บททั้งหมดของ จับจองรัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

“รู้ว่าตอนนี้รวยแล้ว ไม่ต้องมาอวดรวยที่นี่ก็ได้”“กว่าจะรวยเท่าวันนี้ พี่ก็ต้องทำงานอย่างหนัก แล้วคนอย่างพี่เสียไปสิบกว่าล้านบาท คิดว่านอกจากพี่ตฤณอยากบริจาคเงินในโครงการของพี่เขย” เขาหมายถึงหมอครองฤทธิ์ “คิดว่าพี่ไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝงหรือไง คืนนี้พลอยช่วยอุ้มแจกันให้พี่นะ ตอนกลับออกจากงาน เพราะ มือพี่คงไม่ว่าง ต้องอุ้มพลอยกลับบ้านด้วย”ไอรดารู้สึกกระแสความร้อนผ่าวมันหลั่งไหลออกจากมือเขา แล่นมาถึงมือเธอ แล้ววิ่งผ่านไปถึงหัวใจดวงน้อย เธออยากจะถามแขกที่มาในงานเพราะมีทั้งพยาบาล เภสัช และคุณหมอเดินขวักไคว่กันไปหมด‘มีใครพกยาแก้ปวดมาบ้าง พลอยอยากจะขอสักสองเม็ด’ไอรดายิ่งโมโหเมื่อเขาเลิกคิ้วใส่ ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ว่าทำให้เธอโกรธ“ไอ้...” ไอรดาอยากจะด่าเขา แต่สายตาผู้คนมากมายที่จ้องมาทำให้เธอทำแบบนั้นไม่ได้“ลองด่าสิ พี่จะไม่แค่เต้นรำกับพลอย แต่จะปล้ำจูบมันกลางฟลอร์นี่แหละ ให้คนเขาเห็นกันทั้งงาน พวกหมอหนุ่มๆ จะได้เลิกส่งสายตาทอดสะพานให้เมียพี่สักที”“อย่าเชียวนะ อย

ไอรดาเดินไปถึงลานจอดรถแล้วก็ต้องร้องครางพลางเข่าอ่อน สายตาจับจ้องไปที่รถยนต์คันหรูที่ยางแบนโดยไม่ทราบสาเหตุ“เป็นแบบนี้ไปได้ไง ก่อนเข้างานยังดีๆ อยู่เลย ใครมาแอบเจาะยางรถพลอยหรือเปล่า” หรือว่าระหว่างเข้างานเธอขับไปเหยียบเศษแก้วอะไรเข้าหรือเปล่า ไอรดานึกไม่ออก“เห็นไหม ผม่ไม่ได้โกหกว่ารถคุณหมอยางแบน”‘แค่ไม่ได้บอกความจริงว่า เขาคือคนที่ทำให้รถเธอยางแบน’“เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้สมคิดเอารถมาลากไปจัดการให้ เสร็จแล้วจะขับไปส่งให้ที่คลินิก” เขากดโทรศัพท์แล้วโทร.หาสมคิด ลูกครึ่งจีน ไทย อังกฤษ เลขาและมือขวาของเขา แต่ตอนนี้ร่างสูงรั้งไอรดาให้เดินตามเขามา“กลับด้วยกัน”ทว่าเวรกรรมอะไรกัน รถยนต์คันหรูคุ้นตาขับเข้ามาจอดใกล้ๆ ก่อนจะมีคนรีบร้อนลงมาจากรถยนต์พร้อมกล่องของขวัญสวยงาม ซึ่งภรรยาเขาจัดเตรียมเอาไว้มามอบให้เจ้าของวันเกิด เดินตรงเข้ามาหาคนทั้งคู่พร้อมกระชากเสียงแข็ง“ยัยพลอย กำลังจะกลับแล้วเหรอ”ในสายตาของ ‘ครองฤทธิ์ วนารมย์’ ทายาทอันดับหนึ่งแห่งตระกูลวนารมย์ น้องสาวจะโตแค่ไหนก็ยังเป็นเด็กน้อยในสายตาพี่ชายคนนี้เสมอไอรดาส่งยิ้มให้ “พี่ฤทธิ์ นึกว่าไม่มาซะแล้ว”“ไม่มาได้ไง งานอาจารย์หมอสุรชัย พี่ต

ตฤณเลิกคิ้ว “เฉยๆ ไว้แล้วอย่าดิน จะะให้ถอดให้ดีๆ หรือจะให้ฉีกออกเป็นชิ้น”ดวงตาคู่หวานเบิกกว้าง เธอเคยได้ยินมาบ้างว่ามีคนบางกลุ่มที่รู้สึกว่าการมีเซ็กซ์นอกสถานที่สามารถสร้างความตื่นเต้น แต่ไม่มีทางที่ไอรดาจะคล้อยตามเขา ถึงแม้ว่าลานจอดรถแห่งนี้จะมิดชิดและรถคันหรูของเขาจะติดฟิล์มค่อนข้างทึบทำให้ไม่มีใครมองเห็นด้านในได้ก็ตาม แต่ไม่มีวันที่เธอจะถลำตัวทำอะไรแบบนั้นแน่“คุณอาจเคยมีเซ็กซ์กับผู้หญิงของคุณในรถเพื่อสร้างความตื่นเต้น เร้าใจ แต่ไม่ใช่กับฉัน หลบไป ฉันจะลง” ไอรดาผลักแผ่นอกเขาที่เข้ามาเบียดคลุกคลีตีวงในกับร่างกายเธอ แล้วพยายามจะยื่นมือไปเปิดประตูรถ แต่ตฤณไวกว่า เขากดล็อกทำให้ไอรดาดันประตูไม่ออก“จะไปไหน บอกแล้วไง ต้องกลับด้วยกัน รถเธอยางแบน ถ้าคิดจะเรียกแท็กซี่กลับบ้าน แต่งตัวแบบนี้จะกลับถึงบ้านเหรอ”“นั่นมันก็เรื่องของฉัน เดี๋ยวฉันรอพี่ฤทธิ์ออกมา แล้วขอให้พี่ฤทธิ์ไปส่งที่คอนโดฯ ก็ได้”“ไม่ คืนนี้ พี่จองพลอย ต้องกลับด้วยกัน”ไอรดาหน้าถอดสีเมื่อลงจากรถไม่ได้ สายตาเขาทำให้หญิงสาวกระถดตัวจนหลังชิดติดเบาะ พยายามแอบดึงขามาหนีบไว้ด้วยความกลัว แต่ตฤณเห็นเข้าพอดี“กลัวขนาดนี้เชียว คิดว่าทำแ

คฤหาสน์วนารมย์อีกฟากหนึ่ง คุณหญิงวรรณาซึ่งนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟากลางห้องรับแขกหรูหราที่อยู่ทางปีกขวาของคฤหาสน์กำลังไล่สายตาต่ำลงมาที่ศรีสะใภ้ชาวเหนือ แม้คฤหาสน์แห่งนี้จะมีทั้งหัวหน้าแม่บ้าน และสาวใช้มากมาย ให้ชี้นิ้วใช้ ทว่าสีตลากับไม่เคยยอมให้ใครตั้งโต๊ะอาหารและปรุงอาหารให้ครองฤทธิ์ สีตลาสั่งเครื่องปรุง วัตถุดิบ ในการทำอาหารให้ครองฤทธิ์ คิดเมนูในแต่ละวันที่คนกินต้องได้รับสารอาหารครบครัน สมเป็นภรรยาคุณหมอ นางไม่ได้กล่าวชม แต่แอบชื่นชมศรีสะใภ้ในใจ แล้วสีตลายังมีน้ำใจไถ่ถามกับนาง                “คุณแม่คะ พรุ่งนี้คุณแม่อยากทานอาหารอะไรเป็นพิเศษไหมคะ เห็นแม่บ้านบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปรับปลาที่สั่งแม่ค้าให้เอาปลากระพงขาว กับปลาแซลมอนสดๆ มาให้ค่ะ”                คุณหญิงวรรณาลองใจศรีสะใภ้ “แม่เห็นเขาว่าปลาแซลมอนเอามาทำห่อหมกได้อร่อยด้วย ปลากะพงนึ่งบ๊วยก็น่ากิน”     

ฝนเริ่มตั้งเค้า คนแปลกหน้าอย่างเขาจำบ้านเลขที่ในบัตรประชาชนเธอได้ แต่ไม่รู้ว่าเธออยู่บ้านหลังไหน เขาไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงคนนั้นจะมีบ้านอยู่ในนี้ หน้าตา ผิวพรรณ ของเธอ ดูออกจะเป็นคุณหนูลูกผู้ดี ที่สำคัญ ริมฝีปากเธอก็นุ่มละมุนไม่ต่างจากสาวไฮโซทั้งหลายที่เขาเคยสัมผัสมาเป็นเวลาเดียวกับที่ลัยลากำลังเดินออกจากบ้านเก่าซอมซ่อสองชั้น แต่พอเห็นใครบางคนที่ยืนตัวขาวดูมีออร่า ราวกับเป็นเทวดาเพราะเขาสวมสูทสีขาวยิ่งกระจายความหล่อเหลาอบอุ่นไปทั่ว“คุณ” ลัยลาตกใจนึกว่าเขาจะตามมาเอาเรื่องต่อ เด็กสาววัยยี่สิบสองรีบหมุนร่างอ้อนแอ้นราวกับนางฟ้าที่ตกลงมายืนอยู่ผิดที่ผิดทาง“เดี๋ยว เธอ”ลัยลารีบกลับเข้าบ้านจะล็อกประตูรั้วที่ทำด้วยไม้หยาบ ทว่า หมอเมฆาดันมันแล้วแทรกตัวเข้าไป “รอเดี๋ยว ฉันเอาของมาคืน เธอลืมบัตรประชาชนกับใบสมัครประกวดนางงามไว้ในรถฉัน”ลัยลาหันใบหน้าสวยอ่อนเยาว์ ที่หมอเมฆามองแล้วยิ่งรู้สึกว่าช่างเหมือนไอรดาเหลือเกิน “อยากได้คืนไหม”สาวน้อยรีบพยักหน้า พอเห็นหน้าเขาก็อดหน้าแดงจนเลือดฝาดฉีดพุ่งขึ้นที่สอง