All Chapters of อุ้มรักองค์ชายรอง: Chapter 11 - Chapter 20

“ท่านพี่โปรดอย่ากังวล เมื่อถึงเวลาข้าจะหาทางอธิบายเรื่องนี้เอง” ค่ำคืนที่วาบหวามยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ เมื่อระลึกถึงวาจาที่องค์ชายใช้เกี้ยวพาราสีก็ให้รู้สึกเขินอายจนใบหน้าแดงจัด เหม่ยฟางไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะพิษไข้หรืออะไรกันแน่ที่ทำให้นางรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว“หากทราบความจริงแล้วคงจะโกรธน่าดู อาจถึงขั้นปฏิเสธไม่ยอมร่วมเตียงเคียงหมอน แต่ข้าก็ยังมั่นใจว่าความงามและสติปัญญาของเจ้าจะทำให้องค์ชายใจอ่อนได้ในที่สุด” ผิงอันเลือกที่จะไม่กล่าวถึงข้อตกลงที่นางใช้ผูกมัดองค์ชายรองให้อยู่ร่วมตำหนักเดียวกับเหม่ยฟาง เพราะอย่างไรเสียเขาก็ไม่น่ารอดจากบ่วงเสน่หานี้หวังจื่อเทียนใช้เวลาตลอดบ่ายฝึกการผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อเรียกสติ ผู้คนต่างทราบโดยทั่วกันว่า องค์ชายรองคือต้นแบบของคำว่าสุภาพบุรุษที่ดี แตกต่างจากพี่ชายร่วมสายเลือดอย่างสิ้นเชิง ทว่าคืนนี้เขามิอาจฝืนความต้องการของตนได้อีก จึงออกคำสั่งให้อาโปเข้ามาปรนนิบัติทันทีที่ตะวันลับฟ้าร่างสูงในชุดนอนสีขาวสัญญากับตนเองว่าจะใช้วาจาหว่านล้อมให้นางสมยอมแต่โดยดี ทว่าเมื่อคิดถึงใบหน้าตื่นตระหนกของนางที่เขาเฝ้ารอมามากกว่าสิบราตรีแล้ว ก็บันดาลให้เกิดอารมณ์

“เมื่อยี่สิบปีก่อน ตระกูลลู่ต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ โรคร้ายแรงระบาดไปทั่วแดนใต้คร่าชีวิตผู้คนนับพัน ตอนนั้นท่านอารับราชการอยู่เมืองหลวงจึงเป็นผู้เดียวที่เหลือรอด นับเป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูล ในภายหลังได้คบหาดูใจกับคนรักใหม่ แต่นางกลับหักหลังและออกเรือนไปกับผู้อื่น องค์ชายจะหมิ่นเกียรติข้าอย่างไรก็ย่อมได้ แต่โปรดละเว้นท่านอาจากเรื่องราวชวนปวดหัวพวกนี้ด้วยเถิด”“เรื่องที่เหม่ยฟางรักและเคารพท่านอาเสมือนบิดานั้นเป็นที่ทราบกันดีในบ้านต้าหวัง น้องสาวของข้าไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง ปฏิบัติตามกฎระเบียบของตระกูลและกตัญญูต่อผู้มีพระคุณอยู่เสมอ หากท่านทำความรู้จักกับนางให้มากขึ้น ก็จะทราบเองว่าข้าไม่ได้ตัดสินใจผิดเลยแม้แต่น้อย” ผิงอันปล่อยทั้งสองไว้ตามลำพังอีกครั้ง เพื่อมิให้เหม่ยฟางและหวังจื่อเทียนอึดอัดไปมากกว่าที่เป็นอยู่องค์ชายรองใช้เวลาตลอดเช้าทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี นำเหม่ยฟางเที่ยวชมตำหนักเหลียนฮวาเพื่อทำความคุ้นเคย ทว่านางกลับให้ความสนใจกับห้องสมุดที่เขาใช้ทำงานมากกว่า หวังจื่อเทียนต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าร่างบางมีความรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ค่อนข้างมากสิ่งที่สร้างความประทับใจอย่าง

เสียงหัวเราะอย่างมีเอกลักษณ์ดังขึ้นแต่ไกล ร่างที่สูงกว่าเจ้าของตำหนักเหลียนฮวาราวหนึ่งฝ่ามือเดินตรงเข้ามายังสวน โดยไม่สนใจพิธีรีตองที่น้องชายร่วมสายเลือดเตรียมไว้ที่ห้องรับรอง หวังจื่อเทียนจุกอยู่เล็กน้อยเมื่อถูกบุรุษที่มีเค้าโครงใบหน้าคล้ายคลึงกันทักทายด้วยการกอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก“ข้าแอบมาก่อนเวลาเพราะไม่อยากแสดงความดีใจจนเสียกิริยาให้แม่ทัพซุนเมิงฉวนต้องตกใจ หมอหลวงเพิ่งแจ้งข่าวดีว่าคราวนี้ข้าอาจจะได้องค์รัชทายาทสมใจอยากเสียที” หวังเจี้ยนผิงยิ้มกว้างอย่างคนอารมณ์ดี เพลานี้น้อยคนนักที่จะได้เห็นรอยยิ้มอันเลอค่า เนื่องจากงานราชการที่ต้องแบกรับนั้นแทบจะทำให้เขาไม่มีเวลาเผื่อแผ่มันให้กับใคร“หมอหลวงกล่าวว่าอย่างไรหรือท่านพี่ แล้วคราวนี้เป็นสนมนางไหนที่ทำให้ท่านพี่ยิ้มกว้างได้ถึงเพียงนี้” องค์ชายหวังจื่อเทียนผายมือเชิญพี่ชายร่วมสายเลือดให้ตรงไปยังห้องรับรองแต่อีกฝ่ายปฏิเสธ ด้วยต้องการชื่นชมธรรมชาติรอบตัวหลังจากที่ทำงานหนักติดต่อกันหลายวัน“จำที่ข้าบอกเมื่อคราวที่พบกันครั้งก่อนได้หรือไม่ ชายาเอกของข้านั้นมีอาการราวกับคนแพ้ท้อง ทว่านางกลับมั่นใจว่าเป็นเพราะความเครียด พอการนางวิงเวียนของ

“ข้าพอจะมีเส้นสายที่แดนใต้อยู่บ้าง หากมีเหตุการณ์ผิดแปลกไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น ข้าจะรีบแจ้งให้องค์ชายทั้งสองทราบทันที” แม่ทัพซุนเมิงฉวนเอ่ยถึงรายงานเรื่องราชการต่างๆอีกหลายข้อ ครั้นเมื่อตะวันใกล้ลับฟ้าจึงเตรียมตัวแยกย้ายเพื่อกลับที่พักของตน“บันทึกที่ท่านอยากได้อยู่ที่ห้องสมุด ข้าไปส่งท่านพี่หวังเจี้ยนผิงก่อนแล้วจะนำมาให้ท่าน” องค์ชายหวังจื่อเทียนล่ำลาพี่ชายร่วมสายเลือดอยู่พักใหญ่ โดยไม่ลืมแสดงความยินดีต่อการตั้งครรภ์อีกครั้ง ร่างสูงถึงกับต้องปาดเหงื่อเมื่อได้รับคำเตือนจากพี่ชาย“เจ้าอย่าผูกสัมพันธ์หรือทำอะไรที่ซับซ้อนไปมากกว่าที่เป็นอยู่ จงคิดและตรึกตรองดูให้ดีถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดจากการตัดสินใจในครั้งนี้ ว่าสิ่งที่ได้มานั้นจะคุ้มกับสิ่งที่ต้องสูญเสียหรือไม่” องค์ชายใหญ่ไม่เห็นด้วยกับหลายต่อหลายเรื่องที่น้องชายตัดสิน ทว่าก็ไม่เคยขัดใจเพราะอยากให้หวังจื่อเทียนเรียนรู้ด้วยตนเองซุนเมิงฉวนคาดการณ์ว่าสองพี่น้องคงใช้เวลานานพอสมควรเพื่อพูดคุยเรื่องส่วนตัว เดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นเรื่องที่ถูกองค์ฮ่องเต้กดดันให้มีรัชทายาทโดยเร็ว แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจเมื่อนึกถึงชื่อเสียงและหน้าที่การงานของตน คนภายนอกอ

เจ้าของร่างสูงกำลังตกแต่งหนวดเคราให้เข้ารูป ใบหน้าดูสง่างามอ่อนกว่าวัยนั้นมิอาจซ่อนความโกรธได้ เขาปากรรไกรลงพื้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก ข่าวที่ได้รับฟังไม่ทำให้จิตใจที่ขุ่นมัวนั้นดีขึ้น ซ้ำร้ายกลับเพิ่มอารมณ์เกรี้ยวกราดที่เขาพยายามขุดหลุมฝังมันเอาไว้ ลู่เหวินเจี๋ยคำรามอย่างเหลืออดจนคนที่ส่งข่าวให้เขารับทราบต้องรีบถอยหนีอย่างคนเสียขวัญ“นางมาที่นี่เพื่อเหตุใดกันแน่ รีบส่งคนไปบอกนางว่าข้าไม่ต้อนรับ ที่แห่งนี้วุ่นวายและมีเรื่องที่ต้องจัดการมากพอแล้ว ไม่ต้องการตัวภาระที่สร้างความรำคาญตารำคาญใจให้ข้าอีก”อดีตแม่ทัพหนุ่มใหญ่กล่าวหาอย่างดุเดือด สารที่ส่งไปต้องมีน้ำหนักชัดเจนว่าเขาไม่ต้อนรับนาง แม้จะต้องการแรงงานเพื่อช่วยเหล่าชาวบ้านให้ผ่านวิกฤตการณ์อุทกภัยในครั้งนี้อีกจำนวนมากก็ตาม“ข้าคิดถูกแล้วจริงๆ ที่ตัดสินใจมาฟังคำกล่าวต้อนรับของท่านด้วยตนเอง เพราะคนของท่านคงลำบากใจที่จะนำสารที่เต็มไปด้วยวาจาอันไม่สมควรเช่นนี้” ผิงอันก้าวเข้ามายังค่ายพักชั่วคราวของลู่เหวินเจี๋ยโดยไม่รอคำอนุญาต พร้อมทั้งแสดงความเคารพเฉกเช่นเดียวกับสมัยที่ยังเป็นเพียงคุณหนูแห่งบ้านต้าหวัง มิใช่ชายาเอกขององค์ชายรองแห่งวังหลวง