingin ay

Ilang sandali siyang natulala at nanahimik, akala niya ay namamalikmata lang siya.Nang magtatanong pa sana siya upang makasiguro, biglang pumasok sa tanawin ng kamera ang isang pamilyar na lalaki.Nang makilala ni Ophelia ang lalaking iyon na may seryoso at malamig na tindig, biglang namutla ang kanyang mukha. Nanginginig pa ang kanyang tinig nang magsalita.“Mr. La Victoria… Mr. La Victoria?”Kagagaling lamang ni Gavin sa kusina, kung saan hindi sakop ng paningin ng camera sa sala, kaya hindi ito nakita kanina.Sa sandaling iyon, tila umugong ang buong isipan ni Ophelia.Nadulas ang hawak niyang telepono at nahulog sa mesa. Saglit siyang natigilan, mabilis itong pinulot, at mahigpit na hinawakan gamit ang kanyang mga daliri.Pagkaraan ay narinig ang malalim at kaaya-ayang tinig ni Gavin.“Masarap palang magluto si Atty. Mendoza.”Habang nagsasalita ay bahagyang itinaas niya ang lalagyang may pagkaing hawak niya patungo sa direksyon ng kamera. May kakaibang expression sa kanyang mukh