นางบำเรอตีทะเบียน のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

แล้วจะโทษใครดีล่ะที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ โทษบิดามารดาของนิลอรงั้นหรือ ได้สิ...แล้วพวกท่านอยู่ที่ไหนล่ะ สุดขอบฟ้าหรืออย่างไร“ความจริงแล้ว...หมอบอกว่าเด็กอาจจะหลุดออกมาได้ทุกเมื่อ เพราะการฝังตัวของตัวอ่อนยังไม่แน่นพอ ฉันไม่ได้อยากแก้ตัวให้ตัวเองพ้นผิดนะ ฉันแค่อยากเล่าให้เธอฟังเพราะฉันสำนึกอยู่เสมอ...ถ้าฉันไม่ทำร้ายเธอ เด็กนั่นอาจยังอยู่ก็ได้ ฉันเสียใจจริงๆ นะ ฉันขอโทษ...”นิลอรสะอื้นฮักเสียใจอย่างสุดซึ้ง เธอไม่โทษละอองดาวหรอก เพราะถ้าเธอไม่ก่อเรื่อง ลูกน้อยอาจจะยังอยู่ก็ได้ อายุครรภ์ที่ยังไม่ถึงเดือนอย่างนี้ เป็นใครก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษ มีแต่เธอเท่านั้นที่หอบท้องอ่อนๆ ไปทำเรื่องชั่วช้า เธอมันเลวจริงๆกริ๊งๆๆสมาร์ตโฟนของละอองดาวกรีดร้องแทรกการสนทนา หญิงสาวหยิบมันออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยกมันแนบหูทันที“ค่ะ ว่าไงนะคะ ค่ะๆ จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”ละอองดาวกดวางสายด้วยความดีใจอย่างที่สุด เมื่อแม่สามีโทรมาบอกว่าสามีพ้นขีดอันตรายแล้ว และคุณหมอกำลังย้ายตัวเขาไปห้องพักฟื้น“ฉันต้องไปแล้วนะอร ขอบคุณนะที่เธอ...&rdqu

“ฉันจะถือว่าตบหนนี้เป็นการตอบตกลงของเธอ ยินดีตอนรับสู่การเป็นนางบำเรอของฉัน นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!”“ไม่! อื้อ...”ริมฝีปากที่อ้าเตรียมประท้วง กลืนหายเข้าไปในโพรงปากของหนุ่มใหญ่ เรี่ยวแรงที่มีอันน้อยนิดถูกกักกันไว้ในอ้อมแขนแข็งแรงที่กอดรัดร่างบางแน่นหนึบ นิลอรยินยอมให้หนุ่มใหญ่ทำตามที่เขาปรารถนา แม้ว่าบนใบหน้าจะมีหยาดน้ำตาไหลมาเปรอะเปื้อนก็ตาม“อืม...รสชาติยังดีเหมือนเดิมนะคนสวย อย่างนี้ภารกิจผลิตลูกของเราคงจะสำเร็จได้ไม่ยาก หึๆๆ” โจนาธานปล่อยร่างอรชรให้เป็นอิสระ หญิงสาวแทบจะล้มตัวลงนอนในทันทีเพราะไม่มีแรงพอที่จะทรงกาย เขามาทำร้ายเธอทำไม ที่ผ่านมายังได้ไปไม่พออีกเหรอ หรือว่าสวรรค์ยังไม่เลิกชิงชังคนชั่วอย่างเธอ ถึงได้ส่งเขามาตอกย้ำว่าครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นคนเลว สวรรค์ต้องการลงทัณฑ์เธอใช่ไหม! ก็ได้! ได้เลย! “รักษาตัวให้ดีนิลอร ฉันจะพาเธอไปสิงคโปร์ทันทีที่เธอหายดี ส่วนเรื่องข้อตกลงของเรา เอาไว้ค่อยคุยทีหลังก็แล้วกัน อ้อ...อย่าคิดหนีเป็นอันขาด ฉันเตือนเธอแล้วนะ”โจนาธานประกาศเสียงด

กุมภัณฑ์เย้าภรรยาพลางสูดดมแก้มชุ่มน้ำตาของหล่อนฟอดๆ ทั้งแก้มซ้ายแก้มขวาจนสิมันตราต้องร้องห้ามเพราะไม่อย่างนั้นแก้มเธอคงได้ระบม“พอแล้วๆๆ เจ็บไปหมดแล้ว เอ...ถ้าอย่างนั้นกวางก็เข้าใจผิดน่ะสิ โอ๊ย! ไม่ยอม! เอาน้ำตากวางคืนมานะตายักษ์จอมโกหก ตายักษ์บ้า! ฮือออ...”แล้วกวางน้อยของกุมภัณฑ์ก็ใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบอกแกร่งของสามีอย่างเหลืออด มีอย่างที่ไหนปล่อยให้เธอเข้าใจผิดอยู่ได้ ไม่ยอมอธิบาย ตานี่ต้องเจอของจริง!เผียะ! เผียะ! เผียะ!เสียงกำปั้นที่คลี่ออกเป็นฝ่ามือบางๆ ฟาดลงท่อนแขนแกร่งจนเจ้าของต้องส่งเสียงโอดโอย เพราะว่ามือเล็กๆ บางๆ คู่นี้พอฟาดลงบนท่อนแขนมันแสบสุดจะทนจริงๆ“โอย...พอแล้วจ้ะเมียจ๋า ยักษ์เจ็บระบมไปหมดแล้ว..”พ่อยักษ์ใหญ่ทำหน้าตาน่าสงสารให้กวางน้อยเวทนา และกวางน้อยก็ขอจัดความเวทนาให้เขาด้วยการ...“เอา 420 Vocanic , Fillico แล้วก็...” กุมภัณฑ์ได้แต่ภาวนาขอพรคุณพระว่าอย่าให้ชื่อของน้ำแร่ขวดสุดท้ายที่เมียรักอยากดื่มเป็นยี่ห้อที่เขาคิดไว้ เพราะว่ามันแพงเอามากๆ แต่ดูเหมือนว่าคุณพระคุณเจ้าจ

........... [23]สายใยรักถักทอ........... อรุณรุ่งวันใหม่ วันนี้วาโยอารมณ์ดีอย่างประหลาด เขาตื่นแต่ไก่โห่มารดน้ำต้นไม้ทั้งที่ศีรษะยังมีผ้าพันแผลพันอยู่โดยรอบ แม้ว่ามันจะบางลงมากกว่าวันแรกๆ ก็ตาม ความจริงเขาพันไว้เรียกคะแนนสงสารมากกว่า เพราะแผลผ่าตัดไม่ได้สาหัสมากมาย และตอนนี้ก็หายดีแล้ว ต้องขอบคุณคุณหมอฝีมือดีที่ช่วยผ่าเอาเลือดที่คั่งอยู่ในสมองออกไปได้ทันท่วงที ซึ่งนับว่าโชคดีมากๆ ในเรื่องนี้ ส่วนซี่โครงที่หักร้าวไปสี่ซี่ คุณหมอตรวจดูแล้วก็แจ้งว่ามันไม่ได้ทิ่มแทงอวัยวะภายในจึงไม่ได้ทำการรักษาใดๆ ให้ บอกแต่ว่ามันจะจัดระเบียบตัวของมันเอง และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะตอนนี้เขาหายเกือบเป็นปกติ จะมีก็แต่ขาขวาเท่านั้นที่ยังเดินไม่ถนัดนัก นัยน์ตาสีสนิมกวาดมองทั่วสวนน้อย ไม่ว่าจะเป็นแปลงกุหลาบหลากสีที่เขาโปรดปราน หรือกล้วยไม้หลากพันธุ์ที่ห้อยย้อยลงมาตามชายคาเรือนและราวระเบียงชาน ช่างงดงามชวนให้สดชื่นเวลามองยิ่งนัก ทั้งยังส่งกลิ่นหอมละมุนทั่วบริเวณ สวนเล็กๆ ไม่ใหญ่ไม่โตแต่กลับอบอวลด้วยความสงบสุข สิ่งนี้หรือเ

ฝ่ามือน้อยของละอองดาวถูกสามีบีบคลึงเบาๆ อย่างแสนรัก เขาหันมามองและจ้องหล่อนอยู่อย่างนั้นโดยไม่แคร์สายตาสาวใช้นกเอี้ยงที่เดินถือถาดอาหารไปให้คุณนายวิภา เจ้าหล่อนก้มหน้าแทบจรดชามข้าวต้มเพราะเขินนายหนุ่มแทนนายสาว คุณโยจ้องคุณดาวนัยน์ตาพราวระยับจนนกเอี้ยงขนลุกต้องรีบเร่งฝีเท้าไปให้ห่างโต๊ะอาหารโดยไว“จะมองอะไรนักหนาฮะ! ไม่เคยเห็นคนหรือไง!”ละอองดาวส่งเสียงแวดๆ แก้อาการประหม่า วาโยเลยหัวเราะเบาๆ แล้วเปลี่ยนนัยน์ตาพราวระยับในตอนแรกเป็นนัยน์ตาที่ละอองดาวไม่เคยเห็น มันทอแสงแห่งไออุ่นส่งมายังเธอโดยไม่มีสิ่งใดขัดขวางมันได้ เขาจ้องตาเธออยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในซอกลึกของหัวใจให้เธอรับรู้ แต่เธอ...ก็ยังปฏิเสธที่จะรับมันไว้อยู่ดี“มีอะไรจะพูดหรือเปล่า ถ้าไม่มีฉันจะบอกให้เด็กยกข้าวต้มมาเสิร์ฟเสียที หิวจะตายอยู่แล้ว” ละอองดาวตัดบทดื้อๆวาโยไม่ได้โกรธที่หล่อนยังตั้งแง่กับเขา ก็อย่างที่หัวใจมันพร่ำบอกนั่นแหละ คนทำผิดย่อมได้รับการลงโทษ แม้ว่าการลงโทษของหล่อนคือการไม่พูดจากับเขาดีๆ ไม่ยอมให้กอด ไม่ยอมให้หอม ไม่ยอ