All Chapters of SET จักรวาลของเมีย !!! (หมาแก่กับเมียเด็ก): Chapter 71 - Chapter 80

"หม่ามี๊ขา~"เสียงเล็กสดใสของลูกรักดังมาแต่ไกล ดึงมะเหมี่ยวที่กำลังนั่งเล่นโซเชียลแก้เบื่อให้เอี้ยวตัวกลับไปมองหน้าประตูห้องและก็เห็นร่างป้อมจ้ำม่ำของน้องยิปโซชูแขนสองข้างขึ้นวิ่งเข้ามาหา พร้อมกับริมฝีปากเล็กที่ฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันด้วยความดีใจตื่นเต้นสองแก้มย้วยดันขึ้นปิดตากลมโตจนเหลือเพียงเสี้ยวเดียว โดยมีพ่อน้องยิปโซเดินตามหลังเข้ามาพร้อมกระเป๋าเจ้าหญิงสีชมพูหวานแหววในมือ"อย่าวิ่งครับน้องยิปโซ" ฟลุ๊กทำหน้านิ่วคิ้วขมวดดุลูกสาวเสียงจริงจัง ปรี่เข้ามาคว้าแขนได้ทันก่อนร่างเล็กจะล้มหน้าคะมำไปกับโซฟาน้องยิปโซหน้าเสีย เอี้ยวตัวกลับมามองหน้าพ่อด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ปากอิ่มเล็กสีแดงสดยื่นออก ดวงตากลมแป๋วใสแจ๋วคล้ายว่ามีหยาดน้ำคลออยู่ แต่ไม่กล้าร้องออกมาเพราะกลัวพ่อดุทุกครั้งที่หนุ่มใหญ่พูดครับกับลูกสาว เด็กน้อยจะรู้ตัวทันทีว่าไม่ควรดื้อและต้องรีบทำตามอย่างว่าง่าย เพราะเวลาพ่อดุ ดุจริงจังมากยิ่งกว่าแม่อีกเวลาดี ก็ดีมาก ดีจนใจหาย แต่อย่าให้พ่อได้ดุ เพราะแม่ก็ฉุดไม่อยู่เหมือนกัน"ห้ามร้องไห้ครับ หนูดื้อป๊าก็ควรดุ ถูกไหมครับ?""..." กะพริบตาหนึ่งครั้งแล้วพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ แพขนตายาวงอนยั

หลังรับประทานมื้อกลางวันกันอย่างพร้อมหน้าแล้ว ฟลุ๊กก็แยกตัวไปคุยเรื่องงานกับคนเป็นพ่อในห้องทำงาน ทำให้เหลือเพียงสามสาวต่างวัยที่นั่งเล่นกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ที่ล้อมรอบไปด้วยของเล่นมากมายที่ปู่กับย่าน้องยิปโซซื้อให้เป็นของขวัญพบหน้าเด็กน้อยนั่งเล่นของเล่นกับแม่และย่าได้พักใหญ่ๆ ก็ผล็อยหลับคากองของเล่น ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของผู้ใหญ่ที่มองมาด้วยความอ่อนโยน"ขอบใจนะที่เลี้ยงน้องยิปโซให้เติบโตมาดีขนาดนี้ และก็ต้องขอโทษด้วย ที่หนูต้องมารับความลำบากจากความมักง่ายของลูกชายฉันเอง""คุณท่านไม่ต้องขอโทษหนูเลยค่ะ มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวและแปลกๆ ไปสักหน่อย แต่หนูอยากขอบคุณคุณหมอด้วยซ้ำค่ะที่มอบของขวัญที่วิเศษที่สุดอย่างน้องยิปโซมาให้หนู ถ้าไม่อย่างนั้น หนูก็ยังไม่รู้เลยว่าทุกวันนี้หนูจะอยู่ไปเพื่อใคร""ยังไงเหรอจ๊ะ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลย""หนูเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่เสียตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ค่ะ โตมาก็มีแค่ตากับยายที่เป็นผู้ใหญ่ในบ้านคอยเลี้ยงดูมา ตอนนั้นยายหนูป่วยหนักหนูต้องการเงินไปรักษายาย เลยตัดสินใจทำเรื่องแบบนั้นลงไป""..." "หนูไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังมีน้องยิปโซ จนจะห้าเดือนแล้วถึงเพิ่งมารู้ตัว"

มะเหมี่ยวไม่ได้เป็นฝ่ายผิด หล่อนไม่จำเป็นต้องหนี หรือหลบหน้าใครทั้งนั้นแต่ทว่า ที่ต้องพาลูกสาวย้ายออกจากเพนท์เฮ้าส์หรูของพ่อเขา ก็เป็นเพราะอยากได้เซฟโซนที่มันเป็นความปลอดภัยของเธอกับลูกจริงๆ ไม่ใช่การลวงหลอกใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อให้ได้มาหล่อนเคยพูดไปก่อนหน้านี้แล้ว ว่าไม่เคยมีความคิดที่จะตามหาพ่อของน้องยิปโซ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องขอความรับผิดชอบใดๆ เพราะเธอเลี้ยงลูกคนเดียวได้ ถึงแม้ว่ามันจะลำบากไปสักหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าต้องมาอยู่กับความหวาดระแวงทุกวันว่าคนที่นอนข้างกายทุกคืน จะมีความคิดไม่ดีต้องการแย่งชิงดวงใจเธอไปหรือเปล่าเราไม่ได้จดทะเบียนสมรส แน่นอนว่าลูกย่อมเป็นสิทธิ์ของเธอคนเดียวถูกต้องตามกฎหมาย ถึงอย่างนั้น อำนาจของเงินก็น่ากลัวมากเกินกว่าจะยอมเสี่ยงเช่นกันเพราะฉะนั้น มะเหมี่ยวจะไม่ยอมเสี่ยงอะไรทั้งนั้น หล่อนจะไม่ยอมให้ยอดดวงใจของเธอต้องถูกพรากออกไปจากอกเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของใครแน่"ปะป๊า~ มี๊ขา... ป๊าของยิบ"มะเหมี่ยวผินหน้ามองออกไปนอกบ้านผ่านหน้าต่างทรงสูงรูปครึ่งวงกลม ขณะที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับน้องยิปโซในห้องรับแขก ภายในบ้านเช่าที่เธอเคยอยู่กับลูกสองคนเป็นบ้านสไตล์

มะเหมี่ยวตื่นมารดน้ำต้นไม้หน้าบ้านตามปกติทุกวัน แต่สิ่งที่ไม่ปกติสำหรับวันนี้คือ จากที่มีของมาวางไว้บนโต๊ะหินอ่อนในสวนหน้าบ้านทุกเช้าก่อนเธอจะออกมารดน้ำต้นไม้ ไม่ว่าจะเป็นของกินของเล่นสำหรับเธอและลูก ทว่า วันนี้กลับมีผู้ชายตัวสูงมานั่งหน้าสลอนรอแต่เช้าตรู่แทนเสียงนกน้อยขับร้องดังใกล้ๆ บนต้นตะขบที่กำลังออกผลดกสุกแดงเต็มต้นหน้าประตูรั้วบ้านกลิ่นหอมของดอกไม้นานาพันธุ์ชนิดที่สาวน้อยเพิ่งลงปลุกไปได้ไม่กี่วัน และกลิ่นอายดินโชยมาพร้อมกับกลิ่นฝนจางๆ ให้ความรู้สึกสดชื่นผ่อนคลายไม่น้อย"ลูกตื่นหรือยัง"ทุ้มเสียงอบอุ่นพร้อมกับยิ้มจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลาฉุดมะเหมี่ยวที่กำลังเคลิ้มไปกับบรรยากาศยามเช้าของวันให้หลุดกลับมาอยู่กับโลกความเป็นจริงเพียงนาทีเดียวสั้นๆ ที่เผลอไผลไปกับภาพเบื้องหน้า ฟลุ๊กก็เข้ามาหยุดตรงหน้าเธอโดยไม่รู้ตัวแล้ว ทิ้งระยะห่างราวหนึ่งช่วงแขน แต่ยังได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาโชยมาหยอกล้อจมูกโด่งเล่น"ยัง คงอีกสักพัก" ตลอดเกือบหนึ่งสัปดาห์มานี้มะเหมี่ยวแทบไม่เจอหน้าพ่อของลูกเลย นอกจากของที่เขามักจะมาวางไว้หน้าบ้านทุกเช้า ซึ่งแน่นอนว่าหล่อนรับน้ำใจเขาทุกเม็ด ไม่อิดออดเสียดายของเลยสั

เพราะไม่อยากเสี่ยงกับอุบัติเหตุ มะเหมี่ยวจึงจำใจยอมนอนที่บ้านพ่อกับแม่ของฟลุ๊กตามที่เขาแนะนำ เพราะพายุฝนกระหน่ำพร้อมกับลมด้านนอกไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเสียทีหลังมื้อค่ำอย่างพร้อมหน้ากับครอบครัวฝั่งพ่อของน้องยิปโซ สมาชิกทั้งหมดก็ย้ายจากห้องรับประทานอาหารมานั่งย่อยอาหารกันที่ห้องรับแขก ซึ่งมีครอบครัวของน้องสาวหมอหนุ่มมาร่วมมื้อค่ำวันนี้ด้วย"น้องมะเหมี่ยวมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับเด็กที่อยากปรึกษาแพทย์เฉพาะทางกุมารเวชก็ถามแฟนพี่ได้เลยนะ พี่ต้นสนเป็นแพทย์เฉพาะทางกุมารเวชของโรงพยาบาลพี่ฟลุ๊กเอง""ขอบคุณค่ะพี่เดียร์ มะเหมี่ยวรู้สึกเกรงใจคุณหมอจังเลยค่ะ" ยิ้มรับเป็นมารยาทพลางหันมองหมอหนุ่มที่เป็นบุคคลในบทสนทนาอย่างเกรงใจ"ไม่เป็นไรครับ เป็นหน้าที่พี่อยู่แล้ว ญาติคนไข้พี่ก็โทรมาปรึกษาพี่เรื่องเด็กๆ บ่อยเหมือนกัน ไม่ต้องเกรงใจหรอก" หมอหนุ่มผู้อ่อนโยนสมกับเป็นแพทย์เฉพาะทางกุมารเวชยิ้มพูดกับ... จะเรียกว่าที่พี่สะใภ้ แต่ก็รู้สึกแปลกๆ ครั้นหันมองสองชายหญิงที่นั่งกันคนละมุม แล้วก็คิดว่าไม่พูดดีกว่าพี่เรามองแม่ของลูกแทบไม่วางตา ตาจะถลนออกมานอกเบ้าอยู่แล้ว ขณะที่สาวน้อยวัยกำลังเบ่งบาน ไม่แม้จะชายตาแลหนุ่ม