All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ยืนทำใจอยู่หลายสิบนาทีสุดท้ายแล้วไทเกอร์ก็แตะคีย์การ์ดเข้ามาในห้อง โซฟาห้องนั่งเล่น ห้องครัว ไม่มีคนอยู่ มองไปที่ประตูห้องนอนเห็นประตูเปิดแง้มเอาไว้ ไทเกอร์เดินก้าวเท้าไปเงียบ ๆ มือกำลังจะผลักประตูเข้าไปชะงักไว้ก่อน เมื่อเสียงของคนสองคนจากในห้องนอนดังเล็ดลอดออกมา ทำให้เขาได้ยิน“เหนือไม่อยากให้น้องหนูไปเลย”“ไม่ไปได้ไง น้องหนูรับปากคุณไทไปแล้ว”“ไหนบอกว่าเรารักกัน เมื่อไหร่จะเลิกกับเฮีย เฮียไม่ใช่คนโง่นะ อีกไม่นานเฮียต้องรู้แน่” สองขาของคนแอบฟังอ่อนยวบแทบล้มทั้งยืน ลูกน้องคนสนิททั้งสองรีบพยุงเจ้านายไว้“ก็น้องหนูสงสารคุณไท เมื่อคืนคุณไทน่าสงสารมากเลยนะ” แค่สงสารอย่างนั้นเหรอ พอได้ฟังจากปากเธอแล้วมันจุกเกินจะบรรยาย“สงสารเฮียแต่ไม่สงสารเหนือ”“โอ๋ ๆ อย่าน้อยใจสิ น้องหนูก็ไม่ได้มีอะไรกับคุณไทสักหน่อย ไม่มีมาจะสองอาทิตย์แล้วมั้ง”“เชื่อได้เหรอ”“น้องหนูจะโกหกเหนือทำไมเล่า ตั้งแต่เกิดเรื่องที่ค่ายอาสา น้องหนูก็ไม่อยากให้เหนือเสียใจไง” คำที่เธอพูดมาหมายความว่ายอมให้เขาเสียใจอย่างนั้นสินะ“ระหว่างเหนือกับเฮีย น้องหนูรักใครมากกว่ากัน”“เราอยู่ด้วยกันแล้วจะพูดถึงคนอื่นทำไมอะเหนือ น้องหนูไม่ชอ

รถหรูหราราคาแพงแล่นบนท้องถนนอย่างไร้จุดหมายปลายทาง ปุ้ยลูกน้องคนสนิททำหน้าที่สารถี เขาไม่กล้าถามเจ้านายจะไปที่ไหน เจ้านายคงอยากมีเวลาอยู่กับตัวเอง ร้องไห้เสียใจอย่างหนักแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น ปุ้ยมองกระจกหลังเป็นระยะ ๆ เห็นเจ้านายร้องห่มร้องไห้ สักพักหนึ่งไทเกอร์นั่งเอนหลังพิงเบาะหลับตานิ่ง ๆ จากนั้นก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอีก ไม่ได้หลับ แค่อยากอยู่ในโลกมืด ๆ ที่จากนี้ชีวิตของเขาจะเป็นแบบนั้นสี่ชั่วโมงกับการอยู่บนรถ ไทเกอร์ลืมตาขึ้นมองทิศทางถนนแล้วเอ่ยกับลูกน้อง “ไปคาสิโน”“ครับ” รับคำสั่งมาแล้วปุ้ยจึงเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปยังคาสิโนเมื่อมาถึงเขาก็สั่งลูกน้องเอาเครื่องดื่มมาให้ จัดการนั่งดื่มคนเดียวตามนิสัยที่มีเพื่อนแต่ไม่ได้สนิทสนมขนาดที่จะเล่าปูมหลังชีวิตให้ใครฟัง การที่ต้องอยู่คนเดียวในเวลาแบบนี้มันก็เลยแย่ไม่น้อยไทเกอร์ดื่ม ดื่ม ดื่ม หมดสั่งใหม่อยู่อย่างนั้นหลายรอบ กระทั่งตอนนี้เขาน็อคไปเรียบร้อยแล้วหลังจากที่เข้ามาที่นี่ได้ไม่ถึงสองชั่วโมงลูกน้องทั้งสองพากันพยุงร่างเจ้านายเข้ามาในห้องนอนของคาสิโน ซึ่งมีพี่สาวต่างแม่นั่งมองสภาพน้องชายอยู่ก่อนแล้ว ซานิเข้ามาตอนที่ไทเกอร์น็อคสลบ“เช็

สองวันต่อมา…“สู้ ๆ นะคะ เดี๋ยวน้องก็หาย” เฟิงหวงพูดให้กำลังใจน้องสาวที่กำลังรอเข้ารับการรักษา“วันนี้คุณไทเป็นยังไงบ้างคะ” คนตัวเล็กไม่นึกห่วงตัวเองด้วยซ้ำ เธออยากรู้ความเป็นอยู่ของอดีตสามีมากกว่า“มันสบายดี มีผู้หญิงคนนั้นคอยดูแลไม่ห่าง ส่วนน้องสาวของพี่ก็ต้องอดทนนะ พี่ยังไม่ได้แกล้งอะไรน้องมากนักเลย รีบหายแล้วมาอยู่ให้พี่แกล้งนะคะ”“ค่ะ” ไม่นึกว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นห่วงเป็นใยเธอแบบนี้ ความสัมพันธ์พี่น้องคนละแม่ถูกสานต่อหลังจากที่เธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้หนึ่งเดือน ในช่วงนั้นไทเกอร์เริ่มไม่ว่าง จึงมีหลายเรื่องที่น้องหนูไม่ได้บอกไทเกอร์ เธอไม่อยากให้เขาเครียดเรื่องของเธอ“สู้ ๆ นะคะ เดี๋ยวก็หาย” เฟิงหวงย้ำอีกครั้งเมื่อบุรุษพยาบาลกำลังเข็นน้องสาวเข้าห้องไป เขาเป็นห่วงน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาไม่น้อย แม้จะคนละแม่กัน แม้เพิ่งสนิท แต่เด็กคนนี้น่าสงสารและน่ารักจนเขารู้สึกเอ็นดูเวรกรรมอะไรไม่รู้ทั้งที่เธอกำลังมีความสุข แต่โรคบ้า ๆ กลับพรากความสุขของน้องสาวเขาได้‘ผลตรวจที่ออกมา น้องสาวของมึงเป็นมะเร็งหลังโพรงจมูกระยะที่ 3 ซึ่งกำลังลุกลามไประยะที่ 4’‘...’‘มึงใจเย็น ๆ ยังพอมีทางรักษา ถ้า..

‘ให้น้องหนูเลิกกับคุณไทเถอะค่ะ เป็นทางที่ดีสำหรับคุณไทแล้ว ระหว่างนั้นคุณไทอาจจะแย่ คงต้องมีผู้หญิงสักคนคอยอยู่ข้าง ๆ เขาจะได้ไม่โดดเดี่ยว แล้วสักวันเขาก็จะรักผู้หญิงคนนั้นเหมือนที่เคยรักน้องหนู’‘ที่พูดมาไม่เจ็บบ้างเหรอถามจริง’ ซานิทำหน้าสงสัย เป็นโรคร้ายแล้วยังแกร่งขนาดนี้‘น้องหนูกลัวคุณเจ็บมากกว่าเวลาที่เขาเห็นน้องหนูเจ็บ ให้เขาเกลียดมันดีกว่า น้องหนูไม่อยากเห็นแก่ตัว’ น้องหนูรีบเช็ดน้ำตา กลัวว่าถ้าร้องมาก ๆ จะคุยไม่รู้เรื่อง‘นางเอกไปอีก!’‘เธอ’ เฟิงหวงปรามภรรยา‘เออ ๆ ก็หมั่นไส้อะ’ ซานิหันหน้าหนี เบื่อสามีที่ทำเป็นคนดีรักน้องสาวในเวลาที่เกือบจะสายน้ำเหนือส่ายหน้าให้พี่สาวต่างแม่กับพี่เขยที่พ่วงตำแหน่งพี่ชายของน้องหนู เขาหันมองเพื่อนสนิทแล้วตัดสินใจทำตามใจเธอ ‘ถ้าน้องหนูตัดสินใจแล้ว เหนือก็จะทำตามที่น้องหนูขอร้อง’‘ขอบคุณนะเหนือ’ คนป่วยหันมาส่งยิ้มให้เพื่อนชายเพียงคนเดียวของเธอ น้ำเหนือดีกับเธอมากจริง ๆ‘แล้วจะเอาไง จะหาผู้หญิงที่ไหนมาใกล้ไทเกอร์ได้ในเวลาแบบนั้น’ เฟิงหวงยอมตามใจน้องสาวเช่นกัน‘ก็ยัยข้าวฟ่างที่เธอดีลให้สืบที่อยู่น้องหนูที่ต่างประเทศจากน้องชายของเค้าไง ยัยเด็กนั่น

“ค่ะ” ไม่อยากจะให้กิน แต่ถ้าเขาต้องการเธอก็ต้องหาให้ แล้วเมื่อไทเกอร์เมาเขาจะเห็นเธอเป็นน้องหนู คำพูดดี ๆ น้ำเสียงออดอ้อนก็จะตามมา แล้วก็จบที่เรื่องบนเตียง แม้ว่าเขาจะเรียกชื่อคนอื่น เห็นเธอเป็นคนอื่น ข้าวฟ่างก็ไม่สนเพราะว่าคนที่เขาสัมผัสคือเธอ ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น คนที่ได้อยู่เคียงข้าง อยู่ในชีวิตของไทเกอร์คือเธอไทเกอร์ย้ายมาอยู่บ้านที่ขอนแก่น บ้านหลังที่ยายพิมพายกให้เขา เพราะเขาคือหลานเช่นกันยายพิมพาจึงแบ่งให้เท่า ๆ กับที่นิเนลได้ แม้ไม่อยากได้ทว่าก็ต้องรับน้ำใจจากยาย แล้ววันนี้ก็ได้มาพักพิงหนีความช้ำใจ บ้านหลังนี้ห่างจากบ้านยายพิมพาเกือบ ๆ 40 กิโลเมตร เขาตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่นี่หลังจากที่หย่ากับน้องหนู 1 วัน ไทเกอร์ไม่สามารถอยู่บ้านหลังที่เคยอยู่กับน้องหนูได้ มันโหดร้ายสำหรับเขาเกินไป การอยู่ให้ไกลจากความทรงจำดี ๆ คือทางออกที่ดีสุดสำหรับเขา ส่วนข้าวฟ่างเธอขอตามมา เขาก็ให้มาด้วย อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ไป เขาไม่รั้งไว้อยู่แล้วไทเกอร์ให้ปุ้ยแจ็กลูกน้องคนสนิทคอยเป็นหูเป็นตารายงานความคืบหน้าทุกอย่างของงานทางนั้น หากมีเรื่องสำคัญมาก ๆ เขาถึงจะกลับไป เรื่องราวของหญิงชั่วที่ทรยศเขา เขา