جميع فصول : الفصل -الفصل 70

'ลูกเธอจะมีอันเป็นไปก่อนอายุครบสามขวบ หากว่าไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวที่เป็นสายเลือดเดียวกันจริงๆ'มันเป็นคำพูดที่ฟังดูบ้ามาก และไม่มีหลักฐานมายืนยันความเป็นไปได้เลยแต่ทว่า มะเหมี่ยวก็ยังขนสัมภาระข้าวของของเธอกับลูกสาวย้ายตามมากับพ่อของน้องยิปโซเพียงเพราะคำพูดนั้น!หล่อนไม่ได้โง่ ไม่ได้งมงายเชื่อเรื่องไม่เป็นเรื่องจนหอบผ้าหนีตามพ่อของลูกมาอยู่กับเขา แต่เพราะระยะนี้มักเกิดเรื่องร้ายๆ กับยอดดวงใจเธอต่างหากอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ แม้ว่าไม่รุนแรงมาก ทว่าก็ส่งผลอย่างมหาศาลกับใจคนเป็นแม่ที่เลี้ยงลูกมาตัวคนเดียวไหนจะอาการป่วยครั้งล่าสุด ที่หนักสุดเท่าที่ลูกสาวตัวน้อยเคยเป็นมาอีกมันมีเหตุและผลที่มะเหมี่ยวเองก็คิดหน้าคิดหลัง คิดแล้วคิดอีกเยอะมากๆ จวนจะเป็นไมเกรนอยู่แล้วกว่าจะตัดสินใจได้เรื่องเล็กใหญ่สาหัสแค่ไหน หากเกิดกับตัวเธอ เธอรับได้ ทนได้ทุกอย่าง แต่นั่นมันต้องไม่ใช่กับยอดดวงใจของเธอ และจะไม่ยอมเสี่ยงให้เรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นก่อนแล้วค่อยแก้ไขมันทีหลังแน่"ฉันจะจ่ายค่าเช่าห้องให้คุณทุกต้นเดือน คุณบอกมาได้เลยว่าคิดเท่าไหร่" มะเหมี่ยวเอ่ยกับพ่อของลูกเป็นครั้งแรก หลังจากนั่งเงียบตกอยู

"ฮื้อ~"กายเนื้อแน่นหนั่นเบียดแนบกับแผ่นหลังบาง มือหนาไล้ลูบท้องแบนราบ เคลื่อนมาตามสีข้างแล้วบีบเคล้นหนักๆ ด้วยความมันมือก่อนจะแตะไล้ลงมาตามช่วงขาเรียวสลักเสลา ช้อนข้อพับเข่าขึ้นเกี่ยวพาดแขนแกร่ง พลางค้ำมันจับขอบตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ใบหน้าหล่อละมุนซุกไซ้จูบผิวขาวใส กดมันซ้ำๆ ตรงไหล่มนราวกับเป็นคนย้ำคิดย้ำทำ เปล่งเสียงแผ่วเบาพึงพอใจในลำคอ ครั้นสะโพกมนแอ่นขึ้นรับลำรักที่กำลังชอนไชครูดรูดกลีบดอกไม้งามชุ่มน้ำหวานจนแท่งลำมันวาวฟลุ๊กเกร็งสะโพก ขยับตัวตนแข็งร้อนเสียดสีกับทางรักอ่อนนุ่มของมะเหมี่ยวเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่กลับผ่าวร้อนซาบซ่านไปทั้งท้องน้อยผิวนุ่มละมุนมือทำให้อดยกขึ้นมาบีบนวดอกอิ่มไม่ได้ ครั้นเสียงหวานครางแผ่วออกมาอย่างซ่านสยิว ร่างกายกระตุกถี่ตอดลูกรักเบาๆ หนุ่มใหญ่ก็คำรามเสียงต่ำรับด้วยความปรีดีสองร่างเปลือยเปล่ายืนหันหน้าไปทางเดียวกัน โดยที่มีตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่คอยเป็นที่ยึดกายไว้ชั่วคราว ขณะที่กิจกรรมรักแสนเร่าร้อนกำลังดำเนินไปอย่างได้อารมณ์"ม.. มันจะเข้ามาแล้ว~" มะเหมี่ยวเสียงสั่น เตือนคนตัวโตด้วยใจหวิววาบหายใจหอบ เสียวจนท้องน้อยวูบวาบแผ่ซ่านไปทั้งตัวเขาทำเร็วและแรงขึ้นจน

ทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี้ แต่ทว่า มะเหมี่ยวกลับไม่เคยเจอกับฟลุ๊กข้างนอกมาก่อนเลยในระยะเวลาหนึ่งปีหลังจากต้องย้ายออกจากหมู่บ้าน หลังยายเธอจากไปแล้วร้านอาหารกึ่งกาแฟที่เธอทำงานอยู่ ตั้งตรงข้ามกับโรงพยาบาลใหญ่ ซึ่งมีพ่อของลูกเป็นผู้บริหาร มีเพียงถนนเส้นหลักสี่เลนคั่นกลางระหว่างสองสถานที่เท่านั้นถึงอย่างนั้น เธอกับคุณหมอหนุ่มก็ไม่เคยเจอกันเลยในระยะเวลาหนึ่งปีมานี้เป็นเรื่องน่าประหลาดใจ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...โลกนี้มีคนตั้งมากมายในสถานที่ต่างๆ ต่อให้ร้านที่เจ้าหล่อนทำงานอยู่จะมีลูกค้าไหลเวียนเข้าออกตลอดเวลา รวมถึงบุคลากรของโรงพยาบาลฝั่งตรงข้ามด้วย ทว่า ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องเคยเจอทุกคน"วันนี้ค่อนข้างยุ่งเลยนะ สงสัยคงเพราะร้านกาแฟในโรงพยาบาลปิดปรับปรุงแน่ๆ เลย หมอและพยาบาลถึงข้ามเกาะมาหาเราได้""ปิดปรับปรุงสักอาทิตย์กล้ามแขนกล้ามขามะเหมี่ยวคงขึ้นแน่ๆ เลยค่ะ" มะเหมี่ยวเอียงหน้าขึ้นไปคุยหยอกเล่นกับหนุ่มหล่อเจ้าของร้านด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยกัน"ฮ่าๆๆ แขนขาเล็กแค่นี้ขึ้นไม่ไหวหรอก หรือต่อให้ขึ้นจริง มะเหมี่ยวยังไงก็ยังดูสวยอยู่ดีนั่นแหละ""คุณไตตั้นเนี่ยปา

"หม่ามี๊ขา~""ว่าไงคะคนสวยของหม่ามี๊"มะเหมี่ยวเอี้ยวตัวโน้มไปหอมแก้มนิ่มของลูกสาวด้วยความรัก อมยิ้มมุมปากครั้นเห็นคิ้วเล็กๆ พันกันยุ่งเหยิงคล้ายเจอเรื่องหนักอกหนักใจไม่ต่างจากผู้ใหญ่มือเล็กเขี่ยข้าวผัดไข่ที่เพิ่มทั้งแครอทหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ และเมล็ดถั่วลันเตาเพิ่มสีสันและโภชนาการที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายลูกน้อยจนดูน่าทานไปมาริมฝีปากเล็กสีแดงสดยู่ออกมานิดๆ เหลือบมองหน้าคนเป็นพ่อ ซึ่งนั่งร่วมโต๊ะอาหารอยู่ฝั่งตรงข้ามกันราวห้าวิ แล้วรีบสะบัดหน้ากลับมามองหน้าแม่"ยิบม่ายอาวปะป๊า""หือ?" ไม่เพียงคุณแม่ยังสวยที่เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยกับความต้องการของลูกสาว แต่คนเป็นพ่อที่ตกเป็นตัวละครหลักในบทสนทนาก็ถึงกับตัวแข็งทื่อ หน้าเสียจนหางคิ้วตกอย่างไม่ตั้งตัวฟลุ๊กกลืนน้ำลายพร้อมอาหารลงคออย่างยากเย็น รู้สึกว่าอาหารมื้อเช้าวันนี้ แม่ของลูกจะทำหยาบไปนะ กลืนแทบไม่ลงคอ!"ปะป๊านิฉายม่ายดี!" เด็กน้อยย้ำความคิดตัวเอง แม้จะไร้เดียงสาไม่รู้ความ ทว่าใบหน้าเล็กกลับยับยู่ยี่จริงจังมากๆ"ทำไมล่ะคะคนสวย โกรธอะไรปะป๊าคะ เมื่อวานเรายังดีๆ กันอยู่เลย" อดถามอย่างใจเสียไม่ได้อยู่ๆ ลูกสาวก็มาบอกว่าไม่ต้องการกูแล้ว แล้

"คุยอะไรกัน สายตาอาลัยอาวรณ์กันขนาดนั้นจะกลับไปกับเขาด้วยเลยไหมล่ะ"ออกมาจากร้านปุ๊บ ก็โดนถ้อยคำถากถางจากพ่อของลูกกระแทกหน้าปั๊บมะเหมี่ยวถอนหายใจเบาๆ ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับคนไร้เหตุผล วันนี้เธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะมาต่อปากต่อคำกับเขาแล้วจริงๆเดินเข้ามายื่นมือให้ลูกสาวพร้อมกับยิ้มบางๆ ให้ และน้องยิปโซก็รู้หน้าที่ดี รีบเอื้อมมือเข้ามาสอดในฝ่ามือนุ่มของแม่ ฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาว แล้วหันไปเกี่ยวนิ้วก้อยของพ่อกำเอาไว้"จะไม่อธิบายหน่อยหรือไง ถึงยังไงฉันก็เป็นพ่อของน้องยิปโซนะ" น้ำเสียงค่อนข้างประชดแดกดันด้วยความฉุนเฉียวไม่น้อย"เขาเป็นเจ้านายค่ะ""เจ้านายแต่มองเธอตาเยิ้มเหมือนจะกลืนกินขนาดนั้น?" ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว มันสองครั้งแล้วที่เขาเห็น!ฟลุ๊กสะบัดหน้ากลับมาเค้นเสียงต่ำ สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าอยู่ในโหมดอารมณ์ไหน"ถึงยังไงคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉันนะคะ""ฉันเป็นพ่อของลูกเธอนะ!" หน้าสั่นนิดๆ ด้วยความโกรธจัด ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ เราเพิ่งเอากันเมื่อคืนจนถึงรุ่งสางเช้านี้ลืมแล้ว? ทำไมความจำสั้นจังวะ!"แค่พ่อของลูกไม่ใช่สามี อย่าลืมจุดประสงค์และเงื่อนไขแรกที่เราต้องมาอยู่ด