บททั้งหมดของ คู่หมั้นร้ายทวงรัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา คอนโด ตอนเย็น เมื่อฑิตากลับมาถึงคอนโดก็อาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าลำลอง ช่วงนี้อากาศร้อน พอกลับถึงคอนโดจึงต้องอาบน้ำทันที ฑิตาที่สวมใส่เสื้อผ้าเสร็จสาวเท้าจะออกไปจากห้องนอน ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็ถูกเปิดเข้ามาจากคนตัวสูง เธอชะงักนิดหนึ่งแล้วทำท่าจะก้าวเดินออกไป แต่ก็ถูกฝ่ามือหนาคว้าข้อมือบางไว้ พร้อมเสียงทุ้มที่เอ่ยออกไป “อย่าเพิ่งออกไป” “คุณมีธุระอะไรจะคุยกับฑิตาเหรอคะ” เธอหันถามร่างสูงพลางคิ้วเรียวขมวด เพราะหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เขากับเธอก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกัน นอนเตียงเดียวกัน ห่มผ้าคนละผืน และไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวกันเหมือนกับที่ผ่านๆมา “ฉันกับเธอต้องคุยเฉพาะธุระเหรอ ถึงจะคุยกันได้?” เขาเลิกคิ้วมองใบหน้าเรียวใส พลางมุมปากยกยิ้มเล็กน้อย “…” เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาพลางรู้สึกแปลกๆกับสิ่งที่เขาพูดออกมา เรย์เดนจับจูงคนตัวเล็กให้มานั่งบนเตียง ร่างสูงยืนตระหง่านตรงหน้าเธอแล้วถอดเสื้อสูทออกวางลงบนเตียง มือหนาปลดเข็มขัด ปลดตะขอกางเกง ฑิตาที่เห็นอย่างนั้นก็เบิกตากว้างขึ้น นึกหวั่นในใจเมื่อคิดได้ว่าหรือเขาจะทำกับเธอเหมือนคืนนั้นอีก คิดได้ดังนั้นคนตัวเล็กจึงลุกจากเต

คอนโดเรย์เดน เมื่อฑิตากลับมาถึงคอนโด โทรศัพท์ของเธอก็มีสายโทรเข้าจากพี่สาวต่างแม่ของเธอ เห็นอย่างนั้นนิ้วเรียวจึงกดรับสายทันที “สวัสดีค่ะพี่ไปรยา” (พ่อบอกให้แกถอนหมั้นกับพี่เรย์เดนแล้วใช่ไหม) “บอกแล้วค่ะ” (พี่หวังว่าแกคงทำตามที่คุณพ่อพูดนะ) “ค่ะ” หลังจากไปรยาเลิกกับเรย์เดน ไปรยาก็ไม่ได้คบใครเป็นแฟนอีกเลย จะมีก็แค่คุยๆกันเท่านั้น แต่ไม่ถึงขั้นคบกัน ตอนไปรยากับเรย์เดนเป็นแฟนกัน ทั้งคู่ต่างก็ไม่เคยพาแฟนมาแนะนำให้พ่อแม่ได้รู้จัก ไปรยาจึงไม่รู้ว่าเรย์เดนเป็นลูกของใคร ส่วนเรย์เดนก็ไม่ได้รู้ว่าพ่อแม่ของไปรยาเป็นใคร เพราะทั้งสองคิดว่าการเป็นแฟนกัน ไม่จำเป็นต้องให้พ่อแม่รับรู้ก็ได้ พอไปรยาเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอก็ไปเรียนต่อที่อเมริกา เธอไปอยู่ที่อเมริกาและไม่เคยกลับมาบ้านเป็นเวลาหลายปี เมื่อห้าเดือนก่อนสิรินโทรไปบอกไปรยาว่าฑิตาจะต้องหมั้นเพราะธุรกิจ แต่แม่ของไปรยาไม่ได้บอกว่าผู้ชายที่ฑิตาต้องหมั้นด้วยคือเรย์เดน กระทั่งเมื่ออาทิตย์ก่อน อยู่ๆไปรยาก็กลับมาบ้าน พอได้รู้ว่าคนที่ฑิตาหมั้นด้วยคือเรย์เดน คนที่เคยเป็นแฟนเก่าของเธอ เธอก็รู้สึกช็อกมากเพราะไม่คิดว่าน้องสาวต่างแม่ของเธอจะหมั้นกั

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา วันนี้เรย์เดนไม่เข้าบริษัทจึงมาหาไปรยาที่บ้านในช่วงเย็น เมื่อเขามาถึง ไปรยาที่เห็นคนตัวสูงจึงเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสและตื่นเต้นหลังจากที่เธอไม่ได้เจอเขามาหนึ่งอาทิตย์แล้ว “วันนี้พี่เรย์เดนมาพาไปรยาออกไปกินข้าวใช่ไหมคะ” “ใช่” เขาตอบด้วยสีหน้าปกติ ไม่ได้มีรอยยิ้ม “งั้นพี่นั่งรอก่อนนะคะ ไปรยาขอไปแต่งตัวก่อน” ว่าแล้วไปรยาก็สาวเท้าขึ้นชั้นบนไป ก่อนเรย์เดนจะเดินออกไปจากบ้านก็เจอกับฑิตาที่กลับมาจากทำงาน ฑิตาที่เห็นเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็ชะงัก ก่อนจะละสายตาจากร่างสูงแล้วสาวเท้าไปยังห้องพักของตัวเองที่อยู่หลังบ้าน โดยเรย์เดนก้าวเดินตามมาจนถึงห้องของเธอ ฑิตาที่เห็นจึงหันถาม “คุณตามฑิตามาทำไมคะ คุณมาหาพี่ไปรยาไม่ใช่เหรอ” “ไปรยาขึ้นไปแต่งตัว ฉันก็เลยมาหาเธอ” เขายิ้มอ่อนๆมองใบหน้าเรียวสวยที่เขาไม่ได้เจอมาเป็นอาทิตย์แล้ว “มาหาฑิตาทำไมคะ” “ก็อยากมาคุยกับเธอ” “แต่ฑิตาไม่มีเรื่องที่จะต้องคุยกับคุณค่ะ คุณไปอยู่ที่บ้านใหญ่เถอะ อย่ามาอยู่ที่ห้องคนใช้เลยค่ะ” พูดจบหญิงสาวก็ไขกุญแจเข้าไปในห้อง โดยมีร่างสูงก้าวตามเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ ฑิตาเปิดพัดลมแล้วหันมาพูดกับชาย

ห้องคอนโดเรย์เดน เรย์เดนฉุดกระชากลากถูร่างเล็กของฑิตามาถึงห้องคอนโดของเขา เพราะเธอไม่ยอมลงจากรถดีๆ เขาจึงต้องใช้วิธีนี้ “คุณพาฑิตามาที่นี่ทำไม” เธอถามด้วยน้ำเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยจ้องมองคนตรงหน้าอย่างขุ่นเคืองเมื่อเขาใช้วิธีบีบบังคับพาเธอมาที่นี่ “แล้วเธอคิดว่าฉันพาเธอมาทำอะไรล่ะ” นัยน์ตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ ฑิตาที่เห็นก็ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองพลางดวงตากลมสวยฉายแววความหวั่นวิตก “เข้าห้องไปอาบน้ำกันดีกว่านะ” เขาเอ่ยพลางเลื่อนมือมาจับข้อมือเรียวบาง “ฑิตาจะกลับบ้าน” หญิงสาวขืนตัวเองไว้อย่างไม่ยอม แต่ร่างสูงก็ลากพาเธอเข้าไปในห้องนอนจนได้ เขาจัดการถอดเสื้อผ้าให้เธอ ร่างบางขัดขืนอย่างไม่ยอมแพ้ “อย่านะคุณ” แต่เรย์เดนก็ไม่หยุด เขายังคงจัดการกับเสื้อผ้าของเธออย่างทุลักทุเล เขารูดซิปที่ด้านหลังของเธอลงไปถึงเอว “คุณเรย์เดน หยุดนะ!” เธอห้ามเสียงแข็ง ก่อนที่เขาจะถอดชุดของเธอออกจนเหลือแต่ชุดชั้นใน “คุณมันบ้าไปแล้ว!” เธอว่าออกไปด้วยอารมณ์เคืองโกรธ ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับยิ้มอ่อนมองร่างกายสวยที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ พร้อมกับรั้งร่างนุ่มนิ่มที่เกือบเปลือยเปล่าเข้ามากอด “ฉันไ

ด้านฑิตา เมื่อเธอเข็นรถมาถึงหน้าห้องพักของลูกค้า ก็เคาะประตูสามครั้งติดต่อกัน จากนั้นไม่ถึงสามวินาทีประตูบานหรูก็ถูกเปิดออกมา ก่อนเสียงหวานจะพูดออกไปด้วยท่าทีสุภาพ “เซอร์วิสรูมค่ะ” หมับ! “อ๊ะ!” เธออุทานด้วยความตกใจเมื่อถูกฝ่ามือใหญ่ของคนด้านในคว้าข้อมือแล้วดึงเธอเข้าไปในห้อง ร่างสูงลากรถเข็นที่มีขวดเบียร์วางอยู่เข้ามาในห้องแล้วปิดประตู ก่อนจะก้าวเข้ามายืนตรงหน้าเธอ “คุณเรย์เดน!” เธอเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึงเมื่อคนที่ดึงเธอเข้ามาคืออดีตคู่หมั้น “ฉันโทรหาเธอมาเป็นอาทิตย์แล้ว ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์” เขาถามด้วยสีหน้านิ่ง น้ำเสียงขุ่นเคืองอย่างไม่ได้จริงจัง “ฑิตาคิดว่าไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุยกับคุณ ฑิตาก็เลยไม่อยากรับค่ะ” “วันนี้ฉันจะลงโทษเธอที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์ฉัน ด้วยการที่เธอจะต้องอยู่ในห้องนี้กับฉันทั้งวัน” เขาลากร่างบางมาที่เตียงแล้วจับเธอให้นั่งลง “คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ ฑิตาเป็นพนักงานของที่นี่ จะให้มาอยู่กับลูกค้าได้ไง” “ฉันเป็นลูกค้าคนสำคัญของเธอนะ เพราะฉะนั้นเธอจะต้องอยู่ในห้องนี้จนกว่าฉันจะพอใจ” พูดจบ เรย์เดนก็ไม่รีรอที่จะผลักร่างบางนอนลงแล้วกอดและจูบเธอด้วยความค