อากรขา...อันนาอย่าดื้อ

โดมเชียร์กีฬา มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง รถคอมมูเตอร์สีดำคันหรูแล่นมาจอดบริเวณโดมกีฬาที่มีเหล่านักศึกษาชายหญิงนั่งรวมกลุ่มพูดคุยกันมีกระเป๋าใบใหญ่วางกองรวมกันข้างสนาม อันนาลงจากรถเอื้อมไปหยิบกระเป๋าลากใบใหญ่ที่วางอยู่ตรงที่วางเท้าด้านหลัง ทิวากรเอื้อมมือไปช่วยจับหูกระเป๋าแต่ดันจับไปที่มือนุ่มของหลานสาว เขารีบดึงมือออกอย่างตกใจแต่เก็บอาการ“อันนา” เบลสาวน้อยร่างเล็กหน้าตาสวยคมเพื่อนสนิทของอันนารีบวิ่งมารับเพื่อน“เบล” อันนาหันขวับไปยิ้มให้เบล บาสกับเป้วิ่งตามมาสมทบด้วย ทิวากรเขยิบตัวลงจากรถคอมมูเตอร์ เพื่อน ๆ ของหลานต่างยกมือไหว้คุ้นเคยเพราะทิวากรมารับส่งและซื้ออาหารมาสนับสนุนกิจกรรมต่าง ๆ เป็นประจำ“สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ”“ฝากอันนาด้วยนะเด็ก ๆ อาจะส่งเสบียงให้กำลังใจนะ” ทิวากรยิ้มให้เพื่อนของหลานทุกคนอย่างเป็นมิตร“ได้เลยครับอากร” บาสกระตือรือร้นรับคำพลางนึกถึงเมนูอาหารที่อาของอันนาจะสั่งมาให้มักเป็นอาหารขึ้นห้างราคาสูงทั้งนั้น“อากลับนะ คนเก่งของอา” ทิวากรแตะของหลานสาว อันนายิ้มหวานหันไปกอดร่างหนาแล้วผละออกยกมือบ๊ายบาย เบลยืนมองอาหลานร่ำลากันอย่างสนิทสนม ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินขึ้นไ

“อื้อ.......” เสียงหวานครางในลำคอ เขาชะงักค่อย ๆ ดึงมือออกจากกางเกงขายาวอันนาพลิกตัวออกจากอ้อมกอดมานอนหงายหายใจสม่ำเสมอ ทิวากรทำตัวนิ่งจ้องมองใบหน้าสวยไล่ลงเรือนร่างเพรียวระหงในชุดนอนเชิ้ตแขนยาว บรรยากาศพาไปทำให้ตัณหาเข้าครอบงำความคิดและจิตสำนึก เขาไม่พะวงถึงความเหมาะสมแต่กลับมองหลานสาวที่เลี้ยงมาด้วยสายตาแพรวพราวก่อนจะโน้มลงประกบจูบริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวลมือหนาแกะกระดุมชุดนอนออกหนึ่งเม็ด สองเม็ดแล้วแทรกมือเข้าเคล้นคลึงความอวบอิ่มภายใน ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่มกวัดเลียกวาดความหอมอย่างหื่นกระหาย“อื้อ! อื้อ!” คิ้วเรียวขมวดหายใจแรงส่งเสียงประท้วงในลำคอ เขารีบถอนจูบดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมตัวหลานสาวแล้วเขยิบตัวลุกนั่งทันทีมือหนากำขอบที่นอนแน่นพยายามห้ามใจไม่ให้ล่วงเกิน“อากร.....”เสียงเรียกงัวเงียค่อย ๆ ปรือตามองกายหนาที่หันหลังให้ เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะเอียงมองเชื่องช้า“ว่าไง?”“อันนาหายใจไม่ออก.........”“เมื่อกี้คงนอนหน้าฟุบหมอนมั้ง”“น่าจะใช่”“อากลับห้องนะ มีอะไรโทรหาได้ตลอด” กายหนาเหยียดยืนมองหญิงสะลืมสะลือแล้วหลับใหลอีกครั้ง ทิวากรขบกรามแน่นหักห้ามใจรีบกลับไปห้องตัวเองด้วย

“วันนี้ไม่มีความสุขเลย กว่าจะสลัดความทุกข์ลุกอาบน้ำได้ก็หลายชั่วโมง” อันนาออดอ้อนสีหน้าหมองเศร้า คนตัวโตใจเต้นรัวเหงื่อผุดไรผมสติกระเจิดกระเจิงเพราะความนุ่มนิ่มที่สัมผัสกับแผ่นหลัง“ได้....อานอนบนโซฟานะ” เขารีบแกะมือเธอออกจากเอวหนาแล้วเดินตรงไปยังโซฟาตัวเล็กตรงข้ามเตียงนอนรีบนอนตะแคงหันหน้าเข้าพนักพิง อันนามองงงไม่เข้าใจว่าทำไมเขาทำท่าทางลุกลี้ลุกลนแปลก ๆ“อากรไม่สบายหรือเปล่าคะ” กายบางนั่งลงข้าง ๆ เอื้อมมือแตะหน้าผากเปียกชื้น ทิวากรคว้าข้อมือเธอแล้วเหวี่ยงออกห่าง“อาง่วง ไปนอนเถอะ”“ค่ะ” อันนานิ่วหน้าสงสัยลุกเดินไปยังเตียงนอนนั่งมองทิวากรนอนหันหลังให้อยู่สักพักก็เอนกายนอนบนที่นอนข่มตาหลับพยายามลืมความทุกข์ทีรบกวนภายในใจ…เกือบรุ่งสางอันนาตื่นขึ้นมารู้สึกว่าอากาศเย็นเฉียบ เธอหันมองทิวากรนอนขดตัวหันหลังท่าเดิมจึงหยิบผ้านวมอีกผืนในตู้เก็บของใช้เอามาห่มให้เบา ๆ ไม่ให้เขาตื่น กายบางคุกเข่าชะเง้อมองใบหน้าหล่อหลับใหลเขาผู้เป็นทุกอย่างเสมือนแสงสว่างในชีวิตหากไม่มีเขาเธอคงจบชีวิตตัวเองไปตั้งแต่อายุสิบสามไม่ได้มีโอกาสรอดมาถึงตอนนี้ ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันความผูกพันสนิทสนมก่อตัวขึ้นในใจกลาย

เย็นหลังเลิกงาน อันนาเดินมายืนรอลุงหมึกขับรถมารับที่ป้ายรถเมล์ หน้าสวยหม่นหมองดูห่อเหี่ยวไม่สดใสเหมือนทุกวัน ลุงหมึกเหลือบมองกระจกหลังเป็นระยะ“วันนี้คุณกรกลับดึกนะครับ”“ค่ะ” อันนาตอบรับสั้น ๆ ช่วงบ่ายทิวากรส่งข้อความมาบอกแล้วว่าจะไปกินเลี้ยงงานวันเกิดของลูกค้ารายใหญ่“ฝึกงานเป็นยังไงบ้างครับ?”“ดีค่ะ” เสียงหวานตอบแผ่วเบาสีหน้าเหม่อลอย ลุงหมึกกังวลว่าที่ทำงานมีปัญหาอะไรทำไมคุณหนูของเขาถึงได้ดูซึมตั้งแต่วันแรกที่ฝึกงานรถคอมมูเตอร์คันหรูแล่นเข้ามาในรั้วบ้านหลังใหญ่ อันนาเดินเข้ามาในบ้านยกมือไหว้ป้าพัดแม่บ้านเก่าแก่ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบันได“วันนี้หนูไม่กินข้าวเย็นนะคะ ขอนมแก้วเดียวพอ” เธอลากเสียงเหนื่อยอ่อนแรงแล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอน ป้าพัดกับลุงหมึกต่างมองหน้ากันงง ๆ“คุณอันนาเป็นอะไร?” ป้าพัดรีบหันไปถามสามี“ไม่รู้สิถามคำตอบคำ ซึม ๆ หงอย ๆ”“ตอนไปรับคุณกรก็เล่าให้คุณกรฟังด้วย” ป้าพัดพูดกับลุงหมึกแล้วหันไปมองคุณหนูอาภัพรู้สึกเป็นห่วงอาการไร้เรี่ยวแรงสิ้นหวังแบบนี้ป้าไม่ได้เห็นมาหลายปีแล้วค่ำคืนเงียบสงัด อันนาข่มตานอนให้หลับพยายามไม่คิดฟุ้งซ่านเรื่องอากร เธอนอนกระสั

   รถยุโรปสีดำคันหรูขับไปส่งอันนาทำงานที่บริษัทย่อย ทิวากรเปลี่ยนมาใช้รถที่ไม่ได้ใช้ประจำเพราะไม่อยากให้พนักงานในบริษัทจำได้ว่าเป็นรถของเจ้าของบริษัท อันนานั่งนิ่งเงียบต่างจากปกติที่จะได้เสียงเธอพูดแจ๋ว ๆ อยู่ตลอดเวลาที่เดินทาง ทิวากรเหลือบมองหลานบ่อยครั้ง จนเมื่อรถคันหรูเข้าลานจอดที่หน้าบริษัท อันนายังคงนั่งนิ่งแววตาเหม่อลอยเขาเลยเอื้อมมือจะไปถอดสายเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ร่างหนาที่โถมใกล้ชิดใบหน้าสวยทำให้อันนาสะดุ้งหน้าตาตื่นเบี่ยงตัวหนีหลังกระแทกประตูรถดัง “ปึก”“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น” ทิวากรชะงักที่หลานทำท่าสะดุ้งมองหวาดอย่างกับเขาเป็นคนอื่น“กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ค่ะ”“อาจะปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยให้” กายหนาเขยิบตัวเข้าใกล้อีกครั้ง อันนาหายใจแรงตื่นเต้นหัวใจเต้นรัว“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอรีบหันไปกดล็อกเข็มขัดนิรภัยเองแล้วอึกอักไม่กล้าหันไปมอง“หนูไม่พอใจที่อา...” ทิวากรสีหน้าลังเลพอเขาจะพูดต่อเธอก็หันมาพูดแทรก“อันนามีเรื่องอยากถาม?”“ว่า”