Hindi Naaamong Pagnanasa のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 89

LIORAKinabukasan ng hapon, nakilala ko si Cassian sa library gaya ng plano namin. Sensitibo pa rin ang katawan ko dahil sa ginawa namin sa kotse niya noong isang gabi. Sa tuwing naiisip ko ang mga kamay niya sa akin, nababasa ulit ako. Ilang beses na kaming nag-text sa maghapon pero pinapanatili namin itong simple kung sakaling makita ni Camara ang telepono ko. Ngayon, nandito kami sa pinakamataas na palapag sa isang pribadong study room. May kandado ang pinto at walang bintana sa loob. Parang ligtas naman.Nakaupo ako sa mesa habang nakabukas ang notebook ko. "Sige, mga notes na ito mula sa klase," panimula ko. Nanginginig ang boses ko.Hindi man lang nagkunwaring may pakialam si Cassian sa mga notes. Tumayo siya at ni-lock ang pinto nang may mahinang pag-click. Napatalon ang puso ko dahil sa tunog na iyon. Lumapit siya sa akin at hinila ako patayo mula sa upuan ko. Agad niyang siniil ang bibig ko. Ang halik na ito ay desperado at nakakagutom. Masyado na kaming matagal naghintay."T

LIORAKinabukasan, iginiit ni Camara na ihatid si Cassian papuntang airport. Akala niya ay lilipad na ito pagkatapos ng malaking laro sa katapusan ng linggo. Sumama ako sa kanila para magpaalam. Mabilis ang tibok ng puso ko sa buong biyahe. Patuloy na nahuhuli ni Cassian ang aking mga mata sa salamin at binigyan ako ng maliliit na ngiti.Sa airport, niyakap siya ni Camara nang mahigpit. "Ligtas na paglipad, kuya. I-text mo ako kapag lumapag ka na."Niyakap ko rin siya, sinusubukang umakto nang normal. "Paalam Cassian. Ang saya na nandito ka," sabi ko.Pagkaalis namin ni Camara ay tumunog ang telepono ko. Isang text iyon mula sa kanya. "Naka-book na ang kwarto sa hotel. Punta ka sa akin, mahal. Kailangan ko ng mas maraming oras para sa iyo." Ipinadala niya agad ang address pagkatapos.Ngumiti ako at mabilis na nag-isip ng dahilan. "Camara, naalala ko lang na nangako akong tutulungan ko ang kaklase ko sa mga tala para sa isang malaking proyekto. Naghihintay siya sa coffee shop malapit s

ElenaBumubuhos na ang ulan nang dumating ako sa opisina ni Propesor Dante kinabukasan ng gabi. Madilim at walang tao sa pasilyo. Iilang ilaw na lang ang natitira sa buong gusali. Kumatok ako nang marahan sa pinto niya, mabilis ang tibok ng puso ko.“Tuloy, Elena.”Pumasok ako sa loob. Malabo ang ilaw sa opisina dahil sa lampara sa mesa at sa malambot na liwanag mula sa screen ng kanyang computer. Nakaupo si Propesor Dante sa likod ng kanyang mesa suot ang isang puting kamiseta, nakataas ang mga manggas. Mas lalo siyang nagmukhang mapang-utos sa mahinang liwanag.“Isara mo ang pinto,” sabi niya, ang kanyang malalim na boses ay malumanay. “At i-lock mo ito. Ayaw natin ng anumang abala.”Ni-lock ko ang pinto gamit ang nanginginig na mga daliri at umupo sa tapat niya. “Isinulat ko ulit ang sanaysay tulad ng hiniling mo, Propesor. Sinubukan kong mas magpokus sa ilusyon kumpara sa katotohanan.”“Mabuting babae,” bulong niya. Ang dalawang salitang iyon ay nagpadala ng init sa aking katawan.

ElenaIlang araw pagkatapos ng gabing iyon sa kanyang mesa, sinikap kong lumayo kay Propesor Dante. Naupo ako sa likuran ng lecture hall habang nag-aaral. Iniiwasan ko ang kanyang mga mata. Sinabi ko sa aking sarili na tapos na, na magiging propesyonal na ako mula ngayon. Ngunit naaalala ng aking katawan ang lahat. Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, nararamdaman ko siya sa loob ko.Pagkatapos ng klase nang hapong iyon, sinubukan kong mabilis na lumabas kasama ang ibang mga estudyante. Ngunit habang naglalakad ako sa tahimik na pasilyo patungo sa labasan, naramdaman ko siya sa likuran ko."Binibining Elena," tawag ng kanyang malalim na boses. "Sandali lang po."Huminto ako, ang bilis ng tibok ng aking puso. "Propesor… May isa pa akong klase. Dapat na akong umalis."Naabutan niya ako, ang kanyang kamay ay humahaplos sa aking ibabang likod habang naglalakad kami. Mahina ang paghawak, ngunit nagpadala ito ng kuryente sa aking katawan. "Iniiwasan mo ako. Hindi ikaw iyon."Lumiko kam

Hindi ako nakababa ng hagdan.Pagdating ko sa kalagitnaan ng ground floor, lalong lumala ang sakit.Tumutulo pa rin ang puke ko, nakadikit ang maong sa akin, at bawat hakbang ko ay lalong lumala. Huminto ako sa landing, habang ang isang kamay ko ay nakahawak sa dingding, at kinagat ang pulso ko nang malakas. Pero hindi ito nakatulong.Wala akong kontrol, tumalikod ako at dumiretso pabalik.Hindi ako kumatok, sinubukan ko ang hawakan at bumukas ito.Tumingala si Propesor Langue mula sa kanyang mesa. Hindi nagbago ang ekspresyon niya nang makita niya akong nakatayo roon muli, magkadikit ang mga hita ko.Umirap siya.“Hindi ka nakikinig.”“Hindi ko kaya.” Biglang lumabas ang mga salita. “Sinubukan ko. Nakarating ako sa hagdan at hindi ko kaya, pakiusap. Magiging mabuting babae ako. Kantutin mo na lang ako. Kantutin mo na lang ako.”Sumandal siya sa kanyang upuan at tumingin sa akin.“Sabi ko na bukas. Umalis ka na.”“Hindi.”Nabitawan ko ang bag ko. Napunta ang mga kamay ko sa pantalon k