All Chapters of ฉันทำให้เพื่อนสมัยเด็กของสามีเป็นหวัด สามีก็โยนฉันเข้าไปในห้องน้ำแข็ง: Chapter 1 - Chapter 10

“ผู้หญิงอย่างอวี๋เหมียนคนนี้คิดอะไรกันแน่? รู้อยู่แล้วว่าอาเยวียนร่างกายอ่อนแอ ยังเปิดหน้าต่างจนทำให้เธอเป็นหวัดหนัก ต้องจงใจคิดทำร้ายอาเยวียนแน่เลย!” ลู่เฉิงยวนเขวี้ยงปรอทวัดไข้ลงบนพรมแคชเมียร์ราคาแพงอย่างแรง เสียงแตกกระจายของแท่งปรอทดังขึ้นพร้อมกับแววโหดร้ายในดวงตาของเขา ทำให้บรรยากาศทั้งห้องนั่งเล่นอบอวลไปด้วยความกดดันอึมครึม สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ตกใจกลัวจนไม่กล้าหายใจแรง ซุกตัวสั่นอยู่ตรงมุมกำแพง ลุงจางพ่อบ้านผู้สูงวัย ฝืนความกลัวก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว เสียงของเขาแฝงด้วยความสั่นไหวอยากที่จะสังเกตถึง "คุณชายครับ คุณนายเธอแค่รู้สึกว่าห้องมันอึดอัด เลยเปิดหน้าต่างรับลมเท่านั้นเอง อีกทั้งวันนั้นลมก็ไม่ได้แรงนัก บางทีคุณหนูซูอาจจะเป็นเพราะตอนกลางคืนไม่ได้ห่มผ้าดีเลย......""หุบปาก!" ลู่เฉิงยวนขัดจังหวะลุงจางอย่างกะทันหัน สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ลุงยังกล้าพูดเข้าข้างเธออีกหรือ? อาเยวียนร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก รับลมไม่ได้เลยสักนิด อวี๋เหมียนแต่งเข้ามานานขนาดนี้แล้วจะไม่รู้หรือ? เธอก็แค่หึงตำแหน่งของอาเยวียนที่อยู่ในใจของฉัน จึงจงใจหาโอกาสแก้แค้น"อาเยวียนที่เขาพูดถึง คือซูหว่านเยวียน เ

ลู่เฉิงยวนนั่งอยู่ข้างเตียงของซูหว่านเยวียน เขาค่อยๆ ดึงผ้าห่มให้เธออย่างระมัดระวัง ซูหว่านเยวียนเอนตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าซีดเซียว ดูน่าสงสารจับใจ “พี่เฉิงยวน ฉันดีขึ้นเยอะแล้ว พี่อย่าโกรธไปเลย” ซูหว่านเยวียนพูดอย่างอ่อนโยน “พี่อวี๋เหมียนเธอไม่ได้ตั้งใจ พี่ปล่อยเธอไปเถอะนะ ห้องเย็นหนาวขนาดนั้น เธอยังท้องอยู่ด้วย ถ้าเกิดเป็นอะไรไปก็แย่แล้ว”"ปล่อยเธอไป?" ดวงตาของลู่เฉิงยวนเย็นชาลง "เค้าทำให้คุณต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้ จะปล่อยเค้าไปอย่างง่ายดายได้ยังไง? ต้องให้เค้าสำนึกผิดดีๆ ต่อไปจะได้ไม่กล้ารังแกคุณอีก"ในแววตาของซูหว่านเยวียนแอบฉายแววดีใจ แต่ก็ยังแกล้งทำท่าทีเหมือนเป็นห่วง “แต่ฉันไม่เป็นไรแล้วจริงๆ อีกอย่างอวี๋เหมียนยังท้องลูกของพี่อยู่ ถ้าเกิดลูกเป็นอะไรขึ้นมา พี่ต้องเสียใจแน่เลย” "เสียใจ?" ลู่เฉิงยวนเย้ยหยัน "ผมลู่เฉิงยวนอยากมีลูกละก็ มีผู้หญิงตั้งเยอะที่ยอมคลอดลูกให้ผม ขอแค่คุณไม่เป็นไร เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ"ซูหว่านเยวียนดีใจยิ่งนัก แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นปฏิเสธ "พี่เฉิงยวน พี่พูดแบบนี้ได้ยังไง？เด็กนั้นบริสุทธิ์ เอางี้ดีกว่า รอฉันหายดีแล้ว พี่ก็ปล่อยอวี๋เหมียนออกมา ให้เธ

ลู่เฉิงยวนให้คนนำร่างของฉันและลูกกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ เขานั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ดวงตาว่างเปล่า นิ่งเฉย เหมือนศพเดินได้ที่ไร้ดวงวิญญาณลุงจางเห็นสภาพนี้ของเขา ก็อดสงสารไม่ได้ เขาลังเลอยู่นาน ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าและพูดเบาๆ ว่า "คุณชาย คุณนายเธอรักคุณมากนะ ตั้งแต่ที่เธอแต่งงานกับคุณมา เธอก็จะตื่นมาเตรียมอาหารเช้าให้คุณทุกวันเลย กลางคืนไม่ว่าคุณจะกลับมาดึกแค่ไหน เธอก็จะรอคุณ ตอนคุณป่วยไม่สบาย เธอก็เฝ้าดูแลอยู่ข้างเตียงคุณทุกคืน" "เธอรู้ว่าในใจของคุณมีคุณหนูซู ก็ไม่เคยบ่นอะไรเลย เพียงแค่ทำหน้าที่ของภรรยาคนหนึ่งให้ดีอย่างเงียบๆ ตั้งแต่ที่เธอตั้งครรภ์ ก็ยิ่งดีใจใหญ่ทุกวันเลย ให้เด็กฟังเพลง เล่านิทาน และตั้งหน้าตั้งตารอคอยวันที่เด็กน้อยจะลืมตาดูโลก""วันนั้นที่เธอเปิดหน้าต่าง ก็เพียงเพราะห้องมันอึดอัดเกินไปจริงๆ เธอกลัวว่าจะกระทบกับลูก จึงแค่เปิดหน้าต่างนิดเดียวเพื่อให้ลมพัดผ่าน เธอไม่เคยคิดเลยว่า จะมีจุดจบเพียงเพราะเรื่องเล็กๆ นี้"คำพูดของลุงจางเปรียบเสมือนมีดคมที่แทงทะลุหัวใจของลู่เฉิงยวน เขาจำได้ทุกอย่างที่ฉันเคยทำเพื่อเขา จำรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้าฉันหลังฉันท้อง จำตอนที่ฉัน

ลู่เฉิงยวนมายังหลุมศพของฉัน บนป้ายหลุมศพ มีรูปถ่ายที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนของฉัน แต่รอยยิ้มนั้นกลับเหมือนคมมีด ที่แทงทะลุหัวใจของเขาจนเจ็บปวดมากเขานำร่างเล็กๆ ของลูกไปฝังรวมกับฉัน แม้ว่ายังไม่ทันได้ตั้งชื่อให้ลูก ยังไม่ได้มีโอกาสสัมผัสถึงความอบอุ่นของโลกใบนี้ แต่จะยังไงเค้าก็เป็นลูกของเขา “อาเหมียน ผมขอโทษ” ลู่เฉิงยวนคุกเข่าต่อหน้าหลุมศพ น้ำตาไหลอาบหน้า “ผมรู้ว่า ตอนนี้พูดอะไรก็สายเกินไปแล้ว ผมไม่ควรถูกซูหว่านเยวียนบดบังสายตา ไม่ควรโหดร้ายกับคุณขนาดนั้น ไม่ควรทำให้ลูกเราต้องตาย”“ผมได้ขังซูหว่านเยวียนไว้ในห้องเย็นแล้ว ให้เธอชดใช้ชีวิตให้คุณกับลูก ผมรู้ว่านี่ไม่อาจชดเชยความเจ็บปวดที่ผมทำกับคุณได้เลย แต่สิ่งที่ผมทำได้นั้น มีเพียงเท่านี้แล้ว”“อาเหมียน ถ้าคุณรับรู้ได้ ให้อภัยผมได้ไหม？ผมเสียใจมากจริงๆ ผมคิดถึงคุณกับลูกมากเลย”เขาคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพไว้แบบนี้ ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนถึงพระอาทิตย์ตกดิน สำนึกผิดอย่างไม่รู้จบ แต่ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ก็ไม่ได้รับการตอบสนองจากฉันอีกแล้วในขณะนั้นเอง ลุงจางก็เดินเข้ามายื่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งให้ลู่เฉิงยวน "คุณชายครับ นี่คือสมุดบันทึกของคุณนาย ผมพบ

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาใบไม้แห้งเหลืองให้หมุนวนอยู่หน้าหลุมศพ ก่อนจะร่วงหล่นลงบนบ่าของลู่เฉิงยวน เขาพิงไม้เท้าทำจากไม้ท้อที่ถูกใช้จนเรียบลื่น หัวไม้เท้าสลักลายดอกบัวพันเถาซึ่งสิ้นแสงเงางามไปนานแล้ว ราวกับตัวเขาเองที่ถูกกาลเวลาขัดเกลาให้แก่ชราและเปราะบาง หลายปีมานี้เขาแทบจะตั้งบ้านอยู่หน้าหลุมศพแล้ว มีเพียงผ้าขนสัตว์ซีดจางปูไว้ข้างๆ พร้อมกับกระถางกำยานกลิ่นมะลิที่ฉันเคยชอบที่สุด เพียงแต่ตอนนี้เถ้ากำยานในกระถางนั้นเย็นสนิทไปนานแล้ว มีเพียงบางครั้งที่เขานึกอะไรขึ้นมาได้ ถึงจะค่อยๆ จุดไม้ขีดไฟด้วยมือสั่นเทา แล้วจุดธูปเส้นราคาถูก ปล่อยให้สายควันอันแผ่วเบาลอยเลือนหายไปกับสายลม ผมของเขากลายเป็นสีขาวทั้งหมด เส้นผมบางๆ แนบติดกับหนังศีรษะ เผยให้เห็นสีหม่นเทาของหนังศีรษะ รอยเหี่ยวย่นที่หางตาลึกเหมือนร่องหุบเขา บีบให้ดวงตาที่เคยคมกริบเหลือเพียงแสงหม่นมัว ทุกครั้งที่นั่งลง เขาต้องพยุงตัวกับหลุมศพอยู่นาน เสียงไอจากในอกดังเหมือนหีบลมเก่าที่ถูกดึงรั้ง ทุกเสียงล้วนเจ็บปวดราวกับถูกฉีกขาด ลุงจางเคยเกลี้ยกล่อมเขานับครั้งไม่ถ้วน ให้ย้ายกลับไปอยู่ในวิลล่า หาคนดูแล แต่เขาก็ส่ายหัวทุกครั้ง นิ้วมือผอมแห้งลูบไ