All Chapters of อากรขา...อันนาอย่าดื้อ: Chapter 11 - Chapter 20

ผ่านไปห้านาที   ทิวากรปิดการประชุมเดินออกจากห้องทันที ยุรีรีบถือแท็บเล็ตวิ่งตามเพื่อแจ้งตารางงานของวันนี้อีกครั้ง“ตอนบ่ายโมงประชุมกับฝ่ายบัญชีเรื่องเบิกจ่าย และตอนบ่ายสองโมงจะ...”“ยกเลิกงานของวันนี้ทั้งหมดผมมีธุระด่วน” เสียงทุ้มเน้นหนักก้าวเดินรวดเร็วจนยุรีตามไม่ทันได้แต่รับคำสั่งของเจ้านายให้ยกเลิกงาน ชาวีเดินมาจากฝ่ายบริหารเห็นทิวากรเดินผ่านหน้าไปอย่างรีบร้อนแทบไม่หันมองพี่ชายที่เดินมาอีกทาง“จะรีบไปไหน?”“ออกไปธุระครับ” เท้าหนาชะงักหันไปยิ้มให้พี่ชาย“พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย”“เอาไว้ก่อนได้ไหมครับผมมีนัด”“ขอแค่ห้านาที พี่จะคุยเรื่องอันนา” ชาวีแทรกขึ้นอยากคุยธุระของเขาให้จบ ทิวากรขมวดคิ้วสงสัยว่ามีเรื่องอะไรเกี่ยวกับอันนาถึงต้องรีบคุย................บริษัทของทิวากร   พนักงานแต่ละแผนกแต่ละชั้นนั่งทำงานกันอย่างขมีขมัน พนาเลขาส่วนตัวของทิวากรโทรแจ้งประชาสัมพันธ์ให้หัวหน้าแผน

“เด็กกำพร้าที่ขอมาเลี้ยง ตอนนี้คงไม่ใช่แค่อาหลานแล้วมั้ง” รินลดายกยิ้มอย่างรู้ทันก่อนจะหันหลังเดินตรวจร้านไม่สนใจสองอาหลานทิวากรแบกอันนาพาดไหล่ออกมาหน้าร้านตรงไปยังรถซูเปอร์คาร์ เธอยังดีดดิ้นโวยวายให้ปล่อยไม่หยุดจนเขามันเขี้ยวยกมือขึ้นฟาดก้นงอน“เดี๋ยวนี้หัดโกหก!”“โอ๊ย! อันนาเจ็บนะ”“สั่งสอนเด็กดื้อ”“อันนาไม่ใช่เด็ก ปล่อยลงสักทีอายคนอื่นเขา” อันนาโวยวายเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงที่ดังอึกทึก“ดีให้อายไปเลยจะได้ไม่หนีเที่ยวอีก” เขาแบกหลานมาถึงรถแล้วค่อย ๆ วางลงอย่างระวัง เมื่อเท้าเหยียบพื้นอันนาก็ทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในร้าน“ขึ้นรถแล้วห้ามลงมา อย่าให้อาโมโห!” เสียงทุ้มแข็งขึ้นมองตาขวาง อันนาหยุดชะงักเบะปากหน้างออากรไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอทำให้รู้สึกได้ว่าอาไม่พอใจจริง ๆ เลยหันหลังไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งอย่างว่าง่าย เขาพ่นลมหายใจหอบเหนื่อยรีบเดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วถอยรถออกจากลานจอดรถทันทีบนถนนระหว่างเส้นทางกลับบ้าน“อาเคยบอกว่าไม่ให้เที่ยวกลางคืนไง ทำไมต้องโกหกลุงหมึกเพื่อหนีเที่ยว อันนาไม่เคยเป็นแบบนี้ไม่พอใจอะไรก็คุยกันสิ!” เขาเหลือบมองอันนาที่นั่งหน้าง้ำกอดอกไม่พูดจา“งอนไม่อยากคุ

“กร...” ผู้หญิงที่ผ่านหันมาเรียกชื่อเขา ทิวากรชะงักหันไปมอง“บีน่า........ลูกสาวเหรอเหมือนลูกครึ่งเลย น่ารักจัง” เขาดีใจที่ได้เจอเธอแล้วเหลือบมองเด็กน้อยที่เธออุ้มไว้ในอ้อมกอด“ใช่ลูกครึ่งเยอรมัน เดือนหน้าก็สองขวบแล้ว” บีน่ายิ้มแย้มโยกตัวเบา ๆ อวดลูกสาว เขาอมยิ้มยกนิ้วเขี่ยแก้มนุ่มของลูกอดีตแฟนที่เลิกรากันไปนาน“กรยังมาเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนทุกอาทิตย์เหมือนเดิมเลยเนอะ แล้วมีลูกหรือยังล่ะ”“ยังไม่มีครอบครัว....” เสียงทุ้มอ่อนลงมองหน้าลูกเพื่อนแล้วยิ้มเจื่อนเจอคำถามจี้จุดเจ็บ บีน่ามองเขานิ่ง ๆ แค่เจอกันความรู้สึกหลากหลายก็ถาโถมเธอกับเขาคบกันเมื่อห้าปีที่แล้วแต่ต้องเลิกกันเพราะอันนาหลานสาวที่เขารับมาเลี้ยง เขาให้ความห่วงใยใส่ใจหลานเกินเหตุยิ่งวันวาเลนไทน์แทนที่จะได้เดทกันกลับกลายเป็นว่าเขาไปนั่งเฝ้าไม่ให้หนุ่ม ๆ มาจีบหลาน ซ้ำร้ายกว่านั้นคือเขาเผลอครางชื่ออันนาตอนมีอะไรกับเธอ นั่นทำให้ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงและรู้ดีว่าเขารักใคร“รักคนเดิมอยู่สินะ ตัดใจเถอะในอนาคตอันนาก็ต้องมีคนรัก กรจะอยู่คนเดียวแบบนี้หรือไง”“เคยลองตัดแล้วทำไม่ได้ เลยคิดว่าเหมาะจะอยู่คนเดียว”“ฮันนี่!” เสียงผู้ชายสำเนียงต่างชาต

“อาไม่ได้เลี้ยงอันนาเพื่อให้ใครคาบไปกิน!” สิ้นเสียงทุ้มที่แข็งกร้าวเขาก็กดริมฝีปากจูบบดขยี้ริมฝีปากนุ่ม อันนานิ่งอึ้งตกใจ ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าในความนุ่มควานดูดดุนเรียวลิ้นน้อยอย่างมันเขี้ยวลมหายใจอุ่นรดพวงแก้มเนียนอันนาตัวแข็งทื่องุนงงกับความดุดันของอา เขากดจูบแนบแน่นเบียดกายหนาเสียดสีเรือนร่างบางนุ่มนิ่มอย่างหื่นกระหาย อันนาจูบตอบโต้ไม่เดียงสาแก้มแดงก่ำ มือหนาคลายออกจากข้อมือเรียวเคลื่อนลงลูบไล้เรือนร่างบางก่อนจะคล้องกอดรัดเอวคอด ลิ้นหนาตวัดหยอกดูดดุนราวหิวโหยคนตัวเล็กเริ่มอ่อนแรงหายใจไม่ออกเขารู้ถึงการหายใจหอบเหนื่อย จึงค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งแต่ยังตามขบเล็มดึงริมฝีปากบนล่างไม่ยอมปล่อยจริง“อากรอย่ารุนแรง อันนากลัว” เสียงหวานออดอ้อนเหลือบมองริมฝีปากอุ่นที่ขบเม้มกับริมฝีปากของเธออย่างวาบหวาม ยกสองมือบางขึ้นประคองใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์“อารักของอา อาไม่ยอมให้อันนาเป็นของคนอื่น” สายตาคมเคลื่อนมองสบดวงตากลมโตบ้องแบ๊วที่เขาหลงใหลในความน่ารักดวงหน้าแนบชิดเพียงแค่เธอได้กลิ่นกายอาก็ทำให้อ่อนระทวยเคลิบเคลิ้มกับความหล่อที่ยั่วยวน“อันนาจะดื้อ ถ้าอากรไม่จับจองสักที” ริมฝีปากบางเผยอส่งส

“ศัพท์วัยรุ่นน่าจะไม่เหมาะกับอานะ”“งั้นเรียกว่าที่รักได้ไหม อากรครางตอนเรามีอะไรกัน อันนาชอบ.....”“ได้สิ ที่รักของอา”“ที่รักของอันนา” อันนากอดกายหนายิ้มหวานมีความสุข ทิวากรหอมศีรษะน้อยเบา ๆ นอนยิ้มกริ่มมีความสุขทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าความรักเขาและเธอไม่มีทางราบรื่นตามตั้งใจ แต่ไม่ว่ายังไงคนอย่างเขาก็พร้อมสู้เพื่อเธอที่รักและไม่ว่าใครตราหน้าว่าเขาชั่วหรือเลวยังไงก็ไม่สน..............หลายวันผ่านไป อันนาสวมชุดนักศึกษาออกมายืนรอลุงหมึกขับรถไปส่งที่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่ รถคอมมูเตอร์สีขาวของยุโรปคันใหญ่มาจอดอยู่ตรงหน้าเธอขมวดคิ้วสงสัยลุงหมึกเลื่อนกระจกฝั่งคนขับลง“ขับรถใหม่อีกแล้วเหรอคะ?” อันนาเอ่ยแซวแล้วอมยิ้มก่อนจะเปิดประตูด้านหลังขึ้นไปยังห้องโดยสารหรูหราขนาดใหญ่สูงจนเธอยืนได้ไม่ต้องย่อตัว ทิวากรเดินขึ้นตามมาอันนาเลยเดินเข้าไปในนั่งข้างกระจกรถ เมื่อประตูรถปิดลงลุงหมึกก็ค่อย ๆ ขับเคลื่อนรถออกจากลานจอดหน้าประตูบ้าน“อามีอะไรจะโชว์ด้วย เราสามารถปิดฉากกระจกรถทุกบานและปิดแยกคนขับรถกับคนนั่งได้ด้วยมีโทรทัศน์ให้ดูซีรี่ได้ตลอดทาง” นิ้วแกร่งกดรีโมตให้แผ่นทึบค่อย ๆ ปิดลงบังกระจกข้างตัวรถจนมิ