เขาเพิ่งจะพูดจบก็ถูกเสิ่นเหยี่ยนออกแรงกระชากจนล้มลง“เสิ่นจื้อเหิง อยู่ให้ห่างจากแฟนฉันหน่อย!”เสิ่นจื้อเหิงล้มลงบนพื้น เขามองเสิ่นเหยี่ยนที่รวบตัวฉันเข้าไปในอ้อมกอดด้วยความโมโหจนตาแทบถลน“แฟนอะไร ฉู่จือเวยเป็นเมียผม! อาเล็ก! อาเป็นอาเล็กของผมนะ!”เสิ่นเหยี่ยนหลุบตามองเขา ก่อนแค่นหัวเราะเย็นชา“นายลืมไปแล้วหรือไง นายเป็นแค่ลูกบุญธรรมที่ตระกูลเสิ่นไล่ออกจากบ้านไปแล้ว”เสิ่นจื้อเหิงลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับเงื้อหมัดเข้าใส่ ฉันจึงกางแขนออกขวางหน้าเสิ่นเหยี่ยนเอาไว้ ทำให้เสิ่นเหยี่ยนตกใจจนหน้าซีดเผือดโชคดีที่หมัดของเสิ่นจื้อเหิงหยุดลงได้ทันเวลา“ฉู่จือเวย! ใครให้เธอมาขวางฉัน บ้าไปแล้วหรือไง”เมื่อสบเข้ากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของเสิ่นเหยี่ยน ฉันจึงทำหน้าประจบเอาใจ “คุณค่อยว่าฉันทีหลังนะ ขอฉันจัดการเสิ่นจื้อเหิงก่อน”เสิ่นเหยี่ยนฝืนข่มความโมโหของตัวเองอย่างยากลำบากฉันมองไปยังมุมหนึ่ง “เธอออกมาเถอะ”ซ่งเนี่ยนเดินร้องไห้น้ำตาอาบหน้าออกมา เธอมองเสิ่นจื้อเหิง แววตาไม่เหลือความรักเหมือนวันวานอีกต่อไปฉันทำเสียงเย็นชา “เสิ่นจื้อเหิง นายปั่นหัวคนที่ห่วงใยนายครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี
Baca selengkapnya