บททั้งหมดของ ซ่อนกลิ่นรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ ไม่เป็นไรหรอกจ้ะพี่กลิ่น พี่กลิ่นก็เรียนกับคุณพี่หากคุณพี่ไม่ว่ากระไรพี่กลิ่นก็กินได้เลยจ้ะ แล้วถ้าหากคุณพี่กับพี่กลิ่นชอบรำพึงจะทำมาให้อีกนะจ๊ะ ” รอยยิ้มพริมใจที่ส่งออกมาของรำพึง ทำให้คนเป็นพี่เริ่มรู้สึกว่าสิบกว่าปีมานี้นับตั้งแต่มารดาได้ตายลงไป ตนนั้นได้ทำร้ายน้ำใจน้องสาวคนนี้มากขนาดไ

“ ตายล่ะกลิ่นเอ้ย ดูซิแม่เปียกหมดแล้ว โตขนาดนี้จะมากอดแม่เป็นเด็กไปได้ ไม่อายลูกเด็กเล็กแดงมันบ้างรึ ” “ จะอายทำไมเล่าจ๊ะแม่ ฉันรักแม่ฉันก็ต้องกอดแม่สิจ๊ะ ” “ ไอ้ลูกคนนี้นี่ แล้วนี่มาทำกระไร ประเดี๋ยวคุณรักษ์เรียกใช้แล้วไม่เจอก็โดนเอ็ดเอาหรอก ” “ ไม่โดนหรอกจ้ะแม่ ก็คุณร

พ่อรักษ์คิดแล้วก็ได้แต่สลัดความคิดอันน่าสะอิดสะเอียนออก ก่อนที่จะก้าวเท้าเดินไปยังเรือนบ่าวอย่างที่ตั้งใจ เท้าหนาก้าวไปยังเรือนบ่าวอย่างหงุดหงิด เมื่อถึงเรือนของนังปรุงแล้วจึงหยุดแล้วก้าวเดินขึ้นเรือนบ่าวด้วยความเคยชิน " พ่อกลิ่น...พ่อกลิ่น อยู่หรือไม่ " พ่อรักษ์เอ่ยเรียก แต่ก็ไม

๑๖สูญเสีย" ไอ้ก้าน!!! "เมื่อแผ่นหลังของเจ้ากลิ่นลับตาไป ไอ้จอมมองตามอย่างหงุดหงิดก่อนจะตะโกนไปหาไอ้ก้านที่มันกำลังตักน้ำรดผักอยู่ห่างออกไปสามสี่แปลง" มึงเรียกกูทำไมไอ้จอม "" นังบัวที่มึงบอกกู ฝากไปบอกมันทีว่าคืนนี้กูจะรอที่เรือน "" ให้มันได้อย่างนี้สิวะไอ้จอมเพื่อนรัก "ค่ำคืนอันหนาวเหน็บในยาม

“ ผัวจ๋า...ม...เมียไม่ไหวแล้ว อ๊า....”เมื่อหม้ายสาวเสร็จสมส่งผลให้ช่องลับสาวตอดรัดบีบแน่น ผนังลับหดตัวเพราะความเกร็งส่งผลให้ท่อนลึงค์ใหญ่โดนกระตุ้นให้ส่งแรงกระแทกอีกไม่กี่ครั้ง ท่อนแข็งก็เกร็งกระตุกไอ้จอมดึงมันออกมาจากกลีบสวรรค์อย่างรวดเร็วจนเกิดเสียง น้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งกระจายเลอะเปรอะไปทั่ว ไม่เว้