อากรขา...อันนาอย่าดื้อ

แนะนำตัวละคร

ทิวากร ชายวัยสามสิบแปด มาดขรึมหล่อรวยมีเสน่ห์แต่ไม่มีเมีย คนมักลือกันว่าเขาเป็นเกย์เพราะไม่เคยเห็นเขาควงหญิงมีแต่อยู่กับเพื่อนผู้ชาย

อันนา สาวน้อยวัยยี่สิบสองนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชน ลูกเลี้ยงของชาวีพี่ชายของทิวากรที่อยากมีลูกเลยรับเธอมาเลี้ยงดูพอมีลูกอิจฉา ทางครอบครัวก็ไม่ต้องการเด็กคนนี้ ทิวากรจึงรับมาเลี้ยงตั้งแต่เธออายุสิบสาม

เกริ่นนำ

“อากรเป็นเกย์จริงเหรอคะ”

“ไปฟังใครพูดอะไรมา?”

“อันนาแค่สงสัยว่าทำไมอากรถึงไม่มีเมีย”

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก” เขาทำเสียงดุคล้ายตำหนิสาวน้อยตรงหน้า

“อันนาไม่เด็กแล้วนะคะ” หน้าสวยง้ำงอโผขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่ง ทิวากรตกใจแทบสร่างเมาหัวใจเต้นแรง

“ลงไปจากตัวอา” เขาทำหน้าดุกลบเกลื่อนความรู้สึกหวั่นไหวที่มีให้เธอตั้งแต่ตอนโตเป็นสาวแรกรุ่นหากใกล้ชิดมากกว่านี้กลัวว่าจะเผลอใจทำอะไรที่ไม่ควร

“อันนาอยากรู้ว่าอากรไม่ชอบผู้หญิงจริงมั้ย”

“ผู้หญิงน่ะชอบแต่ไม่ชอบหลานตัวเอง”

“เราไม่ใช่อาหลานทางสายเลือดจริง ๆ สักหน่อย” คิ้วเรียวเลิกขึ้นอมยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วค่อย ๆ แกะกระดุมชุดนอนกระโปรงออกทีละเม็ดเผยเนินอกขาวเนียน นัยน์ตาคมเบิกโพลงกายร้อนวูบวาบรีบจับกุมมือหลานให้หยุด

“อันนา.....อย่าดื้อ.....” เสียงทุ้มกดต่ำทำหน้าดุให้เธอแต่ลอบกลืนน้ำลายลงคอ อันนาจ้องตาคุณอาที่รักก่อนจะโน้มเข้าใกล้อกอิ่มแนบชิดกับอกแกร่ง หน้าสวยแนบข้างแก้มสาก

“อยากห้ามจริงเหรอคะ อันนารู้นะว่าคืนที่เจ็บข้อเท้าอากรทำอะไร.....” ริมฝีปากบางยกยิ้มเห็นตอนที่เขากลืนน้ำลายลงคอเนื้อตัวที่ชิดใกล้รู้สึกถึงหัวใจของคนทั้งสองเต้นแรง เขาขบกรามแน่นพยายามอดกลั้นความต้องการที่ไม่ควรเกิดและตกใจที่อันนารู้ตัวว่าเขาลวนลามเธอตอนหลับ

“อุ้ย! อากร.....” อันนารู้สึกได้ถึงเป้ากางเกงที่แข็งตุงเลยผละตัวออกห่างแต่แขนแกร่งกลับรวบรัดเอวเธอไว้แน่น

“ใครสอนให้หัดยั่วผู้ชาย หรือว่าอันนาของอาเป็นของคนอื่นไปแล้ว” สายตาคมหวานเยิ้มน้ำเสียงแหบพร่าจนเธอขนลุก

“ไม่บอกค่ะ ถ้าอยากรู้อากรต้องพิสูจน์เอง” ก่อนจะกัดริมฝีปากล่างยั่วยวนยกนิ้วชี้ขึ้นกรีดกรายริมฝีปากหนาแผ่วเบา

ตอนที่ 1 จ๊ะเอ๋ใครเอ่ย

   บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นสีเทาสลับขาวล้อมรอบด้วยกระจกบานใหญ่สีดำสนิทมองเห็นวิวข้างนอกแต่คนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็นข้างใน พื้นบ้านสีขาวสะอาดเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นเน้นความเรียบหรูและพื้นที่โล่งกว้าง

   เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเวลาตีห้าครึ่ง

   ร่างแกร่งนอนคว่ำศีรษะกับบ่าแกร่งโผล่พ้นผ้านวมสีน้ำเงินเข้ม มือหนาเอื้อมไปกดปิดนาฬิกาปลุกพลิกตัวนอนหงายลืมตาก่อนจะยันตัวขึ้นนั่งลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าเดินสวมกางเกงขายาวเปลือยท่อนบนเดินไปออกกำลังยามเช้าวันละครึ่งชั่วโมงที่ห้องออกกำลังกายที่แบ่งโซนเชื่อมต่อกัน ก่อนจะเข้าไปชำระร่างกายแต่งตัวเพื่อออกไปทำงาน กายหนาเดินมาหน้ากระจกเงาสูงเท่าตัวบานใหญ่สำรวจดูความเรียบร้อยจัดแต่งทรงผมให้เข้าที่กระจกสะท้อนเงาทิวากรเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคิ้วดกดำนัยน์ตาคมจมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากหนาหยักได้สีผิวน้ำผึ้งกับใบหน้าคมเข้มทำให้ดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลเป็นที่หมายปองของสาวน้อยสาวใหญ่ไฮโซนางแบบเข้ามาพัวพันแต่ไม่ชายตาแลทำให้ร่ำลือกันว่าเขาไม่มองหญิง

   ภายในห้องอาหารกว้างสีขาวสะอาดโต๊ะอาหารสีขาวยาวไปสุดท้ายห้องมีเก้าอี้ทรงสูงสีดำวางเรียงเป็นทางยาวเสมอโต๊ะ ทิวากรนั่งที่หัวโต๊ะหยิบมีดส้อมเตรียมหั่นอาหารเช้าที่เป็นไข่ไส้กรอกและเบคอน

“จ๊ะเอ๋ ใครเอ่ย” มือขาวนุ่มปิดดวงตาคมกริบส่งน้ำเสียงหวานสดใสข้างแก้มสาก

“ชาลอน เอ็มม่า นาตาลี” ริมฝีปากหนายกยิ้มแกล้งเอ่ยชื่อคนอื่นที่ไม่ใช่หลานสาว

“พอแล้วค่ะ แกล้งทายแต่ดาราที่ตัวเองชอบ” อันนาหน้ามุ่ยคลายมือออกแล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ เขาชำเลืองมองหลานสาวแสนสวยหน้าตาบ้องแบ๊วผิวขาวเนียนละเอียดน่ารักสดใสอย่างเอ็นดู หางตาเห็นกระเป๋าลากใบใหญ่วางอยู่บนพื้นข้างขาของหลานสาว

“หอบกระเป๋าใบใหญ่จะไปไหน?”

“วันนี้ไปเก็บตัวเชียร์ลีดเดอร์ไงคะ อากรลืมเหรอ”

“อ๋อ วันนี้เอง......” เสียงทุ้มลากยาวทำกลบเกลื่อนเพราะเขาจำไม่ได้ว่าเป็นวันนี้

“ลืมก็บอกมาเถอะค่ะไม่เนียนเลย” เธอโน้มหน้าเข้าไปใกล้ดวงตากลมโตจ้องมองอย่างคาดคั้น ทิวากรชะงักมองใบหน้าสวยหวานใจเต้นรัวก่อนจะหลบตาลงเอนกายถอยเล็กน้อย

“ช่วงนี้งานเยอะ”

“งานเยอะหรือเที่ยวเยอะคะ เมื่อคืนไปเที่ยวกับอาทศ อาพีกลับมาเกือบตีหนึ่งแหนะ” อันนาผละออกบ่นพึมพำหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาหั่นไส้กรอก

“มันก็ต้องมีบ้าง.......” มือหนาเอื้อมไปหยิบขวดซอสมะเขือเทศเหยาะลงข้างจานของหลานสาว อันนาจิ้มไส้กรอกจุ่มลงซอสมะเขือเทศแล้วเอาเข้าปากเคี้ยวไปคุยไป

“ไว้วันหลังอันนาขอไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนบ้างนะคะ อยากรู้ว่าสนุกแค่ไหนอากรกับเพื่อน ๆ ถึงชอบไปบ่อย ๆ ”

“ไม่ได้!”

“ทำไมล่ะคะ เพื่อนชวนมาตั้งแต่ปีสองแล้วอันนายังไม่เคยไปเลย” เธอหันมองด้วยความสงสัยหลายครั้งที่ขอไปเที่ยวกลางคืนก็ถูกปฏิเสธ

“สถานที่คับแคบคนเบียดเสียดพวกผู้ชายชอบเนียนแต๊ะอั๋งผู้หญิงหนักหน่อยก็มอมเหล้าแล้วหิ้วไปทำไม่ดี”

“น่าลองนะคะเผื่อจะโดนหิ้ว”

“อย่าดื้อ ถ้าพี่วีรู้ก็โดนดุอีกแค่เรื่องเป็นเชียร์ลีดเดอร์อาก็โดนบ่นจนหูชามากพอแล้ว” เขาสวนกลับทันควันลืมคิดไปว่าหากพูดถึงพี่ชายของเขาเมื่อไหร่หลานสาวจะหงอยทุกที

“ดุอย่างเดียว แต่ไม่เคยสนใจชีวิตอันนาเลย” น้ำเสียงสดใสเมื่อครู่อ่อนลงหลบสายตามองอาหารในจาน ทิวากรรู้ตัวว่าพูดผิดทำให้บรรยากาศการสนทนาระหว่างอาหลานชะงักเลยนึกหาเรื่องคุยอย่างอื่น

“ว่าแต่จะไปเก็บตัวกี่วัน?”

“ห้าวันค่ะ ซ้อมหนักหน่อยมีรายการแข่งอาทิตย์หน้า”

“ทำให้เต็มที่นะ อันนาหลานอาเก่งอยู่แล้ว” มือหนาลูบศีรษะหลานสาวแผ่วเบาอย่างเอ็นดู อันนายิ้มเล็กน้อยรู้ว่าอาเปลี่ยนเรื่องคุยให้เธอสบายใจ