All Chapters of Matamis na Tukso: Chapter 11 - Chapter 20

Nakatabi ako sa king-sized na kama sa aking kuwarto habang lumilipad ang isip ko sa aking nakita.Si Teslo ay isang malaking lalaki, at mas malaki pa ang ari niya sa ibaba. Ang kasarian niya ay hindi isang bagay na inakala kong magkakaroon ang kahit anong nilalang. Ngunit muli, siya si Teslo, ang Beta ng Ocean Howl Pack.Pagkatapos ng nakita ko ilang segundo ang nakalipas, bigla akong nakaramdam ng matinding pagnanais na maramdaman ito sa aking bibig, sa aking katawan, at sa loob ko. Dahil muli, may isa pang katangian si Teslo para pakanawin ang aking isip; kailangan ko talagang matikman siya.Matagal ko nang kinikkimkim ang damdamin para sa aking ama-amahan, ngunit hindi ko kailanman ito ginawan ng aksyon dahil alam kong mali. Ngunit sa sandaling iyon, hindi ko mapigilang maakit sa kanya.Bigla akong nakaramdam ng pagkauhaw. Tumayo ako mula sa kama at naglakad patungo sa p***o. Bahagya ko itong binuksan, at narinig ang mahinang lagutok nito. Malinis ang bulwagan, at walang sinuman sa

**Pananaw ni Andrienne**Ilang minuto pa lamang ang nakalilipas matapos ang hatinggabi.Nasa kusina kami, at nakaupo ako sa ibabaw ng *kitchen cabinet*. Nakatayo ang *stepdad* ko sa pagitan ng mga hita ko habang itinataas niya ang aking sutlang damit-panggabi hanggang sa aking hita.Nang maghiwalay ang aming mga labi, isang matinding pananabik ang dumaloy sa akin, na nahaluan ng kaunting guilt na nananatili sa ilalim ng aking kamalayan. Pareho naming alam ang panganib ng aming bawal na relasyon, ang maselan na balanse na kailangan naming panatilihin upang maitago ang aming lihim sa mga mamatying mata ng mga kasapi ng *pack*.Nakalipas na tatlong araw, pumupunta ako sa kanyang silid-aralan. Doon ay nagpapakasasa kami sa paghahalikan ngunit hindi kailanman umaabot sa huling antas dahil palagi kaming naabala. Mabuti na lamang at hindi kami kailanman nahuli.Ngunit ang bawat isa sa mga nabagong pagkakataong iyon ay lalo lamang nagpaalab sa apoy sa loob ko.Ngayong gabi ay natutulog ako, ng

“Sa bisa ng kapangyarihang ipinagkaloob sa akin, idinedeklara ko kayong mag-asawa,” pahayag ng tagapagsagawa ng kasal, na sinundan ng malakas na hiyawan at palakpakan mula sa mga panauhin.Masayang napangiti si Isabelle habang ang kanyang mga mata ay nakatuon sa bagong kasal sa kanyang harapan. Pinagmasdan niya ang kanyang madrasta at ang bago nitong asawa habang nagpapalitan ng kanilang unang halik bilang mag-asawa. Puno ng kagalakan at pagdiriwang ang buong silid, ngunit sa kaibuturan ng puso ni Isabelle, nakaramdam siya ng halo-halong emosyon.Hindi niya mapigilang makaramdam ng kaunting lungkot, kahit na taos-puso siyang masaya para sa kanyang mabait na madrasta.Apat na taon na ang nakalipas mula nang pumanaw ang kanyang ama, at isang magandang bagay na makitang muling nakatagpo ng pag-ibig ang kanyang madrasta. Ngunit may iba pang bagay na pumipiga sa puso ni Isabelle.Nang tumingin siya sa kanyang stepbrother, na isa nang opisyal na bahagi ng pamilya, bumuhos sa kanyang isipan a

Sadyang iniiwasan niya ito, habang ginagawa ang lahat upang maipakita ang ilang pag-unlad sa kanyang pakikipaglaban. Tinulungan niya ang mage na mapatay ang dalawa sa mga kalaban.Arkan58: "Sa wakas, naisipan mo ring magbuhos ng kaunting sipag, Eye Candy."Hindi sumagot si Isabelle. Hindi nagtagal ay namatay ang mage matapos niya itong biglang gawing *meat shield*.Kahit nagreklamo ang kanyang mga kakampi, nakatutok pa rin sila sa laban. Isa pang kalaban ang bumagsak, at kasunod nito ay dalawa pa ang namatay.Ngayon, dalawang kalaban na lang ang kailangang ubusin ng koponan ni Isabelle.Mabuti na lamang at napatay ang isa pang kalaban, ngunit ang kapalit nito ay ang pagkamatay ng ilan sa mga kakampi ni Isabelle. Siya na lamang ang natitira sa kanyang koponan upang harapin ang kalaban na si Kayne.Isa na itong *showdown* sa pagitan ng dalawang *assassin* mula sa magkaibang koponan. Biglang lumabas sa screen ang isang *countdown* kasama ang kanilang mga pangalan sa magkabilang tabi.Kay

"Axel," tawag ni Isabelle nang makatiyak siyang luto na ang cake at handa nang kainin. Ngunit walang sumagot. Kaya naman, inilabas na niya ang tinapay mula sa oven.Bago pa man niya maibaon ang kutsilyo sa cake, biglang tumunog ang kanyang telepono. Ibinitaw niya ang kutsilyo sa plato, naglakad patungo sa kabilang dulo ng counter, at sinagot ang telepono habang nakangiti nang malapad, sa akalang si Ruby ang tumatawag.Napalitan ng pagtataka ang kanyang mukha nang makita ang isang contact na hindi niya maalalang nai-save niya.Dahil sa hinala kung ano ang maaaring nangyari, inikot niya ang telepono at narerealize na posibleng aksidenteng naisama ni Axel ang kanyang telepono.Magkamukhang-magkamukha ang mga telepono nila, at mas lalo pang nakakalito dahil magkapareho rin ng kulay ang mga phone case ng mga ito.Ipinag-hiwa niya ito ng isang slice ng cake matapos magdesisyong tumama ng dalawang ibon sa isang bato: dalhin dito ang cake at ibigay na rin ang telepono nito.Nakatayo si Isabel