All Chapters of เพราะเธอคือความรัก: Chapter 21 - Chapter 25

“น้องฝุ่นมายังไงครับ?”พี่ไดมอนด์เอ่ยถามฉันในขณะที่เราสองคนกินข้าวกันเสร็จแล้ว“ขับรถมา”ฉันตอบเขาไปตามความจริง พี่ไดมอนด์ก็ยิ้มขำกับท่าทางของฉัน“ขำอะไรคะ?”ฉันเอ่ยถามเขาไป เขาก็ยิ้มหวานให้ฉัน“ขำคนสวยครับ”เขาตอบฉันมา ฉันก็ยิ้มหวานส่งไปให้เขาทีหนึ่ง “ขอบคุณนะคะที่ชมว่าสวย”“ครับ ก็จริงหนิครับยิ่งโตยิ่งสวย^-^”“แหวะ!”เสียงของบุคคลที่สามทำเสียงขึ้น“เป็นอะไรว่ะ?!!”พี่ไดมอนด์หันไปมองหน้าพนักงานเด็กเข็นรถเข็นอย่างเอาเรื่อง ฉันจึงหันไปมองตามเขาก็พบว่าเด็กที่เข็นรถเข็นมันหน้าตาคุ้นๆ“ป่าวครับ”เสียงพนักงานตอบกลับมา ฉันก็เลิกสนใจเขาและหันมามองหน้าพี่ไดมอนด์ต่อ เขามีอายุมากกว่าฉันหกปี เขามีความเป็นใหญ่สูงและมีความเป็นผู้นำตรงนี้ก็เป็นเสน่ห์ของเขาอีกแบบหนึ่ง ผู้ชายที่ขยันทำงานและประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย“แล้วมึงทำเสียงอ้วกทำไม มึงเลี่ยนอะไรหนักหนา!!!”พี่ไดมอนด์ลุกขึ้นยืนและชี้หน้าว่าพนักงานของร้านอาหารแห่งนี้ ฉันที่ไม่ชอบเห็นคนอื่นถูกรังแก“พี่ไดมอนด์คะ ฝุ่นขอตัวกลับก่อนนะคะ มหาลัยใกล้จะเปิดแล้วฝุ่นต้องไปเตรียมตัว”ฉันลุกขึ้นยืนและเอ่ยบอกพี่ไดมอนด์ไป เขาก็เลิกสนใจพนักงานคนนั้นและหันมาให้

“โอ้ยยย”ฉันร้องขึ้นเมื่อขยับตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อจะลุกออกจากที่นอน เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าตังค์กับคีย์การ์ดแต่ฉันก็ต้องแปลกใจเมื่อคีย์มันถูกวางไว้ข้างกระเป๋าตังค์ของฉันสองใบ ฉันจำได้ว่าฉันทำมันหายที่ไหนไม่รู้หนึ่งใบแต่เมื่อสองสามวันก่อนมากลับปรากฎอยู่ที่ห้องของฉันครบทั้งสองใบเลย“อื้อออออ”ฉันกัดฟันและค่อยๆก้าวขาเดินเรื่อยๆไปตามห้องต่างๆที่อยู่ในคอนโดของฉัน จนไปถึงหน้าประตูห้อง ฉันก็สวมรองเท้าหูคีบและเปิดประตูออกไปยังทางเดินมุ่งหน้าไปยังลิฟท์ที่อยู่เบื้องหน้าฉัน คุณพ่อกับคุณแม่และพี่พายุไปดูงานที่ต่างประเทศ เลยไม่สามารถมีใครมาดูแลฉันได้เลยสักคน หนูผิงฉันก็เกรงใจเธอไม่ค่อยกล้าขอร้องให้เธอมาดูแลฉัน“สวัสดีครับ^_^”พี่ยามหน้าซุปเปอร์มาร์เก็ตเอ่ยทักทายฉันพร้อมกับทำท่าตะเบ๊ะฉันก็ยิ้มให้เขา“สวัสดีค่ะพี่ยาม^_^”ฉันเอ่ยทักทายเขากลับ ฉันกับเขาค่อนข้างสนิทกันน่ะ เพราะเขาจะขึ้นไปประจำที่ชั้นของฉันบ้างเป็นบางทีเป็นคนส่งดอกไม้จากหนุ่มๆให้ฉัน“กลับมาตอนไหนเหรอครับ ผมไม่ยักจะเห็น”พี่ยามเอ่ยถามฉันในขณะที่ฉันกำลังจะเดินผ่านเขาเข้าไปในซุปเปอร์มาร์เก็ต ฉันก็หันไปมองหน้าเขาอย่างนึกแปลกใจ เขาพูดถึงอะไรฉันไม่เข

“ใช่ค่ะ ชอบผู้ชาย”ฉันตอบเขาไปตามความจริง คำใบ้บ้าๆของพี่รหัสฉันเองแหละ(งั้นโอเครตามนั้นห้างSร้านอาหารDที่เหลือไปหาเองว่าคนไหน)พี่พายุบอกฉัน“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”ฉันพูดเสร็จก็ตัดสายพี่พายุทิ้งและนอนต่อเพราะนี้มันเพิ่งจะสิบเอ็ดโมงเช้าเหลือเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงแหนะห้าง S ร้านอาหารD“คนไหนว่ะเนี่ย ผู้ชายหรือผู้หญิงลืมถามพี่พายุ”ฉันพูดบ่นขึ้นและค่อยๆไล่สายตามองผู้คนในร้านที่มีทั้งผู้หญิงผู้ชาย เด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายทั้งผู้ชายและผู้หญิงนั่งอยู่เต็มร้านไปหมด และที่ทีสะดุดตาฉันก็คงจะมีแต่ผู้ชายที่นั่งคุยกับพี่ไดมอนด์อยู่นั้นแหละ วันนี้ฉันใส่กางเกงขาสั้นและเสื้อสายเดี่ยวคลุมตัวเสื้อแขนยาวตัวสีเขียนอ่อนสวมหมวกสีขาวและตามด้วยแว่นกันแดดสีดำ“มาอยู่ที่นี้ได้ยังไงว่ะ?”ฉันพูดขึ้นเมื่อพี่ไดมอนด์เงยหน้ามาสบเข้ากับฉัน เขายิ้มหวานให้ฉันและกวักมือเรียกฉันให้เดินเข้าไปหาเขา ฉันจึงต้องจำใจเดินเข้าไปหาเขา“พี่สาวน่ารักจังเลยนะครับ^_^”เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อฉันเดินผ่านโต๊ะของกลุ่มเด็กนักเรียนมอปลายสามคนที่สวมชุดเครื่องแบบกางเกงนักเรียนสีนำ้เงินสามคนโรงเรียนนี้ค่าเทอมแพงอยู่เหมือนกันน่ะ“ย่ะ ฉันรู้