Alle Kapitel von The Scumbag's Regret: Marrying the Arrogant Billionaire: Kapitel 91 – Kapitel 100

“Hindi ko po siya sinisisi.”Ginawa lang naman iyon para sa ikabubuti niya, kaya bakit pa siya magagalit? Pero nang banggitin ang pangalan ni Lucian, naalala niya kung paano ito tumingin at kumilos kanina, parang sobrang lamig.Wala naman yata siyang nagawang mali, ‘di ba?Last night he had thoughtfully brought her dinner, but today he had a completely different, cold face. She couldn’t understand why.“Maaari ba tayong magkita at mag-usap?” malumanay na paanyaya ng matanda sa telepono.Napabalik si Silver sa sarili. “Then let's meet at noon, we can talk while we eat."LAKING tuwa ng matanda. Noong nakaraan, hindi sila naging maayos. Naglabas kasi siya ng mga nakaraan at masyadong nasabik nang makita si Silver, kaya nagalit ito at tumakbo palayo. Hinabol naman ito ni Lucian, pero nagkahiwalay sila nang hindi maganda. Mula noon, hindi na siya nangahas na direktang kumausap kay Silver, natatakot na baka may galit pa ito. Sa halip, kay Lucian siya palaging nagtatanong tungkol sa apo. Nga

Hindi man lang namalayan ni Lucian ang pagkagulat sa mukha ni Cyrus Garcia. Bahagyang iniling ang ulo at ibinaon ang mukha sa leeg ni Silver, sabay bulong nang malambing, “Asawa ko, umorder na tayo.”“Are you still in a bad mood?”Kung hindi, bakit iinom ka nang mag-isa?Nakadikit ito nang maayos sa kanya, walang inaalalang sagot, “Kapag masama ba ang loob ko, aalagaan mo ba ako?”Gusto sanang sabihin ni Silver na hindi naman ‘yon imposible, pero nandoon si Cyrus kaya hindi siya nangahas. Sinulyapan niya ang seryosong mukha nito, nahihiya, at iniisip na baka lasing na talaga si Lucian.“Umorder na muna tayo.”Kinuha niya ang menu, hindi naman itinaboy si Lucian, hinayaan lang niya itong sumandal. Pagkatapos pumili, humarap siya kay Cyrus. “Sir Cyrus, ipinakita po sa akin ng Lola niyo ang pabrika. Maganda ang pwesto at sakto ang laki. Pag-usapan na po natin ang upa.”“Why talk about rent among family?”“Kailangan po nating pag-usapan.”Kahit magkapatid ay malinaw ang usapan. She didn’t

Napaisip si Lucian tungkol sa kawawa niyang kapatid na hindi marunong magluto at puro hilaw na pipino at kamatis lang ang kinakain.Ibinaba niya ang tablet, kinuha ang cellphone, binuksan ang messeng*r, at nag-type ng mensahe kay Alexandra.[Pinaghanap na kita ng magluluto.]ALEX wasn't fully awake yet, but she was already on set, sitting in front of the makeup mirror in the dressing room applying makeup.Inaantok pa rin siya nang tumunog ang cellphone niya. Tamad niya itong dinampot mula sa mesa at nakita ang mensahe ng kapatid niya.Alexandra: [Ang bait mo naman?]Lucian: [Sinubukan ko muna. Masarap siyang magluto.]Napangiti si Alexandra.Alexandra: [Since ikaw ang kumuha, ikaw na rin ba ang sasagot sa sweldo niya?]Lucian: [Ako muna hanggang katapusan ng buwan. Ikaw na simula next month.]Alexandra: [O pinapaalis mo lang ba siya dahil ayaw mo na?]NAPATAAS ng kilay si Lucian nang mabasa ‘yon. She really is his sister.Tinamad na siyang mag-type kaya voice message na lang ang ipin

She felt a pang of heartache. Sa ilalim ng pamamahala ni Caspian, isa na lamang hungkag na pangalan ang Ocean Heart.Wala silang mahusay na mga designer. Wala silang disenteng pabrika. Halos walang promosyon ang brand. Pati ang morale ng mga empleyado, bagsak na bagsak. Marami pa siyang kailangang ayusin para maibalik ang sigla ng kumpanyang minsang pinaghirapan ng mama niya.At alam niyang hindi iyon matatapos sa loob lang ng ilang araw.Kaya hindi niya inaasahan na habang abala siyang buhayin muli ang Ocean Heart, ang sarili niyang ama ay palihim na ipinagkanulo na pala siya.At ang mas masakit, ipinamigay pa nito ang disenyo ng mama niya."Mama's designs were never yours to sell,” mariing nanginginig ang boses ni Silver. "You monopolized my mother's design and then blame me for not being fast enough, letting you seize the opportunity?"Tahimik ang kabilang linya. Makalipas ang ilang segundo, bumuntong-hininga si Soren. "Silver, that’s business. Kung hindi ko ginawa ‘yon, ikaw lang

Nakadukdok Silver sa ibabaw ng dining table, nakadantay ang pisngi sa nakatiklop niyang mga braso.Parang wala siyang balak gumalaw."Mr. Mercadejas..." mahina niyang tawag. "Sa panaginip lang mangyayari ang sinasabi mo."Umalingawngaw ang mababang tawa ni Lucian. "Mukhang hindi pa talaga gutom ang asawa ko."Nag-angat siya ng tingin. Punong-puno ng hinanakit ang mga mata niya."Gutom ako."Bahagyang yumuko si Lucian hanggang halos magkalapit na ang mukha nila. "Bigyan mo muna ako ng kiss. Ipagluluto kita ng noodles."Naningkit ang mga mata ni Silver. Pakiramdam niya ay may ibang ibig sabihin na naman ang sinasabi nito. Hindi niya ito pinansin. Sa halip ay muling ibinaon ang mukha sa mga braso.Matigas ang ulo niya, pero sa huli si Lucian pa rin ang unang sumuko.Ilang minuto lang ang lumipas, bumalik ito dala ang isang mangkok ng mainit na wonton noodles. Umangat ang ulo ni Silver nang maamoy ang mabangong sabaw. Manipis lang ang sabaw, pero sapat na ang amoy para muling magising ang