All Chapters of THE KATULONG WHO BECAME THE STEPMOTHER : Chapter 31 - Chapter 40

“Sundan mo siya, tita!” agad na saad ni Savannah habang nakatingin sa direksyong pinuntahan ni Mr. Brooklyn. “Bakit hindi niya man lang ako tinanong tungkol sa gabing iyon?” Nagkatinginan sina Velma at Draven. Mabilis na nag-isip si Draven bago nagsalita. “Mas mabuti kung ikaw na lang ang sumunod kay ama, Savannah,” kalmadong saad niya. “Sabihin mong may mga naalala ka na tungkol sa gabing iyon. At sabihin mo rin na wala kang alam sa mga nangyayari ngayon.” Agad namang tumango si Velma. “Tama si Draven. Ito na ang pagkakataon mo para mapalapit ka sa kanya.” Ngunit hindi doon nagtapos si Velma. Lumapit siya kay Savannah at mahigpit na hinawakan ang mga balikat nito. “Savannah, hindi natin puwedeng hayaang mapunta kay Vera ang lahat ng kayamanan ng pamilya. Naiintindihan mo ba?” “Opo, tita.” “Kaya gawin mo ang lahat ng kaya mo. Kumbinsihin mo siya. Paamuhin mo siya. Kung kinakailangan, gamitin mo ang lahat ng paraan para mapunta sa inyo ni Draven ang mana.” Napakagat-labi si

Lumipas ang ilang minuto habang sinusubukan ni Brooklyn na humanap ng paraan upang mabuksan ang bakal na pinto. Ngunit habang tumatagal, napapansin nilang unti-unting umiinit ang buong underground. "Ano'ng nangyayari?" tanong ni Vera habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo. Napatingin si Brooklyn sa isang maliit na panel sa dingding. "May emergency ventilation system yata rito. Kapag naka-lockdown ang lugar, bumabagal ang daloy ng hangin." "At kaya umiinit?" Tumango si Brooklyn. Ilang minuto pa ang lumipas. Hindi na nila maikakaila ang init na bumabalot sa buong silid. Napabuntong-hininga si Brooklyn bago niya hinubad ang kanyang coat at isinampay sa isang lumang upuan. Ngunit hindi pa rin sapat iyon. Maya-maya ay tinanggal din niya ang kanyang long sleeves at naiwan na lamang ang puting sando. Napakurap si Vera. Hindi niya inaasahang ganoon kapormal manamit si Brooklyn sa labas ngunit ganoon naman kapangatawan sa loob ng kanyang mga damit. "W-What?" tanong ni Brookl

Lumakad palayo si Draven mula sa kanyang kinatatayuan at saka sumigaw nang napakalakas. “VERA! VERA! VERA!” malakas niyang sigaw. Dahil doon ay kapwa nagulat sina Brooklyn at Vera. Agad na napahinto si Brooklyn sa kanyang ginagawa at mabilis na inayos ang kanyang sarili. Samantala, napaupo naman si Vera at napahawak sa kanyang dibdib habang pinapakalma ang mabilis na tibok ng kanyang puso matapos marinig ang pamilyar na boses ni Draven. “Brooklyn... si Draven!” gulat na sambit ni Vera. Dahan-dahang inalalayan ni Brooklyn si Vera upang makabangon nang maayos. Bahagya pa ring namumula ang kanyang mukha dahil sa namagitan sa kanila ilang sandali lamang ang nakalipas. Pagkatapos ay yumuko si Brooklyn at marahang bumulong sa kanyang tainga. “I will continue this later.” Kasabay niyon ang isang napakaguwapong ngiti na agad nagpabilis sa tibok ng puso ni Vera at lalong nagpakulay pula sa kanyang mga pisngi. “Mahal na ba kita, Brooklyn?” mahinang tanong ng kanyang isip habang hindi ma

Mariing tumayo si Brooklyn mula sa kanyang upuan. “What?!” gulat niyang sigaw. “Anong pinagsasabi mo?!” “Hinding-hindi imposible!” mariing sagot ni Velma habang nanginginig na ang boses. “Walang katotohanan iyan!” mabilis na depensa ni Brooklyn. “Hindi ko nga kilala si Savannah nang ganoon!” Humakbang palapit si Velma, puno ng emosyon ang mukha. “Dahil lasing ka!” madiin niyang sabi. “Lasing ka nung gabing ginalaw mo si Savannah sa hotel na iyon!” Biglang nanigas ang buong katawan ni Brooklyn. Parang huminto ang mundo sa paligid niya. “Stop, Velma!” mariing putol niya, mas mababa ngunit mas mabigat ang boses ngayon. Napahigpit ang kanyang panga habang pilit na kinokontrol ang sarili. “Hindi mo alam ang sinasabi mo.” Ngunit sa kabila ng kanyang pagtanggi, bakas sa mga mata niya ang bahagyang pagkalito—parang unti-unting binubuksan ang isang alaala na matagal niyang hinahanap. “Kuya...” mas mahinahong sabi ni Velma, nangingilid ang luha. “Hindi ko ito sasabihin kung hindi k

Balisang naupo si Vera sa gilid ng kama. “Ano'ng gagawin ko kay Draven para manatiling lihim ang lahat ng nangyari sa pagitan namin?” mahina niyang bulong sa sarili. Mag-aalas onse na ng gabi ngunit hindi pa rin siya dinadalaw ng antok. Paulit-ulit siyang naglalakad sa loob ng silid habang magulong umiikot ang iba't ibang isipin sa kanyang utak. Maya-maya ay biglang umilaw ang screen ng kanyang cellphone. Message from Draven: "Vera, please... magsama na tayong muli. Umalis na tayo rito. Nangangako ako, hindi na kita sasaktan at hindi na kita lolokohin." Napahigpit ang hawak ni Vera sa cellphone habang binabasa ang mensahe. “Napakadali mong mangako ngayon, Draven,” mapait niyang bulong. Agad niyang naalala ang lahat ng sakit na dinanas niya noon. “Niloko mo ako. Nakipagrelasyon ka sa iba habang tayo pa. Tapos nang magkita tayo ulit, itinanggi mo pa ang nangyari sa atin sa hotel. Ngayon gusto mong maniwala akong nagbago ka na?” Gusto niyang i-type ang lahat ng iyon bilang sago