All Chapters of SET จักรวาลของเมีย !!! (หมาแก่กับเมียเด็ก): Chapter 51 - Chapter 60

"สวัสดีครับแม่"กำลังหาข้ออ้างออกจากรถ พอดีเห็นแม่ยายเดินออกมาจากครัวพร้อมกับตะกร้าสานไม้ไผ่คล้องแขน ชัชจึงเปิดประตูแทบโดดโลดวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็วประนมมือไหว้ทักทายแม่เมียอย่างนอบน้อม ย่อตัวลงอ่อนช้อยอย่างมีมารยาท ประหนึ่งว่าเป็นอดีตนักเรียนมารยาทดีเด่นก็ไม่ปานไปมาลาไหว้ เขาว่าเป็นลูกประเสริฐเทวดาส่งเสริม ลูกรักพระเจ้าใครเห็นใครก็รัก!"อ้าว! เสี่ย... มาได้ยังไงจ๊ะ"ไม่ใช่แค่ยุพินที่สะดุ้งตกใจจนหน้าเหวอ ก่อนจะกลับมาแย้มยิ้มเป็นมิตรทักทายลูกเขยอย่างเป็นกันเอง แต่ยังมีกลุ่มหนุ่มสาวที่นั่งเล่นกันอยู่หน้าบ้านที่หันมองมาเป็นสายตาเดียวกันอย่างให้ความสนใจชัชส่งยิ้มธุรกิจ ที่วันนี้มันกว้างกว่าทุกวัน แถมเป็นยิ้มธุรกิจที่ยิ้มทั้งตาแบบไม่ได้ฝืน เป็นยิ้มที่มองดูจริงใจมากกว่าครั้งไหนๆ ที่เคยผ่านมาหนุ่มใหญ่พรูลมหายใจพร้อมกับจังหวะการเต้นระส่ำใต้อกแกร่งออกมา ปรายตามองแตงอ่อนที่จ้องมองมาด้วยสีหน้าไม่รับแขก แล้วพลันขนลุกซู่อย่างไม่ตั้งตัว อากาศรอบกายก็เหมือนจะเย็นตัวลงไปอีกหนึ่งเท่าตัว จนสามารถเรียกว่าเย็นยะเยือกได้ ถึงอย่างนั้น ชัชก็ยังฝืนยิ้มกว้างให้แม่เมีย ดึงสายตากลับมาหาคู่สนทนาแล้วกลืนน้ำ

"อ.. โอ๊ย~ เหนื่อยจะตายห่า"ชัชทิ้งตัวลงบนแคร่ใต้ต้นมะพร้าว ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำ เหงื่อชุ่มตัวหอบหายใจหนักๆ ปล่อยให้ลมธรรมชาติเย็นๆ พัดเข้าหาตัวเพื่อคลายร้อนนับว่าสวรรค์ยังมีตา ต้นมะพร้าวในสวนพ่อตาแม่ยายไม่ได้สูงมาก การเก็บเกี่ยวจึงไม่ได้ยากเกินน้ำมือเสี่ยชัชแต่เพราะไม่เคยทำงานหนักใช้แรงงานแบบนี้มาก่อน มันเลยทำให้ร่างกายปรับตัวไม่ทันนิดหน่อย ตอนนี้มือเท้ากูสั่นฉิบหายเลยไอ้เหี้ย!กลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก ขณะที่นอนหงายแหงนหน้าขึ้นฟ้ารับลมอย่างน่าสงสาร เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ลูกน้องยื่นให้ตอนเช้าชุ่มโชกเปียกทั้งตัว ไม่เหลือแม้แต่ไข่และร่องตูดไม่เคยคิดมาก่อนว่าการทำงานใช้แรงแบบนี้มันจะเหนื่อยฉิบหายขนาดนี้มาก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะเมีย อย่าหวังว่าชาตินี้กูจะลงงานเองเลย!"น้ำหน่อยไหมคะ"แค่ได้ยินเสียงหวานๆ ของเมียรัก ชัชก็ลุกพรวดขึ้นมารวบเอวคอดให้นั่งลงบนแคร่ แล้วยกศีรษะหนักลงไปหนุนบนตักนุ่มๆ หันหน้าเข้าหาหน้าท้องแบนราบซุกหน้ากับกลิ่นหอมๆ ที่เป็นเหมือนยาดีของไอ้ชัชที่ใกล้ขาดใจตายสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มโพรงจมูก อาการพะอืดพะอมเพราะไม่ได้เห็นหน้าเมียเกือบวันก็หายเป็นปลิดทิ้ง อาการเหน็ดเหนื่อยก็เหมือนจะเบาบ

"ไอ้เหี้ยเข้ม!"เสียงกร้าวตวาดลั่นทำเอาเจ้าของชื่อ และกลุ่มเพื่อนที่พร้อมใจกันมารวมตัวที่บ้านเสี่ยใหญ่ถึงกับหันมองมาเป็นตาเดียวกันชัชยืนตระหง่านตัวแข็งทื่ออยู่บนสนามหญ้าสั้นเตียน ในมือถือผ้าอ้อมเด็กเอาไว้แน่นจนเส้นเลือดหลังมือหนาและแขนแกร่งปูดโปน ขณะที่อีกมือจับขวดนมเด็กทรงกลมเอาไว้"อะไรของมึงวะ เสียงดังขนาดนั้นเด็กก็ตกใจหมดหรอก""มึงมาเอาไอ้เจ้าป่าของมึงออกไปก่อนที่กูจะละ..." ลากคอมันออกไปเอง!คำนั้นติดอยู่ในคอหอย ไม่สามารถเปล่งออกมาได้ เพราะมีสายตาเมียรักและแม่ของไอ้เจ้าป่ามองมาอยู่ชัชเอี้ยวตัวกลับมาเค้นเสียงพูดกับพ่อของเจ้าป่าน้อยวัยขวบต้นๆ สีหน้าเคร่งเครียด กดดันให้กำนันหนุ่มต้องลุกจากที่นั่งข้างเมียรักเดินมาหา พลางปรายตามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนส่งๆ แบบขอไปทียกแขนกอดอก ยืนข้างเพื่อนรักจ้องลูกชายกำลังทำปากยื่นจุ๊บแก้มอวบๆ ขาวๆ คล้ายลูกซาลาเปาของยิ้มหวาน ลูกสาวสุดรักสุดหวงของเสี่ยชัชอยู่เด็กน้อยนอนคว่ำชูคอช้อนตามองผู้ใหญ่ตาแป๋วไร้เดียงสา ขณะที่พี่ชายสุดหล่อวัยขวบต้นๆ นอนคว่ำชูคอท่าเดียวกันอยู่ข้างๆ"ลากคอมันไปห่างๆ ลูกกู!" เค้นเสียงลอดไรฟันจนเอ็นขึ้นคอ ตาจ้องเขม็งตัวแสบที่เอาแต่

"อ๊ะ! อย่าค่ะ!""..." สายตาคมดุตวัดมองอย่างไม่พอใจ ครั้นถูกขัดใจจากผู้หญิงตัวเล็กใต้ร่างหนา"...หนูกลัวว่าจะเป็นรอย มันดูไม่ดี"เสียงนั้นหวานหยดเหมือนอาบน้ำผึ้งมาแล้ว ดวงหน้าหวานจิ้มลิ้มไม่ได้สวยมาก แต่กลับดูแล้วเพลินตาจนไม่สามารถละสายตาได้ช้อนขึ้น ก่อนจะมองเข้ามาในดวงตาคมเรียวอย่างเว้าวอนกลีบปากอิ่มเอิบแดงก่ำถูกเจ้าตัวขบเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ท่าทางประหม่าและสั่นกลัวเหมือนลูกกวางตัวน้อยหนุ่มใหญ่ไม่ได้พูดพร่ำอะไรกับสาวน้อย หยัดกายขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะกดหน้ามองลงใจกลางสาว จดจ้องกลีบเนื้ออิ่มแดงฉ่ำวาววับน่าดูดพลางกลืนน้ำลายลงคอ...มือหนาเคลื่อนเข้ามาเขี่ยเม็ดกระสัน กดหัวนิ้วแข็งแรงลงกลางหลืบแคบที่มันพรั่งพร้อมให้เข้าไปสำรวจ กลืนน้ำลายอีกครั้ง ยามกลิ่นสาบสาวและกลิ่นหอมละมุนจากผิวนุ่มโชยเตะจมูก พลันทำเลือดลมสูบฉีดรุนแรงกลิ่นกามารมณ์หอมหวนจนใจสั่น ยามสัมผัสลึกซึ้งชอนไชเข้าลึก ความทรมานปวดหนึบและซ่านเสียวก็ทำเอาเผลอครางกระเส่าออกมาอย่างสุดแสนจะรัญจวนลมหายใจร้อนกรุ่น เลือดร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง กดกายลึกลงไปจนสุดโคนความยาวของลำเนื้อ พลางแช่ทิ้งไว้ให้สาวน้อยได้ปรับตัวกับขนาดความใหญ่โตสุดแ

ก๊อก ก๊อกยื่นมือออกไปเคาะประตูห้องเป็นมารยาท แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องตรวจ ที่พยาบาลเดินมาส่งถึงที่...ก็นะ แม้ใจจะไม่อยากมาเผชิญหน้ากับเขาเลยสักนิด แต่เมื่อถูกกดดันทั้งจากสถานการณ์ และคนของเขาจนรู้สึกอึดอัดเหมือนหายใจไม่ออก จึงหลีกเลี่ยงที่จะมาพบไม่ได้ ไม่เพียงนำทางมาส่งถึงหน้าห้องตรวจเท่านั้น แต่ยังมีคนมารับหน้าที่ดูแลลูกสาวของเธอระหว่างนี้ด้วย มะเหมี่ยวก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนนั้นอยากทำอะไรกันแน่แต่ทว่าก็จะไม่ตื่นตัวไปก่อน เขาอาจแค่อยากพูดถึงเรื่องอาการป่วยของลูกเท่านั้นก็ได้แม้ว่าเหตุผลที่ยกมาพูดปลอบตัวเองจะฟังไม่ขึ้นเลย แต่ก็จะไม่ทึกทักไปเองเด็ดขาด มันพลอยจะกลับเป็นระแวงจนกังวลประสาทเสียเอง"คุณหมอมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ" หย่อนตัวลงบนเก้าอี้แล้วถามเสียงปกติพลางยิ้มแห้งแบบฝืนๆแค่เห็นหน้าผู้ชายคนแรกที่ยังเป็นพ่อของลูกอีก อาการประหม่าและกังวลก็ตีตื้นขึ้นมาจุกคอทั้งที่ทำใจมาแล้วแท้ๆฟลุ๊กเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลมาวางตรงหน้าญาติคนไข้ โดยที่สายตายังคงจดจ่อกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ และไม่ได้พูดอะไรการกระทำไร้มารยาทกลับไม่ได้ทำให้มะเหมี่ยวรู้สึกไม