Semua Bab นางบำเรอตีทะเบียน: Bab 131 - Bab 140

วาโยถามอย่างอ่อนโยนพลางโยกไกวเห่กล่อมลูกสาวให้คลายสะอื้น“อร...อรคิดถึงพี่นุตมั้งคะ” หญิงสาวบ่ายเบี่ยงที่จะตอบความจริง ตอนนี้เธอไม่ได้คิดถึงพี่สาวสักนิด เธอกำลังอิจฉาต่างหาก อิจฉาทารกน้อยที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของวาโย อิจฉาละอองดาวที่ได้ครอบครองเขา อิจฉาแม้กระทั่งพี่สาวที่ตายจากไป เพราะแม้ว่าหล่อนจะไม่ได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ แต่ชื่อของหล่อนยังได้กลับมาเป็นชื่อบุตรสาวของบุรุษที่เธอปรารถนา บุตรสาวที่วาโยจะรักและดูแลเจ้าหล่อนให้ดียิ่งกว่าวีนุตตราคนเก่าเสียอีก ทำไมมีแต่คนรักวีนุตตรานะ ทำไม...ทำไมไม่มีคนรักเธอเลย!“ขออรอุ้มหลานบ้างได้ไหมคะ”นิลอรร้องขอพลางปาดน้ำหูน้ำตาที่รินหลั่งให้แห้งเหือดจากใบหน้า และช่างน่าอัศจรรย์นัก ที่หนูน้อยหยุดส่งเสียงเพียงเพราะร่างกายได้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของนิลอร“โอ...สงสัยยัยหนูจะชอบอรนะ ดูสิหยุดร้องแล้ว”นิลอรยิ้มให้วาโย ใช้ชายผ้าที่ห่อตัวหนูน้อยปาดซับหยาดน้ำตาให้แม่หนูเบาๆ“ไม่ร้องจริงๆ ด้วย น่ารักเชียว หนูนุตของพี่โย...”นิลอรเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่ครั้งหนึ่งเคยเป

แรงหมัดจากกำปั้นน้อยของละอองดาว ไม่ทำให้หัวใจของวาโยเจ็บปวดเท่าเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของหล่อน หยาดน้ำตาที่ร่วงพรูซึมแทรกเข้าท่วมในจิตใจจนล้นเอ่อ เขาผิดจริงอย่างที่ละอองดาวสมควรลงโทษ เขาผิดที่ไม่ได้ระแวงว่าน้องสาวคนดีจะกระทำการอุกอาจเพื่อย่ำยีหัวใจดวงนี้ของพี่ชาย นิลอรทำกับเขาแบบนี้ได้อย่างไร หล่อนจะกล้าทำร้ายลูกสาวเขาจริงๆ หรือนิลอร...อย่าทำนะ ขอร้อง อย่าทำ!“รีบไปซะทีเถอะตาโยตายักษ์!  รีบไปตามหลานฉันกลับมาที ก่อนที่ยัยบ้านั่นจะฆ่าแกงยัยหนูของฉัน!”คุณนายวิภาเข่าอ่อนยวบ ผิดกับละอองดาวที่พอได้ยินว่ายัยบ้าจะฆ่าลูกตัวเองก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมาอย่างประหลาด เธอจะไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายลูกของเธอ ลูกเธอต้องปลอดภัยเมื่อคิดได้ดังนั้นละอองดาวก็ตรงดิ่งไปขึ้นรถของพ่อยักษ์ใหญ่กุมภัณฑ์ ก่อนที่วาโย สิมันตราและเจ้าของรถจะรีบก้าวตามมาติดๆ ซึ่งจุดหมายปลายทางในครั้งนี้ก็คือคอนโดจตุรศิลป์ ละอองดาวหวังว่าพวกเธอจะไปทัน และหวังว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเวลานี้จะเป็นเพียงความฝัน ไม่ใช่ความจริง!...........สายลมแรงพัดกระทบตบใบหน้านวลของนิลอร บน

...........  ย้อนกลับมาที่ชั้นดาดฟ้าละอองดาวอยากกรีดร้องให้ก้องอกแต่เธอไม่สามารถขยับเขยื้อนเรือนกาย ลูกสาวที่รักนักหนาดับดิ้นสิ้นชีวาต่อหน้าเธอ!“คุณดาว!” สิมันตรารีบเข้าประคองพี่สะใภ้ที่เป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตา หยาดน้ำตาของแม่กวางน้อยกำลังไหลรินเช่นกัน ความสูญเสียเกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วนจนเธอไม่อยากจะเชื่อ ยัยหนูนุตของเธอตายแล้วหรือ ไม่นะ! เธอไม่ยอม!สิมันตราสะอื้นไห้อยู่กับร่างไร้สติของละอองดาว ขณะที่คนต้นเรื่องเริ่มขยับกายทีละน้อย นิลอรนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อครู่นี้เธอถูกวาโยกระชากลงมาจากขอบกำแพง ยังผลให้ร่างกายเจ็บแปลบพิกล มันวิ่งวนขึ้นมาจากใต้ท้องน้อย ก่อเกิดความเจ็บปวดเสียดแทงหน้าท้องประหนึ่งมีใครเอาเหล็กเผาไฟเข้าไปกระทุ้งข้างใน จนตับไตไส้พุงแหลกเหลว ได้แต่สงสัยใคร่รู้ว่าตนเองบาดเจ็บอะไรตรงไหนกัน ทำไมความเจ็บปวดมันถึงได้มากมายขนาดนี้ เจ็บจนไม่อาจลุกยืนด้วยสองขาของตัวเอง  “อะ...โอ๊ย!” นิลอรพยายามลุกขึ้นแต่ไม่สามารถทำได้ ความเจ็บปวดอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน กำลังโจมตี

ปัง!บานประตูหนาหนักที่ปิดกั้นชั้นดาดฟ้า ถูกมือหนาของหนุ่มใหญ่ผลักออกอย่างแรง วินาทีแรกที่เรือนกายสูงใหญ่ของโจนาธานกับเรือนร่างบอบบางของสิมันตราโผล่ออกสู่ลานโล่งของดาดฟ้าคอนโดจตุรศิลป์ พวกเขาก็ได้พบร่างสั่นระริกของละอองดาวนั่งแหมะอยู่บนพื้นปูนอันสกปรก ใต้เงามืดสลัว ข้างๆ กันมีอะไรสักอย่างกองพับอยู่ มองแต่ไกลๆ ทั้งคู่ยังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่กองอยู่นั้นคือ นิลอร!“แองจี้!”ตอนนี้สรรพเสียงใดๆ ก็มิอาจทะลุผ่านแก้วหูโจนาธานเข้าไปได้ มันอื้ออึงไปหมด ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตนเองเต้นตุบๆ อยู่ข้างใน มันดังยิ่งกว่าเสียงระเบิดร้อยลูกมาผูกรวมกันแล้วจุดชนวนเสียอีก ตอนนี้สภาพของแองจี้น้อยไม่ต่างจากเศษผ้าขี้ริ้วที่ถูกใช้งานจนสกปรกและขาดวิ่น หล่อนนอนหายใจรวยรินในขณะที่ใบหน้าบวมช้ำ มีเลือดซึมที่มุมปากและรูจมูกทั้งสอง หน้าผากโหนกนูนแตกพอสมควรและมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ถ้าแสงสว่างจากดวงไฟส่องสว่างยิ่งกว่านี้ เขาคงได้เห็นใบหน้าอันเจ็บปวดของหล่อนอย่างชัดเจนกลิ่นเลือดคาวคลุ้งทั่วบริเวณช่วยยืนยันเป็นอย่างดีว่าชั่วครู่ที่ผ่านมาเกิดสงครามขึ้นที่นี่ และนิลอรก็เป็นฝ่าย

........... ขณะเดียวกันนั้น ร่างโปร่งแสงของวาโยกำลังนั่งอยู่บนก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์ที่ด้านบนของศีรษะมีละอองบางๆ ของเกล็ดหิมะพร่างพรายลงมาไม่หยุด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ใด เพราะมันไร้ซึ่งแสงอาทิตย์และเดือนดาว มีเพียงแสงสว่างที่อยู่ไกลลิบๆ เดินไปเท่าไหร่ก็ไปไม่ถึงเสียที เขาเหนื่อย เขาเหน็บหนาว เขาอยากกลับบ้าน แต่ยังหาทางออกไปจากสถานที่นี้ไม่ได้ ร่างโปร่งแสงที่มีหยดน้ำหยดลงจากเสื้อผ้าที่เปื้อนหยาดโลหิต ลุกขึ้นจากก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่เขานั่งพักอยู่ ฝ่าเท้าเปล่าเปลือยย่ำลงบนพื้นสีมัวๆ และเย็นยะเยือก ก้าวช้าๆ ผ่านดงหนาที่ต้นไม้ใบหญ้าล้วนแล้วแต่ปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง วาโยได้แต่ถามตัวเองว่าที่นี่อยู่องศาใดของประเทศไทยกันหนอ ทำไมเขาจึงไม่เคยพานพบ ไม่เคยรู้จัก ที่นี้ร้างซึ่งสิ่งก่อสร้างบ้านเรือน ไร้ซึ่งสรรพสัตว์และผู้คน แม้แต่เสียงใดๆ ก็ไม่มีมาผ่านให้หูของเขาได้ยินแม้แต่น้อย ช่างเงียบงัน วังเวงและเย็นเยียบสุดพรรณนาฝ่าเท้าที่เหยียบย่ำบนเกล็ดเย็นเฉียบของหิมะก้าวเดินช้าๆ เพื่อไปให้ถึงลำแสงที่อยู่ไกลลิบๆ แห่งนั้น แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เม