เสียงเจื้อยแจ้วที่ดังมาแต่ไกลทำเอาประมุขของบ้านเหล่าอิงตื่นขึ้นจากนิทราอย่างช่วยไม่ได้ แม้จะรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการนอน ทว่าก็โล่งใจที่หลุดพ้นจากการครอบงำของฝันร้ายที่เขาจดจำแทบไม่ได้ แต่หากจะให้เดาก็คงเป็นเรื่องเดิมที่ตามหลอกหลอน ในวันที่เขากลับมาบ้านและพบข่าวร้ายเรื่องการสูญเสียคนในครอบครัวลู่เหวินเจี๋ยสะบัดศีรษะเพื่อขับไล่อาการปวดหนึบที่รบกวนอยู่ ลมหนาวเมื่อคืนที่ผ่านมาทำให้ร่างสูงรู้สึกไม่สบายตัวเท่าใดนัก เขาทำได้เพียงก่นด่าตัวเองในใจที่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษจนเกิดเรื่อง หากมิใจอ่อนยกเสื้อคลุมตัวโปรดให้กับนางผู้เต็มไปด้วยปัญหา ร่างกายของเขาก็คงไม่ต้องรู้สึกย่ำแย่ถึงเพียงนี้“ทำดีมาก เอาวางไว้ตรงนั้นจะได้ไม่ดูรกหูรกตา” ผิงอันสั่งการราวกับว่าตนคือนายหญิงของบ้านเหล่าอิง หลายอย่างดูขัดหูขัดตานางไปเสียหมด และนั่นคือหลักฐานชั้นดีว่าสถานที่แห่งนี้ไร้ซึ่งสตรีควบคุมดูแล แม้ว่าลู่เหวินเจี๋ยจะรับสามีภรรยาคู่หนึ่งมาเป็นบ่าวรับใช้ ทว่าทั้งสองก็ทำได้เพียงการดูแลเบื้องต้นเท่านั้น“อรุณสวัสดิ์ท่านแม่ทัพ ข้าถือวิสาสะจัดการดูแลบ้านของท่านเล็กน้อย เพื่อเป็นการตอบแทนที่ให้ข้าได้เข้าพักที่นี่เป
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-10
เข้าสู่ระบบ
