Tous les chapitres de : Chapitre 151 - Chapitre 160

เสิ่นเยว่หลันถูกก้าวนำโดยอวี้หลันประคองลงมาจากเตียงนอน ชายกระโปรงผ้านุ่มสีงาช้างปักลายดอกเหมยรวบแนบไปกับเรือนร่างที่ยังคงรู้สึกระบมและอ่อนล้าจากค่ำคืนที่ผ่านมา เรือนผมสีหมึกที่รวบขึ้นอย่างเร่งรีบถูกกลัดไว้ด้วยปิ่นเงินเรียบง่ายเพียงเล่มเดียว ทว่ากลับส่งให้ใบหน้าหมดจดและผิวกายผุดผ่องนั้นดูบริสุทธิ์สง่

แสงตะวันยามบ่ายค่อย ๆ ค้อยต่ำ สาดแสงสีทองอบอุ่นส่องลอดระแนงไม้แกะสลักเข้ามาในห้องทรงงาน ทอดเงาเสาหินและเชิงเทียนสำริดลงบนผืนกระเบื้องดำเงาวับ ความเงียบสงบอันกว้างขวางของโถงใหญ่ยังคงถูกครอบคลุมไว้ด้วยบรรยากาศตึงเครียดแห่งอำนาจ เสียงพู่กันตวัดลงบนกระดาษฎีกาแผ่นแล้วแผ่นเล่าชะงักลงเล็กน้อย เมื่อหยางเจิ้

"ถวายพระพรฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ทราบว่าพระองค์จะเสด็จมา จึงมิได้ออกไปรับเสด็จ ขอฝ่าบาทโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ" หยางเจิ้นเทียนก้าวเข้ามาหานางช้า ๆ หยุดลงตรงหน้านาง ก่อนจะยื่นมือออกไปประคองร่างบางให้ลุกขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหมดจดที่ปราศจากเครื่องสำอางเข้มข้น ร่องรอยความอ่อนล้าปนตื่นตระหนกในดวงตา

หยางเจิ้นเทียนขยับสะโพกสอบสอดประสานจังหวะเข้าออกอย่างเร่าร้อนและดุดัน สายน้ำในอ่างแตกกระเซ็นข้ามขอบหินหยกส่งเสียงกระทบพื้นดังระรัว เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งสองผสานกับเสียงสายน้ำวนอย่างแผ่วเบา เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหงส์ บดจูบร้อนผ่าวไล่ต่ำลงมายังยอดปทุมถันชูชันเหนือผิวน้ำ ขบเม้มบดคลึงอย่างเอ

เขาก้าวเดินออกจากสระน้ำ โดยที่โอบประคองร่างบาง นางซบลงอกแกร่งของเขา สายตาออดอ้อนมองเขา มันยิ่งทำให้เขาเอ็นดูนางขึ้นไปอีก หยาดน้ำใสเกาะพราวบนผิวนวลเนียน สะท้อนแสงไฟอ่อนๆ ภายในห้องบรรทม เขาอุ้มร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่าง่ายดายก่อนจะก้าวไปยังเตียงกว้าง ร่างน้อยสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความเย็นของหยดน้ำ แต่