Nakatitig si Jen sa litrato, tumataas ang apdo: Siyempre, si Sarah, ang nag-iisang babaeng hindi niya kayang iwan, na laging gusto ang lahat at lahat ng mayroon siya. Kinuha ni Marcus ang telepono, nakatiim ang panga. "Sinusubukan ka niyang saktan, huwag mo siyang hayaan."Kumalat ang pinsala; naiisip na ni Jen ang magiging epekto, mga bulong sa opisina, nawalan ng respeto, ang proyektong ninakaw ni Sarah ay lalo pang ginagamit na armas."Hindi ako maaaring manatili rito," sabi ni Jen, maliit ang boses. "Hindi habang nakaabang ito sa atin."Pinagsalikop ni Marcus ang kanyang mukha. "Kung gayon, aalis na tayo. Magkasama tayo sa aking bahay sa hilaga, isang maliit na bakasyon ang tahimik, walang mga abala. Bigyan mo tayo ng oras para huminga. Para bumuo ng isang bagay na totoo."Tinitingnan ni Jen ang kanyang mga mata: walang pag-aalinlangan, walang mga laro. Siya lang, hilaw, gusto siya, kapwa pisikal at mental; tumango siya. "Sige."Magaan ang kanilang dala, ilang damit lamang sa hila
Read more