ฉันทำให้เพื่อนสมัยเด็กของสามีเป็นหวัด สามีก็โยนฉันเข้าไปในห้องน้ำแข็ง

“ผู้หญิงอย่างอวี๋เหมียนคนนี้คิดอะไรกันแน่? รู้อยู่แล้วว่าอาเยวียนร่างกายอ่อนแอ ยังเปิดหน้าต่างจนทำให้เธอเป็นหวัดหนัก ต้องจงใจคิดทำร้ายอาเยวียนแน่เลย!”

ลู่เฉิงยวนเขวี้ยงปรอทวัดไข้ลงบนพรมแคชเมียร์ราคาแพงอย่างแรง เสียงแตกกระจายของแท่งปรอทดังขึ้นพร้อมกับแววโหดร้ายในดวงตาของเขา ทำให้บรรยากาศทั้งห้องนั่งเล่นอบอวลไปด้วยความกดดันอึมครึม

สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ตกใจกลัวจนไม่กล้าหายใจแรง ซุกตัวสั่นอยู่ตรงมุมกำแพง ลุงจางพ่อบ้านผู้สูงวัย ฝืนความกลัวก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว เสียงของเขาแฝงด้วยความสั่นไหวอยากที่จะสังเกตถึง "คุณชายครับ คุณนายเธอแค่รู้สึกว่าห้องมันอึดอัด เลยเปิดหน้าต่างรับลมเท่านั้นเอง อีกทั้งวันนั้นลมก็ไม่ได้แรงนัก บางทีคุณหนูซูอาจจะเป็นเพราะตอนกลางคืนไม่ได้ห่มผ้าดีเลย......"

"หุบปาก!" ลู่เฉิงยวนขัดจังหวะลุงจางอย่างกะทันหัน สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ลุงยังกล้าพูดเข้าข้างเธออีกหรือ? อาเยวียนร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก รับลมไม่ได้เลยสักนิด อวี๋เหมียนแต่งเข้ามานานขนาดนี้แล้วจะไม่รู้หรือ? เธอก็แค่หึงตำแหน่งของอาเยวียนที่อยู่ในใจของฉัน จึงจงใจหาโอกาสแก้แค้น"

อาเยวียนที่เขาพูดถึง คือซูหว่านเยวียน เพื่อนสาวสมัยเด็กที่เขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก

ในใจของลู่เฉิงยวน ซูหว่านเยวียนนั้นอ่อนโยน ใจดี และอ่อนแอ เป็นสมบัติอันล้ำค่าที่เขาต้องทะนุถนอมไปตลอดชีวิต ส่วนฉันอวี๋เหมียน ก็แค่ภรรยาที่ถูกบังคับให้แต่งด้วยการจับคู่ระหว่างตระกูล ผู้หญิงเกะกะที่แย่งตำแหน่งคุณนายตระกูลลู่ไป

“พาเธอมาที่นี่ซะ！” เสียงของลู่เฉิงยวนไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ

ไม่นาน ฉันก็ถูกบอดี้การ์ดสองคนพาเข้ามาในห้องนั่งเล่น ท้องของฉันที่ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนเริ่มเห็นชัดแล้ว แม้แต่ชุดคลุมท้องหลวมๆ ก็ซ่อนส่วนที่นูนขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เฉิงยวน สีหน้าของฉันก็ซีดเผือดทันที พยายามดิ้นรนเพื่ออธิบาย "เฉิงยวน ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่เปิดหน้าต่างเพื่อรับลมเท่านั้น ฉันก็ไม่คิดว่าหว่านเยวียนจะเป็นหวัด......"

"ไม่คิดว่า?" ลู่เฉิงยวนเยาะเย้ยพลางเดินเข้ามาหาฉันทีละก้าว ยืนมองฉันอย่างคนเหนือกว่า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "อวี๋เหมียน อย่าคิดว่าคุณท้องลูกของผมแล้ว จะทำอะไรก็ได้ ในสายตาของผมแล้ว แม้แต่ผมเส้นเดียวของอาเยวียนคุณก็ยังเทียบไม่ได้เลย ตอนนี้เธอนอนทุกข์ทรมานอยู่บนเตียงขนาดนั้น คุณต้องชดใช้!"

ฉันตัวสั่นด้วยความกลัว เอามือกุมท้องไว้โดยสัญชาตญาณ น้ำตาไหลอาบหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ “เฉิงยวน ฉันรู้ผิดไปแล้ว ต่อไปฉันไม่กล้าเปิดหน้าต่างอีกแล้ว ฉันจะดูแลหว่านเยวียนอย่างดี ขอร้องเถอะ เห็นแก่หน้าลูกแล้ว ปล่อยฉันไปครั้งนี้......”

“ปล่อยคุณไป?” ลู่เฉิงยวนเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “ความทุกข์ทรมานที่อาเยวียนได้รับนั้น คุณต้องชดใช้เป็นร้อยเท่า มัดเธอไปที่ห้องเย็นด้านหลังภูเขา อาเยวียนหายดีขึ้นเมื่อไหร่ ค่อยปล่อยเธอออกมา!”

“ไม่!” ฉันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ห้องเย็นมีอุณหภูมิต่ำกว่าลบสิบองศาเซลเซียส ฉันกำลังท้องอยู่ จะทนไหวได้อย่างไร? “เฉิงยวน ห้องเย็นมันหนาวเกินไป ฉันจะแข็งตายและแท้งลูกได้นะ! ขอร้องล่ะ คุณเปลี่ยนวิธีการลงโทษอื่นได้ไหม อะไรฉันก็ยอมทำทุกอย่าง!”

แต่ลู่เฉิงยวนกลับไม่สนใจคำขอร้องของฉันเลย หันไปสั่งบอดี้การ์ดว่า "ทำตามคำสั่ง ใครกล้าขอร้องแทน ก็จัดการไปพร้อมกัน!"

บอดี้การ์ดลากฉันที่ดิ้นรนอย่างสุดกำลังไปยังห้องเย็นด้านหลังภูเขา ฉันมองดูแผ่นหลังที่เย็นชาของลู่เฉิงยวน รู้สึกราวหัวใจถูกมีดกรีด แต่งงานกันมาหนึ่งปี ฉันคิดว่าขอแค่ฉันปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงใจ สักวันก็จะทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นมาได้ แต่ตอนนี้จึงค่อยรู้ว่า ในใจของเขานั้น ฉันกับลูก ไม่อาจเทียบกับซูหว่านเยวียนได้เลยแม้แต่นิด