Mag-log in“Sleep with me again, Samantha. Let my son watch the woman he betrayed choose his own father.” *** Sa loob ng tatlong taon ng pagsasama, tiniis ni Dr. Samantha Garcia ang malamig, makasarili, at kontroladong mundo ng kaniyang asawa na si Joshua Herrera. Kapag gusto lang ni Joshua, saka lang siya nagiging “asawa.” Ngunit kahit sa mga gabing magkatabi sila sa kama, hindi kailanman naramdaman ni Samantha ang lambing, pag-aalaga, o pagmamahal na matagal niyang hinahanap. Unti-unting nalunod si Samantha sa isang relasyong puro pananahimik, kakulangan, at pag-iisa. Hanggang sa bumalik sa Pilipinas si Gabriel Herrera upang sagipin ang negosyong unti-unting sinisira ng sariling anak. Si Gabriel ang ama ni Joshua. Isang makapangyarihang businessman na kilala sa pagiging malamig, dominante, at walang pusong magdesisyon. Ang lalaking hindi basta nagpapakita ng emosyon at lalong hindi madaling lapitan. Hindi aakalain ni Samantha na ang unang pagkikita nila ay mauuwi sa isang mainit na gabing hinding-hindi na mababawi. Sa piling ni Gabriel Herrera, unang beses mararamdaman ni Samantha ang lahat ng bagay na matagal niyang hinanap—at hindi niya alam kung kaya ba niyang takasan ang mga ito kapag tuluyan na siyang nadala sa pinagbabawal na pagnanasa. Kinabukasan, nalaman ni Samantha na buntis ang matalik na kaibigan ni Joshua na si Isabella… at si Joshua ang ama ng dinadala nito. Sa unang pagkakataon, tuluyang nabasag ang puso ni Samantha. Doon niya napagtantong matagal na pala siyang niloloko nito. Sinubukan niyang lumayo sa mag-ama, pero mas lalo naman siyang hinihila papalapit ni Gabriel na hindi niya dapat mahalin. Paano kung handang sirain ni Gabriel ang sariling anak para lang makuha si Samantha? Makakaya kayang mahalin ni Samantha ang ama ng lalaking nanloko sa kaniya kung ang lalaking ito ang unang nagparamdam ng tunay na pagnanasa at pag-aalaga?
view moreKabanata 1
Samantha’s Point of View “Gagabihin ako sa pag-uwi mamaya. Sobrang daming kailangan tapusin sa kompanya. Huwag mo na akong hintayin,” sabi ng asawa kong si Joshua pagkatapos niyang ubusin ang pagkain niya. Hindi man lang niya ako tiningnan sa mata. Busy siya sa pagtingin sa cellphone niya. Tumango lang ako. Wala naman akong magagawa kahit tumanggi ako. Palagi na lang ganito. “Si Dad pala. Uuwi siya mamaya. Baka dumiretso siya sa bahay natin. Ikaw na lang mag-asikaso,” dagdag niya. Tapos sabay tayo niya at dinala ang plato niya sa lababo. Humigpit ang paghawak ko sa kubyertos. Hindi ako makapaniwala na ngayon lang niya sinabi. Buong araw ako nasa bahay. Pwede naman niya akong i-text kanina para kahit papaano ay makapaghanda ako. “Bakit ngayon mo lang sinabi, Joshua? Wala man lang tayong pagkain sa ref. Ano ang ipapakain ko sa Daddy mo?” reklamo ko. Medyo mataas na ang boses ko pero hindi ko na napigilan. “Magpa-deliver ka. Hindi mo naman kailangan magluto,” sagot niya sabay pasok ng kwarto para magbihis. Tatlong taon na kaming kasal ni Joshua, pero never kong nakita ang Daddy niya. Nasa Italy na kasi ang Daddy niya mula nang namatay ang Mommy niya bago kami kinasal ni Joshua noon. Actually, hindi ko nga alam kung bakit bigla siyang uuwi ngayon. Hindi rin dumalo sa kasal namin ang Daddy niya. Isang sulat lang ang ipinadala niya kasama ang tseke na ang laman ay ₱500,000. Hindi ko man lang narinig ang boses niya sa telepono. Mamaya, ‘yon pa lang ang unang beses na makikita at makikilala ang Daddy ni Joshua na si Gabriel Herrera. Lumabas na si Joshua pagkatapos niyang maglagay ng hair gel. Ni hindi man lang nagpaalam ng maayos sa akin. Diretso siya sa pinto at saka lang lumingon. “Ah, oo pala. ‘Wag mong sasabihin kay Dad na madalas akong wala rito. Gets mo?” sabi niya. Parang nag-uutos lang siya sa kasambahay. “Bakit? Ano bang sasabihin ko?” tanong ko. “Bahala ka. Sabihin mo na lang nasa opisina ako palagi. Basta ‘wag mong sasabihin ang totoo,” sabi niya sabay slam ng pinto. Napabuntong-hininga ako dahil halos araw-araw na lang ganito. Uuwi siyang lasing. Minsan naman, umaga na siyang umuuwi. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na akong nakatulog sa sofa habang hinihintay siya. Tiniis ko na lang ang malamig niyang pakikitungo sa akin dahil baka sobrang dami lang talagang problema sa kompanya nila ngayon. Baka kaya umuwi ng Pilipinas ang Daddy niya upang opisyal na ibigay kay Joshua ang kanilang kompanya. Kapag nangyari iyon, baka magbago na ang lahat. Hindi ko mapigilang mapangiti habang iniisip iyon. Kapag naging CEO na si Joshua, baka magkakaroon na siya ng maraming oras sa akin. Baka maging maayos na ang samahan namin. Baka mahalin na rin niya ako tulad ng pagmamahal ko sa kanya. Tumayo na ako at kinuha ang cellphone ko. Nag-order ako ng pagkain sa isang Italian restaurant. Sabi ni Joshua ay galing Italy ang Daddy niya, baka ma-appreciate niya ang Italian food. Hindi ko alam kung ano ang itsura niya, pero sa picture ay mukha siyang mabait. Mukha siyang masaya. Habang naghihintay ng delivery, nilinis ko ang buong bahay. Pinasinagan ko ng ilaw ang guest room para roon matulog si Daddy Gabriel. Naglagay ako ng bagong towel at bagong toothbrush. Gusto ko sana magtanong kay Joshua kung ano pa ang gusto ng Daddy niya, pero hindi na ako nag-abala. Hindi naman siya sasagot. Dumating ang pagkain ng alas-siyete. Inayos ko lahat sa mesa. Naglagay ako ng kandila para kahit papaano ay sosyal ang dating. Nagbihis din ako ng maganda. Gusto ko maganda ang first impression ko sa Daddy ni Joshua. Pero naghintay ako hanggang alas-diyes. Walang dumating. Naghintay pa ako hanggang alas-onse. Wala pa rin. Hindi na ako nakatiis at nag-text kay Joshua. “Nasaan na ang Daddy mo? Wala pa siya,” sabi ko sa text. “Ewan ko sa kaniya,” sagot niya. “Eh ang pagkain? Nakahanda na lahat.” “Edi kainin mo.” Napailing na lang ako. Ganito na ba talaga ang buhay may-asawa? Hindi ko naman pinangarap na ganito ang magiging sitwasyon ko. Akala ko noong nagpakasal kami ni Joshua ay magiging masaya kami. Akala ko magkakaroon kami ng sariling pamilya. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa sofa habang nakabukas ang TV. *** Dahan-dahan akong nagmulat nang naramdaman kong may humawak sa legs ko at binaba ang underwear ko. Medyo mabigat pa ang mga mata ko. Pero napangiti ako nang naamoy ang pamilyar na perfume ni Joshua. Napakagat-labi ako at napaungol nang hawakan niya ang hita ko at sinimulang halikan iyon. Dahan-dahan siya mula sa tuhod ko paakyat. Ang init ng labi niya sa balat ko. “Joshua…” ungol ko nang haplusin niya ang hita ko paakyat sa pagkababae ko. Bihira na lang siya mag-init ng ganito. Kadalasan ay wala siyang gana. Kaya tuwing may ganitong pagkakataon, gusto ko sulitin. Mahigpit akong napahawak sa kumot nang maramdaman ang pinatigas niyang dila sa pagkababae ko. “Fuck, Joshua… ang sarap..” Sa loob ng tatlong taong kasal namin ni Joshua, never niyang kinain ang pagkababae ko. Pakiramdam ko noon ay nandidiri siya sa akin. Kaya naiinggit ako sa mga kaibigan kong sobrang sarap ng sex life. Si Mira, halos araw-araw daw siya kinakain ng asawa niya. Si Beth naman, sinabi sa akin na hindi siya pinapatulog ng asawa niya hangga't hindi siya nilalabasan ng tatlong beses. Pero ako? Swerte na kung isang beses sa isang buwan ay makipagtalik sa akin si Joshua. At kapag nangyari iyon, ang bilis niya. Wala pang limang minuto, tapos na. Hindi man lang ako hinahayaang mag-enjoy. Kaya ngayong ginagawa niya ito, pakiramdam ko ay nasa langit ako. Pumikit ako muli dahil baka nananaginip na naman ako, pero mas lalo niyang binukaka ang dalawang hita ko at dinilaan ang pagkababae ko. Halos lapain na niya ito. Maririnig mo ang tunog ng pagdila niya. Basang-basa na ako. Nang muli niyang ipasok ang pinatigas niyang dila kasabay ng dalawang daliri niya at kalikutin ang loob nito, napaangat ako ng upo dahil sa sobrang sarap. Ngayon lang ako nakaranas ng ganito kay Joshua. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganito kasakit na may kasamang sarap. “Ugh! Joshua! Ang sarap!” ungol ko. Hinawakan ko ang buhok niya at mas lalong sinubsob siya sa pagkababae ko. “Huwag kang tumigil, please. Sobrang sarap mong kumain!” Nanginginig na ang buong katawan ko ng ipasok niya pa lalo ang dalawang daliri niya. Sinipsip niya pa ang pagkababae ko at dinidilaan ng paulit-ulit. Halos maputol ang aking hininga sa sobrang sarap niyang kumain. Ganito pala ang pakiramdam kapag kinakain ng asawa. Nakakabaliw at nakakaadik ang sarap! Bakit hindi niya ito ginawa noon pa? Bakit ngayon lang? “More, please! Joshua, pasarapan mo pa ako!” Ramdam ko na malapit na akong labasan. Ngayon lang ito nangyari. Kailanman ay hindi ako nilalabasan sa tuwing nagtatalik kami ng asawa ko. Mas nilalabasan pa nga ako habang nanunuod ng p**n kesa makipagtalik sa kaniya. Pero ngayon, ibang-iba si Joshua. “Joshua, malapit na ako. S******n mo lahat ng katas ko,” malanding turan ko. Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob na sabihin iyon. Tumirik ang mga mata ko nang higupin niya ang pagkababae ko. Sinipsip niya talaga lahat. “Do you like it, Samantha?” Nanigas ako nang narinig ang boses ng ibang lalaki. Hindi iyon ang boses ng asawa ko! Dali-dali kong inalis ang kumot at binuhay ang lampshade sa gilid ng kama namin ni Joshua. Halos mamutla ako nang nakita si Daddy Gabriel. Ang tatay ng asawa ko na sa picture ko lang nakikita! Nakatayo siya sa harapan ko. Nakangisi. Basa pa ang baba niya ng katas ko. Pumaibabaw siya sa akin at hinaplos ang pagkababae ko. Diretso ang titig niya sa mga mata ko. “You’re so fucking wet, Samantha,” pilyong bulong niya.Kabanata 35 Samantha’s Point of View Pagod na pagod ako nang makarating kami sa hotel sa Las Vegas. Pakiramdam ko ay ilang oras na akong nakaupo, nakatayo, naglalakad, at naghihintay. Mahaba ang biyahe. Sobrang daming tao sa airport. Daan-daang mukha ang nakita ko. Kung saan-saan kami dumaan. Kung ilang beses akong napagod sa kakahila ng maleta, hindi ko na mabilang. Pero kahit ganoon, halos wala akong ginawa. Si Gabriel ang nag-asikaso ng lahat. Siya ang kumausap sa airport staff. Siya ang nagdala ng karamihan sa mga gamit. Siya ang nag-check in. Siya ang nag-ayos ng transportation papunta sa hotel. Hindi ako sanay sa ganitong klaseng pag-aalaga. Hindi ako sanay na may lalaking inaako ang lahat ng responsibilidad para maging madali ang buhay ko. At lalo akong hindi sanay na si Gabriel pa ang gumagawa noon. Naka-leave ako sa trabaho at wala akong ibang gagawin dito kundi samahan siya sa mga lakad niya. Pero may sarili rin akong dahilan kung bakit ako sumama. Gusto kong maki
Kabanata 34Samantha’s Point of View Hindi siya tumitigil sa pagtingin sa akin. Ang mga mata niya ay seryoso. Halatang hindi siya nagbibiro. Seryoso siya sa bawat salitang binibitawan niya."I want a Lavender theme," sagot ko. “Ang lavender ay relaxing. Hindi masyadong bright. Hindi masyadong dark. Perfect para sa isang opisina na gusto kong maging tahimik at payapa.”Kinuha niya ang cellphone niya at may tinitipa. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin."Noted," sabi niya. Isang salita lang. Pero ang bigat ng salitang iyon. Ang bigat ng ibig sabihin niyon. Na para bang gagawin niya ang gusto ko. Na para bang susundin niya ang kahit anong sabihin ko."Ha?" Hindi ko maintindihan. Hindi ko alam kung nagbibiro siya o seryoso siya."Lavender theme," ulit niya. "I already texted my interior designer. By the time we get back from Las Vegas, this office will be painted lavender. Lahat ng furniture ay magma-match sa kulay na iyon. Lahat ng paintings ay magiging complementary sa lavender. Gusto
Kabanata 33Samantha's Point of ViewPagkapasok ko sa opisina ni Gabriel, napahinto ako nang marinig ang malakas na pagkabasag at malalakas na hampas ng mga gamit sa loob. Hindi ko inaasahan ang ganitong eksena. Hindi ko inaasahan na makikita ko si Gabriel na sumisigaw at nagwawala sa loob ng sarili niyang opisina. Sa lahat ng pagkakakilala ko sa kanya, palagi siyang kalmado. Palagi siyang kontrolado. Palagi siyang composed. Pero ngayon, iba siya. Ngayon, nakikita ko ang isang bahagi niya na hindi ko pa nakikita noon.Nakita kong nagkalat ang mga dokumento at basag na salamin sa loob. Ang malaking glass table sa gitna ng opisina ay basag na basag. Ang mga tipak ng salamin ay nakakalat sa sahig. Ang mga upuan ay nakabaligtad. Ang mga libro ay nakakalat kung saan-saan. Pati mga mamahaling paintings na binili ni Joshua noon sa auctions ay inalis din. Nakasandal ang mga iyon sa dingding. Hindi na nakasabit. Parang tinanggal nang marahas.Kitang-kita ko ang takot sa mga mukha ng empleyado
Kabanata 32 Samantha's Point of View Kinabukasan, agad kong nakita ang note sa ibabaw ng table galing kay Gabriel. Maliit na papel. Sulat-kamay niya. "Samantha, gusto kitang isama sa Las Vegas. May aasikasuhin lang ako roon sa casino ko. Kailangan kitang makasama. Hindi kita kayang iwan dito nang mag-isa lalo na at natatakot ako na may gawin sa iyo ang anak ko. Pwede tayong magpahinga roon. Pwede nating kalimutan ang lahat ng problema kahit ilang araw lang. Isipin mo. Hindi kita pipilitin. Pero sana sumama ka. - Gabriel" Tiningnan ko ang schedule ko. Wala naman akong pasyente sa susunod na linggo. Nagpaalam na ako sa head ng department ko noong isang araw na kailangan ko ng ilang araw na pahinga. Pumayag naman siya. Sobrang dami ng nangyari nitong mga nakaraang araw. Gusto ko munang lumayo sa lahat. Gusto ko munang maging malaya kahit sa maikling panahon. Bumukas ang pintuan at nakita kong pumasok si Gabriel bitbit ang food tray. Nakangiti siya. "Breakfast is ready, my lady," s
Kabanata 31 Samantha's Point of View Katatapos ko lang mailagay sa maleta ko ang mga natitirang gamit ko pa sa bahay namin ni Joshua nang biglang bumukas ang pintuan at pumasok siya. Hindi ko alam kung paano siya nakapasok. Pinalitan ko na ang mga kandado noong isang araw. Sinabihan ko na ang se
Kabanata 29 Gabriel's Point of View "Dad, what's the meaning of this?" tanong ni Joshua nang pumasok siya sa loob ng opisina ko. Hindi man lang siya kumatok. Diretso siyang pumasok na para bang siya pa rin ang may-ari ng kompanyang ito. Sa loob ng tatlong taon, siya ang nakaupo sa upuang ito. S
Kabanata 28 Gabriel's Point of View As I watched them, parang may sumuntok sa dibdib ko. Hindi lang isang suntok. Parang may kumukurot sa puso ko. Parang may pumipiga sa lalamunan ko. Lalung-lalo na nang nakita ang magandang ngiti ni Samantha sa anak ko. Ang ngiting hindi ko pa nakikita noon. Ang
Kabanata 27 Gabriel's Point of View Hindi pa opisyal na doktora noon si Samantha. Intern pa lang siya. Nag-i-intern siya sa isang public hospital malapit sa bodega na iyon. Pauwi na siya noong gabing iyon. Tinawid niya ang eskinita na dinadaanan niya araw-araw. At nakita niya akong nakahandusay s
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
RebyuMore