All Chapters of ต้าหวางอย่ามารักข้าเลย: Chapter 161 - Chapter 170

บรรยากาศภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ขรึมข่างและแฝงไปด้วยความกดดันอันเงียบสงบ เว่ยซูฮองเฮา ประทับอยู่บนบัลลังก์หงส์เบื้องบนด้วยท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม สายตาสุขุมเยือกเย็นกวาดมองเหล่าสนมฝ่ายในที่นั่งเรียงรายอยู่สองฝั่ง ทั้ง เจิ้นเซี่ยวปาจื่อ แห่งตำหนักลี่อิง ไป๋อิงชงอี แห่งตำหนักหลานหลิน และ เหมิงอิ๋งฉางสื่อ

บรรยากาศภายในห้องวารีอบอวลไปด้วยละอองไอน้ำพริ้วไหว กลิ่นหอมหวานของมวลบุปผาลอยฟุ้งมาจากผิวน้ำที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสด เสิ่นเยว่หลัน เอนกายหลับตาพริ้มอยู่ในอ่างไม้กุหลาบขนาดใหญ่ ผิวกายขาวผ่องสะท้อนแสงเทียนส่องประกายวาววับขณะเหล่านางกำนัลค่อยๆ บรรจงลูบไล้หยดน้ำและถูไล้เครื่องหอมลงบนลาดไหล่เนียนอย่างเบามื

"หลันเอ๋อร์… มีลูกให้ข้านะ" เขาเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ากระเส่าข้างใบหูที่ร้อนผ่าว ขณะที่เอวสอบบีบกระชับและสอดแทรกแก่นกายร้อนผ่าวเข้าหาลึกสุดใจ ความใหญ่โตอุ่นจัดขยายตัวอยู่ภายในร่องรอยแห่งเสน่ห์ เสิ่นเยว่หลันสะท้านเฮือก เผลอขมิบตอดรัดตอบรับการตัวตนของเขาอย่างหนักหน่วงด้วยความหวาดเสียวซ่านที่

"ฝ่าบาท..." นางช้อนสายตาหวานเชื่อมขึ้นมอง ชูแขนเรียวทั้งสองข้างขึ้นราวกับจะอ้อนวอน องค์จักรพรรดิทรุดพระองค์ลงทาบทับเรือนร่างของนางทันที พระหัตถ์หนาแยกเรียวขาขาวผ่องของนางออกกว้างบนผืนพรมสีแดง ความเย็นของอากาศภายนอกอ่างน้ำผสานกับความอบอุ่นของพรมชั้นดียิ่งปลุกกระตุ้นความรู้สึกสัมผัสให้เด่นชัดขึ้น ท่อ

สายน้ำอุ่นค่อยๆ สงบนิ่งลง ทิ้งไว้เพียงไอร้อนและร่องรอยความปรารถนาที่ตลบอบอวลไปทั่วห้องวารี ฝ่าบาททรงค่อยๆ ถอนแก่นกายออกจากความนุ่มนวลชุ่มฉ่ำอย่างช้าๆ ส่งผลให้เสิ่นเยว่หลันหลุดเสียงครางแผ่วในลำคอด้วยความวาบหวามที่ยังค้างคา พระหัตถ์หนาช้อนอุ้มเรือนร่างเปลือยเปล่าอันผุดผ่องและเปียกปอนของนางขึ้นจากอ่างน