All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

Nongnoo Talkกลิ่นอายของดอกไม้และน้ำหอมต่าง ๆ ลอยคลุ้งทั่วห้องนอน บนเตียงมีกลีบดอกกุหลาบสวยโรยเป็นรูปหัวใจ มาลัยบ่าวสาววางที่หมอน สวยจัง ทุกอย่างสวยไปหมดยกเว้นเจ้าสาวเช่นฉัน ที่ไม่สวยแต่น่ารักอยู่นะ“กราบพี่สิน้องหนู” เสียงคุณแม่ดังขึ้นพร้อมส่งสายตามาที่ฉัน ฉันหันมายิ้มให้คุณคู่หมั้นที่ได้เปลี่ยนเป็นสามีเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ก้มลงกราบที่อกของเขาด้วยความลำบากเล็กน้อยเพราะชุดที่สวมใส่มันฟิตเปี๊ยะ นั่งพับเพียบตะเข็บแทบแตก ดีหน่อยชุดซื้อไม่ใช่เช่า“ฝากเอ็นดูน้องหนูด้วยนะไทเกอร์” คุณแม่ก็ยังคงเกร็ง ๆ เช่นเคย จะไม่ให้เกร็งได้อย่างไร ในเมื่อคุณคู่หมั้น เอ้ย! คุณสามีของฉันตีหน้านิ่งอยู่ตลอดเวลา เข้าใจ ๆ ก็คนโดนบังคับนี่เนอะ“อย่าห่วงเลยหยก ไทมันต้องดูแลน้องหนูดีอยู่แล้ว พี่รับประกัน” พ่อของคุณสามีพูดกับคุณแม่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ถ้าอย่างนั้นแม่กลับนะน้องหนู อย่าดื้อกับพี่ ทำตัวให้น่ารักน่าเอ็นดู พี่พูดอะไรก็ต้องเชื่อฟังเข้าใจใช่ไหม”“ค่ะคุณแม่” คุณแม่และลุงสมิงและเดินออกจากห้องไป ภายในห้องเหลือน้องหนูกับคุณไทเกอร์“อย่าคาดหวังว่าฉันจะเป็นสามีที่ดีของเธอนะยัยอ้วนซื่อบื้อ” พอเปิดปากพูดก

ฉันรีบละสายตาจากคุณคู่หมั้นเมื่อคุณแม่กล่าวบางอย่างกับฉัน “ต่อไปนี้น้องหนูต้องเลิกขนม หันมาออกกำลังกาย ควบคุมอาหาร และห้ามมีแฟน ห้ามชอบผู้ชายคนอื่นนอกจากคู่หมั้นของตัวเอง ซึ่งก็คือคุณทิวากร หรือน้องหนูจะเรียกพี่เขาว่า ไทเกอร์ก็ได้ เพราะนั่นคือชื่อเล่นของพี่เขา”“อะ อะไรกันคะคุณแม่” น้ำตาเอ่อคลอแล้วนะ ทำไมคุณแม่มาบังคับกันแบบนี้ ฉันไม่ได้สนที่ว่าห้ามมีแฟน หรือจะเรียกคุณคู่หมั้นว่าอะไร ที่ฉันสนคือ คุณแม่มาสั่งให้ฉันลดความอ้วนไม่ได้!“เพื่อที่จะได้เป็นเจ้าสาวของคุณทิวากร ตามที่ตกลงกันเอาไว้” คุณแม่ไม่ฟังน้องหนูเลยอะ“คุณแม่คะ”“ตามนั้น แม่ขอไปรื้อของกินในตู้เย็นมาจัดการก่อนนะ น้องหนูจะได้ไม่หิวทุกเวลา” คุณแม่เดินออกจากห้องรับแขกไปด้วยท่าทางมุ่งมั่นมาก ๆไม่ ไม่ได้เด็ดขาด บังคับเรื่องอื่นได้ แต่เรื่องลดความอ้วนน้องหนูไม่ยอมที่ฉันโดนบังคับแบบนี้สาเหตุมาจากคุณคู่หมั้น เพราะอย่างนั้นฉันต้องไปจัดการเขา ฉันรีบวิ่งออกมาจากห้องรับแขก ด้วยกลัวว่าจะไม่ทันคุณคู่หมั้นกำลังจะเข้าไปนั่งในรถ ฉันรีบร้องเรียกอย่างดัง “คุณคู่หมั้นคะ”ร่างสง่าผ่าเผยหันมามอง ออร่าความน่ารักส่องประกายระยิบระยับรอบตัวเขา เห

“ทักมาแล้วกัน เดี๋ยวฉันจัดการให้”“ห้ามบอกคุณแม่ด้วยนะคะ”“ฉันรู้”“โอเคค่า บายค่ะคุณคู่หมั้น”“หึ” น้องหนูได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของคุณคู่หมั้นก่อนที่เขาจะเข้าไปนั่งในรถ แต่น้องหนูไม่สนค่ะ ยืนโบกมือบ๊ายบายกระทั่งรถขับออกจากรั้วบ้านไป‘น้องหนู’ คือชื่อของฉันค่ะ น้องหนูกำลังเรียนชั้นมัธยมปลาย ม.4 ค่ะ น้องหนูมีเพื่อนเยอะ เพื่อนทุกคนก็จะว่าใจดีก็ใจดีอยู่นะ จะพูดยังไงดีอะ เอาไว้ถ้าเจอเมื่อไหร่ก็จะรู้กันเองเนอะ ก็หลาย ๆ คนชอบขำเวลาที่น้องหนูเดินผ่าน บางคนก็หัวเราะเสียงดัง ซึ่งน้องหนูเดาว่าเขาคงมีความสุข น้องหนูไม่สนที่ใครชอบซุบซิบ ไม่เก็บเอามาคิด มีปากก็พูดกันไปเรื่อย ถึงน้องหนูจะอ้วน ก็อ้วนที่ตัวน้องหนู อ้วนด้วยเงินของคุณแม่ ไม่ได้ไปอ้วนบนหัวใคร น้องหนูจะไม่สนใจ ไม่สิ ไม่ให้ค่ามากกว่า ความจริงน้องหนูก็ไม่ได้อ้วนเท่าไหร่ค่ะ ถ้าไม่เอาส่วนสูงมาเป็นเกณฑ์วัดด้วยอ่านะ ก็น้องหนูหนัก 70 กิโลกรัม ในขณะที่สูง 150 เซนติเมตรก็เลยดูเหมือนคนอ้วนตันไงคะ ซึ่งรูปร่างไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว เพราะน้องหนูมีความสุขกับการกินค่ะ“ไปรบกวนอะไรไทเกอร์ลูก ไปพูดอะไรไม่งามหรือเปล่า” เสียงคุณแม่ค่ะ น้องหนูเดินกลับเข้ามา

“แป๊บนะเหนือ” น้องหนูรีบเบรกน้ำเหนือก่อนเมื่อสายที่โทรเข้ามาคือคุณคู่หมั้น “ค่ะคุณคู่หมั้น”(ยัยบื้อ)“อะไรอ่า น้ำเสียงดูดีใจจังเลย”(ความพยายามของฉันสำเร็จแล้วนะ ฉันจะได้แต่งงานกับนิเนลแล้ว)“หืม ดีใจด้วยนะคะคุณคู่หมั้น” ต่อไปน้องหนูก็ไม่ต้องแอบซุกขนมหวานไว้ในกระเป๋าเพื่อเอาเข้ามากินในห้องนอนแล้ว งื้อ ดีใจอ่า ดีใจกับคุณคู่หมั้นด้วยที่พยายามเพื่อความรักจนสำเร็จ(ที่สุดอะ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องกฤษ์เสร็จแล้ว จะพาเธอไปเลี้ยงทาร์ตไข่นะ)“น่ารักที่สุด คุณคู่หมั้นของน้องหนูน่ารักที่สุดเลยค่ะ”(อืม เดี๋ยวแค่นี้ก่อน ค่อยคุยกัน)“ค่ะ ๆ โชคดีนะคะ” ให้ความรู้สึกยิ้มหน้าบาน ดีใจไปด้วยเลยค่ะ ในที่สุดน้องหนูก็จะเป็นอิสระ ได้โบยบินหาของกินอีกครั้ง“ใครอะ ทำไมเรียกแบบนั้น” น้ำเหนือถามเมื่อน้องหนูกดวางสาย“อ่อ คู่หมั้นของน้องหนูเอง”“น้องหนูมีคู่หมั้นแล้วเหรอ”“อื้ม คุณคู่หมั้นหล่อน่ารักมากเลย แต่บางทีก็ใจดี บางครั้งก็ปากร้าย แล้วแต่อารมณ์ รวม ๆ แล้วก็น่ารักดี” น่ารักเพราะชอบให้คนแอบเอาขนมหวานมาให้น้องหนูบ่อย ๆ บอกว่าร้านนี้อร่อย ลองชิมดู และมันอร่อยจริง ๆ“ไม่เห็นเล่าให้เราฟังบ้างเลยว่ามีคู่หมั้นแล้ว

‘ไทเกอร์’ ชื่อที่คนเป็นพ่อตั้งให้ผม พ่อที่โคตรเจ้าชู้ ไม่เคยหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนไหน และไม่เคยรักแม่ผม วันที่แม่ผมเสีย ผมไม่เห็นน้ำตาสักหยดจากผู้ชายคนนั้น ถ้าแม่ไม่ยอมมากับเขา บางทีวันนี้ผมก็คงไม่ต้องเสียใจอย่างนี้ ผมคงจะไม่หลงรักนิเนลจนบ้าคลั่ง ถึงขั้นยอมกลับเข้าไปเป็นหุ่นให้ผู้ชายคนนั้นเชิดอย่างสนุกคราวนั้นผมชวนแม่เดินออกมาจากอาณาจักรของเขาตั้งแต่ที่ผมจบม.6 แม่ยอมออกมาเพื่อผม หรือเพราะรู้ตัวว่าป่วยก็ไม่รู้ ทุกวันนี้ผมยังหาคำตอบไม่ได้ และไม่มีใครตอบผมได้เพราะแม่ที่รู้คำตอบดีที่สุดจากผมไปแล้วผมเกลียดที่มีคำว่าลูกเมียน้อยตามติดเป็นเงา เกลียดที่มีพ่อเจ้าชู้ เกลียดที่แม่ยอมเขาทุกอย่าง เกลียดตัวเองที่เกิดมา กระทั่งผมได้เจอนิเนล ผู้หญิงที่มีบางอย่างดึงดูดให้ผมสนใจ เธอไม่เหมือนใคร และไม่มีเพื่อนสักคน เธอเหมือนคนมีปม ที่ดูเข้มแข็งมาก เวลาเธอร้องเพลงอยู่บนเวทีแล้วดูมีความสุขที่สุด ผมแอบรู้มาว่าเธอไม่มีพ่อแม่ ทำให้ผมเข้าใจว่าเราอยู่ในความรู้สึกคล้ายกัน ผมมอง ผมสังเกต ผมสนใจ และกีดกันคนที่ชอบเธอออกจากเธอห่าง ๆ โดยที่เธอไม่รู้ตัว เมื่อผมมั่นใจว่าผมชอบ ผมก็จีบตามแบบของผม ผมรู้ว่าเธอชอบอะไร ผมก็พ