Semua Bab สามีชอบแกล้งตาย เดี๋ยวฉันจัดให้เอง: Bab 1 - Bab 10

ข้อความก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้ตอบกลับ ตอบไปแค่ข้อความสุดท้ายเท่านั้น“คนก็ตายไปแล้ว จะมาโกรธอะไรอีกล่ะ”พูดจบ ฉันก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ แล้วไปเก็บของที่เสิ่นจื้อเหิงทิ้งไว้ในบ้านตลอดสามเดือนมานี้ ฉันแทบจะขลุกอยู่แต่ในเมืองที่เขาไปเล่นสกีเพื่อตามหาร่องรอยของเขา ไม่ค่อยได้กลับบ้านภายในห้องนอน นอกจากเตียงแล้วก็แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนักแต่พอเปิดตู้เสื้อผ้า ฉันก็ต้องยืนอึ้งอยู่กับที่เสื้อผ้าของเสิ่นจื้อเหิงในตู้หายไปกว่าครึ่ง ที่เหลืออยู่ก็แทบจะเป็นชุดที่ใส่ในฤดูกาลนี้ไม่ได้แล้วน้ำตาของฉันพลันร่วงหล่น ฉันแค่นหัวเราะตัวเองสามเดือนมานี้ เพื่อตามหาเบาะแสของเขา ฉันแทบจะกินนอนอยู่บนภูเขาหิมะ มีแค่ตอนที่ทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงจะเลือกกลับมาพักผ่อนที่บ้านแต่เสิ่นจื้อเหิงกลับแอบกลับบ้านมาเอาของของตัวเองไปตั้งหลายครั้ง ในช่วงเวลาที่ฉันแทบจะสติแตกฉันเปิดกล้องวงจรปิดในบ้าน ดึงภาพย้อนหลังช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาแล้วกดเล่นแบบเร่งความเร็วช่วงต้นเดือน เสิ่นจื้อเหิงโอบไหล่ซ่งเนี่ยนเดินเข้าบ้านมา ผ่านไปสองชั่วโมงถึงค่อยหอบเสื้อผ้ากองโตออกไปช่วงกลางเดือน เสิ่นจื้อเหิงอุ้มซ่งเนี่ยนในท่าเจ้าหญิ

“สมน้ำหน้า! ไม่รู้ว่าโลกนี้มีเดรัจฉานแบบนี้อยู่ได้ยังไง”เธอยิ่งด่ายิ่งอินจัด จนฉันรีบห้าม “เลิกด่าได้แล้ว วันนี้งานศพสามีฉันนะ ควรเศร้าสิถึงจะถูก”ฉันพูดพลางก็หยิบกระเป๋าเครื่องสำอางออกมา ใช้เครื่องสำอางกลบสีหน้าแดงระเรื่อของตัวเอง แล้วแต่งหน้าให้ดูอมทุกข์ราวกับเจ็บปวดเจียนตายหลังจากยืนยันกับเพื่อนสนิทแล้วว่าลุคนี้ทำให้ฉันดูอิดโรยจริง ๆ เราสองคนก็รีบมุ่งหน้าไปที่สถานที่จัดงานศพด้วยกันระหว่างทาง ฉันยื่นแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกคลิปวิดีโอตอนเสิ่นจื้อเหิงยังมีชีวิตอยู่ให้เพื่อนสนิท และบอกให้เธอรอเปิดตามคำสั่งของฉันหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ ฉันถึงค่อยส่งข้อความแจ้งสถานที่จัดงานศพเข้าไปในกลุ่มคนที่มาถึงเป็นคนแรกคือเสิ่นเหยี่ยน เขาลงจากรถด้วยชุดสูทสีดำ เดินก้าวยาว ๆ มาตรงหน้าฉัน รับดอกไม้สีขาวไปติดที่แขนเสื้อ แล้วเอ่ยคำว่าเสียใจด้วยนะอย่างเป็นกิจลักษณะตามมาติด ๆ คือบรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่ไม่รู้ความจริงความโศกเศร้าของพวกเขาออกมาจากใจจริง จนฉันเห็นแล้วก็รู้สึกจุกในอกเสิ่นจื้อเหิง นายแกล้งทำเป็นหายตัวไป ทำให้คนตั้งเท่าไหร่ต้องเสียใจวันนี้นายต้องชดใช้คืนมาทีละนิดแล้วละถัดมาก็

“ถ้านายอยากได้สถานะทางทะเบียนบ้านกลับคืนมา ยังไงก็ต้องให้ฉันออกหน้าจัดการให้อยู่ดี เสิ่นจื้อเหิง ฉันให้นายเลือกสองทาง”ฉันพูดพลางยื่นหนังสือสัญญาหย่าให้หนึ่งฉบับ“เซ็นซะ แล้วนายก็จะกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง ถ้าไม่เซ็น นายก็ใช้ชีวิตเป็นคนเถื่อนไม่มีสถานะทางทะเบียนราษฎร์ต่อไปเถอะ”เสิ่นจื้อเหิงหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโมโห เขาคว้าหนังสือสัญญาหย่าไปพลิกดูตรงช่องแบ่งสินสมรส ก่อนจะปาหนังสือสัญญาหย่าลงพื้นอย่างแรง“มีสิทธิ์อะไรมาบังคับให้ฉันออกจากบ้านไปแต่ตัว”สีหน้าของเสิ่นจื้อเหิงแดงก่ำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ดูน่ากลัวมากเมื่อก่อนฉันกลัวเวลาเห็นเขาโมโหมาก แต่ตอนนี้เมื่อฉันเห็นสภาพของเขา ฉันกลับนึกถึงคำคำเดียวขึ้นมาเก่งแต่ปากในมือนายไม่มีไพ่ต่อรองอะไรเลยแท้ ๆ กลับยังคิดจะมาเอาเปรียบฉันอีกฉันแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “ก็สิทธิ์ที่ตอนนี้นายไม่มีสถานะทางทะเบียนราษฎร์ไง แล้วก็สิทธิ์ที่นายนอกใจด้วย”เขามองฉันอย่างเย็นชา จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา “ฉันนอกใจตรงไหน ก็แค่ค้างคืนกับพี่น้องคนสนิท”“เราไม่ได้ทำอะไรกันสักหน่อย”สายตาของเราประสานกัน ฉันมองเห็นความได้ใจในแววตาของเขาอย่างชั

เสิ่นเหยี่ยนจอดรถไว้หน้าร้านหม้อไฟแห่งหนึ่งฉันเห็นชื่อร้านหม้อไฟแล้วก็ชะงักไปนิดหนึ่งเสิ่นเหยี่ยนยืนอยู่ข้างหลังฉัน “เหม่ออะไรอยู่ คุณชอบกินหม้อไฟไม่ใช่เหรอ”“ฉันไม่ได้กินมาสี่ปีแล้ว...”คบกับเสิ่นจื้อเหิงมาสี่ปี เขากินเผ็ดไม่ได้ ฉันก็เลยไม่ได้เข้าร้านหม้อไฟอีกเลยเสิ่นเหยี่ยนดึงฮู้ดเสื้อฉันเบา ๆ แล้วหัวเราะ “งั้นวันนี้ฉลองที่คุณหย่า ผมเลยเลี้ยงหม้อไฟที่คุณไม่ได้กินมาตั้งนานไง”ฉันเองก็หัวเราะ และสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะแบบไม่ลังเลระหว่างกินข้าว เราก็คุยเรื่องความร่วมมือหลังจากนี้ ถือว่าแฮปปี้กันทั้งสองฝ่ายพอกินเสร็จฟ้าก็มืดสนิทพอดีเสิ่นเหยี่ยนยังคงยืนกรานจะมาส่งฉันที่บ้านให้ได้แต่เพิ่งถึงบ้านก็เจอกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่หน้าประตูเสิ่นจื้อเหิงนั่งยอง ๆ ตัวสั่นเพราะความหนาวอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ พอเห็นฉันตาก็เป็นประกาย“เวยเวย เธอกลับมาแล้ว!”ฉันเลิกคิ้ว ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก“เสิ่นจื้อเหิง นายมาทำอะไรหน้าบ้านฉัน”เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาจับมือฉันไว้ แล้วใช้มือที่เย็นเฉียบของเขาลูบฝ่ามือฉัน“เธอหนาวไหม วันนี้อากาศหนาวขนาดนี้ ทำไมเธอไม่ใส่เสื้อผ้าหนา ๆ หน่อย! รู้ไหมว่า

“ได้สิ เสิ่นจื้อเหิงเป็นแค่เด็กที่พี่ชายกับพี่สะใภ้ของผมรับมาเลี้ยง พอโตเป็นผู้ใหญ่ก็ทำความผิดครั้งใหญ่ จนถูกไล่ออกจากตระกูลเสิ่นไปตั้งนานแล้ว ผมแค่เห็นแก่พี่ชายกับพี่สะใภ้ที่ล่วงลับไปแล้ว เลยส่งเสียให้เขาเรียนจนจบมหาลัย”ฉันพยักหน้า ก่อนจะเป็นฝ่ายจับมือของเขาขึ้นมา “ระยะเวลาทดลองสามเดือน จะได้เป็นตัวจริงไหมก็ขึ้นอยู่กับผลงานของคุณแล้วละ”เสิ่นเหยี่ยนพยักหน้ารับรัว ๆ“พอดีเลย วันนี้งานก็เสร็จแล้ว เราไปกินหม้อไฟกันดีไหม”อาจเป็นเพราะไม่ได้กินหม้อไฟมาสี่ปี ฉันเลยแทบจะคลั่งแค่สองสามวันก็ต้องกินสักมื้อ พอไม่ได้กินก็ทรมานเสิ่นเหยี่ยนก็มากินหม้อไฟกับฉันนานมากแล้ว แต่กลับไม่มีท่าทีจะเบื่อเลยสักนิด แถมทุกครั้งยังหาร้านหม้อไฟไม่ซ้ำกันพาฉันไปลิ้มลองรสชาติเสมอวันนี้ก็เช่นกัน“พอดีผมเจอร้านอร่อย ๆ อีกร้าน เดี๋ยวพาคุณไปนะ”ทว่าเราเพิ่งจะเดินพ้นประตูบริษัท เงาร่างหนึ่งก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าฉันดังตุบ“ฉู่จือเวย ฉันขอร้องละ เธอช่วยไปตามหาจื้อเหิงหน่อย! เขาหายตัวไปสามวันแล้ว! ฉันหาเขาไม่เจอเลย!”ซ่งเนี่ยนมีเส้นเลือดฝอยเต็มตา เธอโขกศีรษะไม่หยุดเพื่อขอร้องให้ฉันไปตามหาเสิ่นจื้อเหิงฉันข