All Chapters of In Bed With My Scumbag Husband's Ruthless Father (SPG): Chapter 31 - Chapter 40

Kabanata 31 Samantha's Point of View Katatapos ko lang mailagay sa maleta ko ang mga natitirang gamit ko pa sa bahay namin ni Joshua nang biglang bumukas ang pintuan at pumasok siya. Hindi ko alam kung paano siya nakapasok. Pinalitan ko na ang mga kandado noong isang araw. Sinabihan ko na ang security guard sa harap na huwag siyang papapasukin. Pero heto siya. Nakatayo sa harap ko. Mukhang galit. Mukhang wala sa sarili. Mukhang handang gumawa ng kahit ano. Namilog ang mga mata ko nang bigla niya akong hinila at marahas na hiniga sa kama. Hindi ako nakapag-react agad. Hindi ako nakapagsalita agad. Ang bilis ng mga pangyayari. Nakahiga na ako sa kama. Ang mga kamay niya ay nakahawak sa magkabilang braso ko. "Joshua!" sigaw ko habang nagpupumiglas. Sinubukan kong tanggalin ang mga kamay niya sa braso ko. Sinubukan kong sipain siya. Sinubukan kong ilayo ang katawan ko sa kanya. Pero mas malakas siya. Mas mabigat siya. Hindi ako makawala. Hindi ako makagalaw. "Anong sinabi mo kay D

Kabanata 33Samantha's Point of ViewPagkapasok ko sa opisina ni Gabriel, napahinto ako nang marinig ang malakas na pagkabasag at malalakas na hampas ng mga gamit sa loob. Hindi ko inaasahan ang ganitong eksena. Hindi ko inaasahan na makikita ko si Gabriel na sumisigaw at nagwawala sa loob ng sarili niyang opisina. Sa lahat ng pagkakakilala ko sa kanya, palagi siyang kalmado. Palagi siyang kontrolado. Palagi siyang composed. Pero ngayon, iba siya. Ngayon, nakikita ko ang isang bahagi niya na hindi ko pa nakikita noon.Nakita kong nagkalat ang mga dokumento at basag na salamin sa loob. Ang malaking glass table sa gitna ng opisina ay basag na basag. Ang mga tipak ng salamin ay nakakalat sa sahig. Ang mga upuan ay nakabaligtad. Ang mga libro ay nakakalat kung saan-saan. Pati mga mamahaling paintings na binili ni Joshua noon sa auctions ay inalis din. Nakasandal ang mga iyon sa dingding. Hindi na nakasabit. Parang tinanggal nang marahas.Kitang-kita ko ang takot sa mga mukha ng empleyado

Kabanata 35 Samantha’s Point of View Pagod na pagod ako nang makarating kami sa hotel sa Las Vegas. Pakiramdam ko ay ilang oras na akong nakaupo, nakatayo, naglalakad, at naghihintay. Mahaba ang biyahe. Sobrang daming tao sa airport. Daan-daang mukha ang nakita ko. Kung saan-saan kami dumaan. Kung ilang beses akong napagod sa kakahila ng maleta, hindi ko na mabilang. Pero kahit ganoon, halos wala akong ginawa. Si Gabriel ang nag-asikaso ng lahat. Siya ang kumausap sa airport staff. Siya ang nagdala ng karamihan sa mga gamit. Siya ang nag-check in. Siya ang nag-ayos ng transportation papunta sa hotel. Hindi ako sanay sa ganitong klaseng pag-aalaga. Hindi ako sanay na may lalaking inaako ang lahat ng responsibilidad para maging madali ang buhay ko. At lalo akong hindi sanay na si Gabriel pa ang gumagawa noon. Naka-leave ako sa trabaho at wala akong ibang gagawin dito kundi samahan siya sa mga lakad niya. Pero may sarili rin akong dahilan kung bakit ako sumama. Gusto kong maki

Kabanata 37 Samantha's Point of View Tuloy-tuloy ang panalo namin. Paulit-ulit nila akong pinupuri na swerte raw ako. "You have the magic touch," sabi ng isa. "I've never seen anyone win this many times in a row." "Beginner's luck," sagot ko na may halong hiya. "More like destiny," sabi naman ng matanda. Dahil nadala na rin sa sunod-sunod na panalo at sa papuri nila, unti-unting nawala ang aking pag-iingat. Nagsimula akong maniwala na baka nga swerte ako. Baka nga may kakaiba sa akin ngayong gabi. "I'll bet it all," sabi ko nang ibigay sa akin ang mga chips. Tumango ang matanda. "Bold move. I like it." Nagkaroon ng kakaibang liwanag ang kanyang mga mata—isang liwanag na hindi ko napansin dahil sa aking pagkagulat sa sunud-sunod na panalo. Inihayag ang mga baraha. Namilog ang mga mata ko nang makitang ako ang natalo sa laro. Ang 500,000 dollars na napanalunan ko ay naglaho sa isang iglap. Parang isang panaginip na biglang naging bangungot. "Ah, that's unfortunate," sabi ng

Kabanata 39 Gabriel's Point of View Tumayo ako sa tabi ng kama at pinagmasdan si Samantha habang siya ay mahimbing na natutulog. Ang kanyang mukha ay payapa—walang bakas ng takot na kanyang naramdaman kanina sa casino. Ang kanyang labi ay bahagyang nakabuka, ang kanyang dibdib ay tahimik na umaangat at bumababa sa bawat paghinga. Maganda siya. Napakaganda. At ang sinumang sumubok na saktan siya ay dapat magdusa. Dahan-dahan kong inayos ang kumot sa kanyang katawan. Dumampi ang aking mga daliri sa kanyang pisngi—ang bahaging namaga dahil sa sampal ng matandang iyon. Naramdaman ko muli ang galit na sumiklab sa aking dibdib. "Hindi kita pababayaan, Sam," bulong ko. "Hindi na mauulit iyon." Tumalikod ako at dahan-dahang lumabas ng kuwarto. Maingat kong isinara ang pinto upang hindi siya magising. Sa hallway, naghihintay ang tatlo sa aking mga tauhan—sina Marcus, Dimitri, at Eduardo. "Mr. Herrera," bati ni Marcus, isang matangkad na Amerikano na may matipunong pangangatawan at ang muk