All Chapters of สิบปีแห่งรัก: Chapter 11 - Chapter 14

ฉันส่งเสียงครางกระเส่าเย้ายวนอยู่ในห้องน้ำ หวังว่าในเวลานี้ จะได้รับความสนใจจากสามีบ้างทว่าสิ่งที่ฉันได้รับ กลับมีเพียงร่างกายที่ว่างเปล่า และการปลอบประโลมที่มาจากนิ้วมือของตัวเองเท่านั้นครั้งนี้ ฉันทำจนกระทั่งหมดเรี่ยวแรง ถึงได้ลากร่างกายที่เหนื่อยล้า เดินกลับห้องนอนไปพอเหลือบมองดูสามีที่นอนหันหลังให้และหลับสนิทไปแล้วในเวลานี้ ฉันรู้ดีว่า เรื่องราวทุกอย่างไม่มีวันจะหวนคืนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้วเพียงแต่ว่า ฉันที่ทำเรื่องแบบนี้ลงไป ตอนที่เผชิญหน้ากับสามี ภายในใจนอกจากความรู้สึกผิดแล้ว สิ่งที่มีมากกว่า กลับเป็นความเสียวซ่านเร้าใจที่บอกไม่ถูกบางที นี่คงจะเป็นรสชาติของการคบชู้แอบได้เสียกันสินะค่ำคืนนี้ แม้แต่ในความฝันฉันก็ยังหวนระลึกถึงตอนที่สามีโทรหาฉัน แล้วฉันกำลังแอบเริงสวาทกับหลี่จื้อเฉียงและก็อาจเป็นเพราะตกหลุมรักรสชาติอันเสียวซ่านแบบนี้เข้าเสียแล้วในวันต่อมา ฉันมักจะหาข้ออ้างสารพัด เพื่อไปออกเดตลับๆ กับหลี่จื้อเฉียงอยู่บ่อยครั้งบางครั้งก็เป็นที่บ้านของเขา บางครั้งก็เป็นที่โรงแรม"ภรรยาคุณล่ะคะ?"หลังจากเริงสวาทกับหลี่จื้อเฉียงอีกครั้ง ฉันก็เอ่ยถามคำถามที่ฉั

"ไม่... ไม่เคยค่ะ..."ฉันส่ายหน้า ทว่าร่างกายกลับไม่อาจต้านทานความสุขสมนี้ได้ จมดิ่งลงไปภายใต้การกระทำอันดุดันของหลี่จื้อเฉียงครั้งแล้วครั้งเล่าฉันรู้สึกว่า นี่เป็นเรื่องที่บ้าคลั่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยทำมาในชีวิตและหลี่จื้อเฉียงไม่ได้รู้สึกพอใจเพียงเท่านี้ เขาถึงขั้นเสนอแนะว่า ให้พวกเราไปทำกันที่หน้าเตียงที่สามีของฉันกำลังนอนหลับอยู่สักรอบหนึ่งในตอนนั้น ในที่สุดฉันก็ดึงสติกลับมาได้ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นคนบ้าไปแล้วจริงๆ!แค่แอบมีชู้ก็ว่าหนักแล้ว แต่จะไปทำต่อหน้าต่อตาสามีของฉันได้ยังไงกัน!"ไม่โอเคก็ช่างเถอะครับ ผมก็ไม่ได้บังคับคุณสักหน่อย"เมื่อเห็นฉันปฏิเสธรุนแรงขนาดนี้ หลี่จื้อเฉียงก็ยักไหล่ แสดงท่าทางไม่ใส่ใจทว่าฉันกลับไม่มีอารมณ์จะทำต่อ จึงบอกให้เขาออกจากบ้านไป"งั้นก็ต้องให้มันเสร็จสิ้นเรื่องราวก่อนสิครับ จริงไหมครับคุณครูเฉินเชี่ยน?"หลี่จื้อเฉียงกลับไม่ยอม ชายผู้ได้ใจรู้ดีว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ปฏิเสธคนไม่เป็น เขาทั้งตื๊อทั้งหยอกเย้า ฉันก็ลงไปคุกเข่าหมอบอยู่บนโซฟาอีกครั้ง ได้รับสัมผัสอันมหัศจรรย์จากเขาความรู้สึกที่ทำให้ฉันลุ่มหลงจนแทบเคลิบเคลิ้ม ร่างทั้งร่างอ่อนระทวยรา