สิบปีแห่งรัก のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

14 チャプター

บทที่ 1

ฉันชื่อเฉินเชี่ยน ปีนี้อายุ 26 ปีแม้ฉันจะมีรูปร่างหน้าตาที่งดงามอย่างไร้ที่ติ และทำงานเป็นคุณครูในโรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่งแต่ในส่วนลึกของหัวใจ ฉันกลับเป็นเพียงหญิงแต่งงานแล้วที่หิวกระหายมาเป็นเวลานานหวังกัง สามีของฉัน คงเพราะอายุที่มากขึ้น เรื่องอย่างว่าจึงแย่ลงเรื่อยๆ ความสนใจในตัวฉันก็ลดน้อยลงตามไปด้วยจนไม่สามารถตอบสนองความต้องการของฉันได้อยู่บ่อยครั้งแม้ว่าฉันจะสวมชุดนอนที่เซ็กซี่ที่สุด คอยเย้ายวนยั่วสวาทอยู่ตรงหน้าเขา แก่นกายของเขา ก็ยังไม่สามารถแข็งขึงขึ้นมาได้ทุกค่ำคืนที่เงียบสงัด ฉันทำได้เพียงช่วยตัวเองเพื่อปลดปล่อยความต้องการทางร่างกาย...ชีวิตแบบนี้ ทำให้ฉันหิวกระหายจนแทบจะทนไม่ไหวถึงขั้นทำให้ฉันเคยจินตนาการถึงฉากที่ถูกชายฉกรรจ์กดร่างเอาไว้ แล้วย่ำยีอย่างบ้าคลั่ง...ฉันรู้ดีว่าการจินตนาการแบบนี้มันไม่ถูกต้องอย่างไรเสีย ฉันก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานและมีสามีแล้วทว่ายิ่งวันเวลาผ่านไปนานเท่าไร ความคิดที่เหลวไหลแบบนี้ของฉันก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้นฉันไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงทุ่มเทสมาธิและความคิดทั้งหมดไปกับการทำงานแต่ในวันนี้ หลังจากที่ฉันเบียดเสียดขึ้นรถ
続きを読む

บทที่ 2

ไม่นะ ไม่ได้นะ!เมื่อสัมผัสถึงสิ่งที่ขยายใหญ่และร้อนผ่าวของชายคนนั้น ฉันก็ร้อนใจแทบบ้า ทว่าเสื้อผ้าและกางเกงที่บางไม่อาจขวางกั้นสิ่งแข็งขึงของหลี่จื้อเฉียงไว้ได้เลยกลับกลายเป็นว่าทำให้เขาหลุดเสียงหอบหายใจกระเส่าออกมา"โอ้... เสียวจัง..."เสียงทุ้มต่ำของหลี่จื้อเฉียงทำให้ฉันอับอายจนแทบอยากจะตายทว่าเมื่อเห็นว่าฉันไม่กล้าขัดขืน หลี่จื้อเฉียงก็ยิ่งใจกล้ามากขึ้นร่างกายที่กำยำล่ำสันของเขาค่อยๆ แนบชิดกับแผ่นหลังของฉัน ถึงขั้นยื่นมือเข้ามาลูบคลำด้วยช่วงเอวของฉันรู้สึกเย็นวาบ ในพริบตานั้น ฉันหนีบเรียวขาเข้าหากันโดยสัญชาตญาณฉันเป็นเพียงหญิงสาวที่อ่อนแอ จะไปมีเรี่ยวแรงสู้กับหลี่จื้อเฉียง ชายหนุ่มที่มีรูปร่างกำยำล่ำสันคนนี้ได้อย่างไร?เพียงสองสามที แนวป้องกันที่มีอยู่ก็ถูกหลี่จื้อเฉียงทะลวงเข้ามา ล่อลวงเข้าไปถึงส่วนลึกที่น้ำรักหลั่งไหลเอ่อล้นฉันทำได้เพียงกัดริมฝีปาก ก้มใบหน้าที่แดงก่ำลง ปล่อยให้นิ้วมืออันแข็งแกร่งและมีพลังของเขารังแกฉันตามใจชอบหลี่จื้อเฉียงเชี่ยวชาญเหลือเกิน ทั้งลูบคลำอย่างแผ่วเบา เฟ้นคลึงอย่างช้าๆ บดบี้หยอกเย้า แสดงทักษะอันร้ายกาจของเขาภายในกางเกงในของฉันอย่างย่
続きを読む

บทที่ 3

ในตอนนี้ ฉันสัมผัสได้ชัดเจนถึงความร้อนผ่าวใหญ่โตมโหฬารยิ่งกว่าสามีของฉันเสียอีกหากไม่ใช่เพราะฉันพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดชีวิต ฉันคงจะกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวแล้วเมื่อรับรู้ว่าชายด้านหลังยังคิดจะเข้าไปให้ลึกกว่านี้ ฉันรู้ดีว่าไม่อาจปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปได้อีก จึงรีบกุมมือที่กำลังทำเรื่องแผลงๆ ของหลี่จื้อเฉียงเอาไว้ พลางหอบหายใจกระเส่าพลางกดเสียงลงต่ำแล้วเอ่ยว่า "อย่าทำแบบนี้เลยค่ะคุณ ฉันเป็นครูประจำชั้นของลูกสาวคุณนะคะ พวกเราเคยเจอกันแล้ว..."เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่จื้อเฉียงก็ชะงักไปครู่หนึ่งเขาเองก็คงคิดไม่ถึงว่า เหยื่อที่เขากำลังลวนลามอยู่ตามใจชอบ กลับกลายเป็นครูประจำชั้นของลูกสาวตัวเอง!หลี่จื้อเฉียงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อยแม้จะรีบยุติการกระทำที่เกินเลยลง แต่บนรถไฟนั้นแออัดเกินไปจริงๆ แค่คิดจะขยับตัวเพื่อถอนสิ่งนั้นของฉันออกมาก็ยังแทบจะทำได้ทำได้เพียงเอาสิ่งๆ นั้นคาไว้ภายในร่องอุ่นและเปียกชื้นของฉันไปก่อน...ฉันสัมผัสถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนรุ่มของหลี่จื้อเฉียงด้วยความตื่นตระหนกและเขินอาย จนกระทั่งถึงตอนที่รถไฟเข้าเทียบสถานี เสียงหอบหายใจอันอ่อนระทวยของฉัน
続きを読む

บทที่ 4

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไปทั้งที่มีสามีของตัวเองอยู่แล้ว แต่กลับเริ่มจินตนาการถึงผู้ชายคนอื่น...ฉันกัดริมฝีปาก รู้ทั้งรู้ว่าความคิดแบบนี้มันไม่ถูกต้อง แต่กลับควบคุมมันไม่ได้เลยแม้แต่น้อยความคิดในสมองยิ่งถลำลึกไปไกลเรื่อยๆ พาให้ร่างกายที่อ้างว้างอยู่แล้วของฉันยิ่งเคว้งคว้างมากขึ้นไปอีกฉันหนีบเรียวขาแน่นอยู่บนเตียง ถูไถเสียดสีกันอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเวลาผ่านไป ถึงได้ผล็อยหลับไปเช้าตรู่วันถัดมา ฉันลังเลอยู่นานแสนนาน แต่พอคิดถึงเรื่องเยี่ยมบ้านในวันนี้ ก็ยังอุตส่าห์จงใจเปลี่ยนมาสวมชุดทำงานทรงสั้นเซ็กซี่อย่างยิ่ง"คุณไม่ได้ไปทำงานหรอกเหรอ? แต่งตัวเซ็กซี่ขนาดนี้ทำไมกัน?"สามีดูจะไม่พอใจต่อการแต่งกายของฉันเล็กน้อยเขามองฉันด้วยความเคลือบแคลงสงสัยกลับทำให้ฉันรู้สึกผิดและชะงักไปอย่างบอกไม่ถูก"วันนี้ที่โรงเรียนมีกิจกรรมค่ะ เพราะฉะนั้น ฉันเลยต้องแต่งตัวให้เป็นทางการและหรูหราหน่อย""อ้อ..."ฉันโกหกออกไปอย่างขาดความมั่นใจ ทว่าสามีกลับเชื่อคำพูดของฉัน ไม่ได้ซักไซ้อะไรอีกต่อไปนี่ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง แต่อีกใจก็รู้สึกผิดรู้สึกหวาดกลัวต่อการเยี่ยมบ้านในวันนี้อยู่ลึกๆ...
続きを読む

บทที่ 5

ฉันออกแรงขัดขืนอย่างสุดกำลัง ทว่าเรี่ยวแรงของหลี่จื้อเฉียงนั้นมีมากเหลือเกิน ภายใต้การพันธนาการของเขา ฉันไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อยเขาอยู่ชิดใกล้กับฉันมากเกินไป จนฉันถึงกับได้กลิ่นหอมจางๆ ของครีมอาบน้ำจากตัวเขา ผสมผสานกับกลิ่นอายฟีโรโมนของผู้ชายที่รุนแรง ทำให้ฉันใจเต้นรัวหน้าแดงซ่าน ขณะเดียวกันก็ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบสายตามองเขาเลยความรู้สึกละอายใจอย่างรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวของฉันทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหลี่จื้อเฉียง ฉันก็เขินอายเกินกว่าจะแสดงความคาดหวังแบบนี้ออกมาให้เห็น"งั้นเหรอ?"หลี่จื้อเฉียงเลียริมฝีปาก ราวกับกำลังจับจ้องเหยื่อที่เดินมาติดกับถึงที่ "แต่ว่า คุณครูเฉินเชี่ยนครับ เมื่อวานบนรถไฟใต้ดิน คุณไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา...""นั่นมันไม่เหมือนกันค่ะ"ฉันพยายามเบือนหน้าหนีอย่างสุดชีวิต ไม่ต้องการให้เขาเข้าใกล้ฉันทว่ามือข้างที่ว่างของหลี่จื้อเฉียง กลับราวกับมีตา มันลูบไล้ตามเรียวขาของฉัน แล้วสอดแทรกเข้าไปในทันที"คุณครูเฉินเชี่ยนครับ ผิวของคุณนี่ดีจริงๆ เลยนะ"หลี่จื้อเฉียงเอ่ยชมพลางลอบกลืนน้ำลายไปด้วยฝ่ามืออันแข็งแกร่งและทรงพลังหลังจากจู่โจมเข้ามาถึงจุดอ่
続きを読む

บทที่ 6

"อย่าค่ะ... คุณ..."ท่อนแขนอันแข็งแกร่งของหลี่จื้อเฉียงดึงรั้งท่อนแขนของฉันเอาไว้เขาขี่อยู่บนร่างของฉันอย่างป่าเถื่อน มืออีกข้างยังฟาดลงบนบั้นท้ายงอนงามอวบอิ่มของฉันอย่างแรงสองสามครั้ง ทิ้งรอยฝ่ามือสีแดงสดเอาไว้ความอัปยศและความเจ็บปวดเช่นนี้ทำให้ฉันสะอึกสะอื้นร่ำไห้ ต่อต้านอย่างห้ามไม่ได้ทว่ากลับประจวบเหมาะ ภายใต้การกระตุ้นของอารมณ์ใคร่ ร่างกายของฉันกลับมีปฏิกิริยาตอบสนองออกมา"นังร่าน! ปากบอกว่าไม่เอา แต่ดูนี่สิ! น้ำไหลออกมาตั้งเท่าไรแล้ว!"หลี่จื้อเฉียงด่าทอฉันด้วยถ้อยคำที่ต่ำตม ร่างกายกระแทกกระทั้นเข้าหาฉันอย่างไม่หยุดหย่อนส่วนฉันก็ค่อยๆ หยุดต่อต้านลง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นโอนอ่อนผ่อนตามขึ้นมาทีละน้อยฉันเริ่มเพลิดเพลิน เริ่มจมดิ่งลงไปในความสุขสมที่ร่างกายได้รับ อย่างไรเสีย ตั้งแต่ที่ร่างกายของสามีแย่ลง ฉันก็ไม่ได้มีความสุขสมกับผู้ชายแบบนี้มานานมากแล้ว"ใช่... แบบนั้นแหละ... อย่าหยุดนะ... จะ... จะเสร็จแล้ว..."ร่างกายที่ว่างเปล่ามาเป็นเวลานานในตอนนี้ ถูกหลี่จื้อเฉียงเติมเต็มเข้าไปอย่างรุนแรงอ่อนไหวจนยัดเข้าออกไม่กี่ที ฉันก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วทว่าในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือ
続きを読む

บทที่ 7

เมื่อฉันเห็นชื่อและรูปโปรไฟล์ของสามีปรากฏอยู่บนหน้าจอร่างทั้งร่างของฉันก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาและเพราะความตื่นตระหนกจนเผลอหนีบแน่น ในพริบตานั้น ยิ่งทำให้หลี่จื้อเฉียงสูดลมหายใจเข้าออกอย่างเสียวซ่าน"คุณครูเฉินเชี่ยนครับ... คุณดูเหมือนจะ... ตื่นเต้นมากเลยนะ..."หลี่จื้อเฉียงมองฉันด้วยรอยยิ้มทว่าฉันกลับหวาดกลัวจนแทบจะตายอยู่แล้วอย่างไรเสีย ในตอนที่สามีวิดีโอคอลมาหาฉัน ภายในร่างกายของฉัน กลับมีท่อนเอ็นอันดุดันของชายอื่นเสียบคาไว้อยู่...ฉันไม่กล้าให้สามีรู้เรื่องนี้เลย จึงคิดจะแย่งโทรศัพท์มือถือมาจากมือของหลี่จื้อเฉียงทว่าหลี่จื้อเฉียงกลับรู้ทันว่าฉันคิดจะทำอะไร ก่อนหน้าที่ฉันจะยื่นมือไปแย่งนั่นเอง เขากลับใช้นิ้วแตะปุ่มรับสาย!"คุณครูเฉินเชี่ยนครับ โทรศัพท์ของคุณ!"หลี่จื้อเฉียงยิ้มพลางยื่นโทรศัพท์มือถือส่งมาให้ฉันทว่าฉันกลับรู้สึกว่าเขาบ้าไปแล้ว!แม้ว่าสามีของฉันจะอายุมากแล้ว แต่ถ้าหากเขารู้ว่า ฉันแอบทำเรื่องแบบนี้กับหลี่จื้อเฉียงลับหลังเขา...ฉันไม่กล้าจินตนาการเลยว่าจะเกิดอะไรตามมาแต่ตอนนี้สายถูกรับไปแล้ว ไม่คุยก็ไม่ได้ด้วยสิฉันรีบปรับเปลี่ยนท่วงท่า พลิกตัวนั่งต
続きを読む

บทที่ 8

ฉันคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะมีวันหนึ่ง ในที่ที่สามีมองไม่เห็น จะมีผู้ชายคนอื่นใช้ปากของเขามาปรนเปรอให้ฉันแม้ว่าการทำแบบนี้มันจะกระตุ้นอารมณ์และเสียวซ่านสุดๆทว่าในตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับสามี ร่างกายของฉันกลับตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว"งั้น สุขอนามัยบ้านเขาก็คงจะแย่มากเลยสิ"ความไว้วางใจที่สามีมีให้ฉันเสมอมา ทำให้เขาไม่ได้สงสัยในคำพูดที่ฉันเอ่ยออกไปเพียงแค่ซักถามประโยคง่ายๆ สองสามคำว่าฉันจะกลับเมื่อไร จากนั้นก็วางสายไปและจนกระทั่งถึงตอนนี้ หลี่จื้อเฉียงก็ยังไม่ได้เงยหัวจากระหว่างเรียวขาของฉันขึ้นมาเสียงดูดเลียซวบซาบ ดังสะท้อนก้องอยู่ภายในห้องนั่งเล่นอย่างไม่ขาดสาย ความรู้สึกที่ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ ทำให้ฉันหนีบเรียวขาแน่นโดยสัญชาตญาณ ขณะเดียวกันก็กดหัวของหลี่จื้อเฉียงเอาไว้แน่น..."อ๊า... เบาหน่อย... ตรงนั้นแหละ... อย่า..."ฉันนอนหงายอยู่บนโซฟา จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานแสนนาน ร่างกายถึงได้อ่อนระทวยพลันปล่อยมือออกและในตอนนั้น หลี่จื้อเฉียงที่ยังไม่เต็มอิ่มก็เงยหน้าขึ้นมาเขาเลียคราบน้ำรักตรงมุมปาก ลุกขึ้นยืนอย่างย่ามใจ ครั้งนี้ฉันไม่ได้ขัดขืนอะไรเลย เขาแบกเรียวขาข้างหนึ่งของฉันขึ้น แล้
続きを読む

บทที่ 9

หลี่จื้อเฉียงคงจะจับจุดนิสัยของฉันได้แล้ว จึงรู้ว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ร่านเงียบพอหยอกเย้าเพียงสองสามที ก็ลากฉันไปออกกำลังกายอย่างเต็มคราบอีกรอบหนึ่งตอนก่อนจะไป เขาบังคับไม่ให้ฉันสวมกางเกงในกลับ บอกว่าจะเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกฉันไม่ยอม ทว่ากลับสู้แรงเขาไม่ได้ ทำได้เพียงคล้อยตามเพียงแต่ถุงน่องขาดแล้ว จึงไม่สามารถสวมใส่ได้อีก ฉันจึงถอดถุงน่องออกไปด้วยกันเลย สวมเพียงกระโปรงกลับบ้านไปตัวเปล่าพลันคิดว่าถึงบ้านแล้ว จะอาศัยจังหวะที่สามีไม่ทันสังเกต ค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกชุด ทว่านึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าพอฉันก้าวเท้าเข้าประตูมา สามีก็อุ้มช่วงเอวของฉันขึ้นมา"คุณจะทำอะไรคะ?"การกระทำแบบนี้ของสามี ทำให้ฉันตกใจหมดฉันกลัวเหลือเกินว่าจะถูกเขาจับได้เรื่องที่ฉันแอบไปกินลับหลัง ทว่าสามีกลับเพียงแค่ยิ้ม พลางอุ้มฉันมาที่โต๊ะอาหาร"ที่รัก คุณลืมแล้วเหรอครับ? วันนี้ เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรานะ"เมื่อได้ยินคำพูดอันแสนอ่อนโยนของสามี มองดูดินเนอร์ใต้แสงเทียนอันแสนอบอุ่นที่จัดวางอยู่ตรงหน้า ฉันถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญอะไรมิน่าเล่าตอนนั้น สามีถึงได้โทรศัพท์หาฉันครั้งแล้วครั้งเล่า...
続きを読む

บทที่ 10

ฉันในรูปภาพนั้น ดูร่านสวาทอย่างที่สุด ฉันเองก็เพิ่งเคยเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้จากมุมนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกันโดยเฉพาะในตอนนี้ สามีของฉันยังนั่งอยู่ตรงหน้าฉันแท้ๆความรู้สึกละอายใจที่บังเกิดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แทบจะกลืนกินร่างทั้งร่างของฉันให้จมลงไป!ฉันไม่รู้ว่าเจตนาที่หลี่จื้อเฉียงส่งรูปภาพนี้มาให้ฉันคืออะไร ทว่าหลังจากลังเลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันก็อาศัยจังหวะที่สามีไม่ทันสังเกต หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แอบถ่ายรูปใต้กระโปรงของตัวเอง แล้วส่งไปให้หลี่จื้อเฉียง"อร่อยจริงๆ"เมื่อเห็นข้อความตอบกลับอีกครั้งของหลี่จื้อเฉียง ฉันก็รีบลบประวัติการแชททั้งหมดกับเขาทันทีและในตอนนั้น สามีก็ได้ยกแก้วไวน์แดงขึ้นมา"สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานของเราครับ""สุขสันต์วันครบรอบ... แต่งงานของเราค่ะ"ฉันยกแก้วขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิด จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกว่าจะผ่านพ้นมื้ออาหารมาได้อย่างยากลำบาก จนถึงเวลาอาบน้ำ ตอนที่ฉันเพิ่งจะถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือยเปล่าในห้องน้ำ ทว่านึกไม่ถึงในตอนนั้นเอง สามีกลับเดินตามเข้ามาด้วยเช่นกัน"พวกเราไม่ได้อาบน้ำด้วยกันนานมากแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่
続きを読む
前へ
12
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status