สามีชอบแกล้งตาย เดี๋ยวฉันจัดให้เอง

“ฉันตัดสินใจจะไปแจ้งตายให้เสิ่นจื้อเหิงแล้วละ”

“ไม่ตามหาแล้วเหรอ” เพื่อนที่ปลายสายถามด้วยความลังเล

ฉันเงยหน้าขึ้น มองไปทางเสิ่นจื้อเหิงที่กำลังโอบซ่งเนี่ยนพลางกระซิบกระซาบกัน ขอบตาก็ร้อนผ่าว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “หาไม่เจอแล้วละ”

คนที่ตั้งใจจะหลบซ่อนตัว ต่อให้หาเจอแล้วจะมีประโยชน์อะไรล่ะ

หลังจากวางสาย ฉันก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องวีไอพี

เพื่อนสนิทเห็นฉันหน้าตาหมองคล้ำ จึงยัดแก้วเหล้าใส่มือฉัน

“เวยเวย เสิ่นจื้อเหิงหายตัวไปสามเดือนแล้ว แทบไม่มีเปอร์เซ็นต์รอดชีวิตเลยนะ เธอควรมูฟออนได้แล้ว!”

ฉันหลุบตามองเหล้าสีสันสดใสในแก้ว ก่อนจะกระดกรวดเดียวจนหมด

รสชาติบาดคอเรียกน้ำตาของฉันให้เอ่อล้นออกมา ฉันกะพริบตาถี่ ๆ กลั้นความเจ็บปวดในใจ แล้วเอ่ยถามเพื่อนเสียงเบา “จะมีคนแกล้งทำเป็นหายตัวไปเพื่อหลอกภรรยาตัวเองไหม”

เธอมองฉันด้วยความผิดหวัง “เธอพูดบ้าอะไรเนี่ย คนที่ทำแบบนี้ได้มันเดรัจฉานชัด ๆ สู้ตายไปจริง ๆ ซะยังจะดีกว่า!”

ฉันปาดน้ำตา ก่อนหยิบกระเป๋าบนโซฟาขึ้นมา

“เธอพูดถูก ฉันควรปล่อยวางเรื่องเสิ่นจื้อเหิงได้แล้ว”

พูดจบฉันก็หันหลังจากมา และกลับมาที่บ้าน

ในบ้านยังเงียบเหงาเหมือนเคย ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาฉันหวาดกลัวความเงียบแบบนี้มาก ตอนกลับบ้านมักจะเปิดไฟทุกดวง ชงชาแบบที่เสิ่นจื้อเหิงดื่มเป็นประจำมาวางไว้บนโต๊ะกระจก ทำราวกับเขายังอยู่บ้าน

ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าถ้าเขาไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับฉันแล้ว ก็แค่หย่ากันไป ทำไมต้องแกล้งทำเป็นเกิดอุบัติเหตุตอนเล่นสกีจนหายตัวไปด้วย

ฉันนั่งลงบนโซฟา หยิบฟิกเกอร์ตัวจิบิของเราสองคนที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกขึ้นมา

นึกถึงตอนเสิ่นจื้อเหิงอิงแอบอยู่ข้าง ๆ เขาชี้ตุ๊กตาจิ๋วสองตัวนี้แล้วยิ้มตาหยี “ต่อไปตอนฉันไม่อยู่ ก็ให้พวกมันอยู่เป็นเพื่อนเธอแทนฉันนะ”

คำพูดในวันนั้นกับน้ำเสียงหงุดหงิดของเขาที่บาร์ในวันนี้ซ้อนทับกัน

“เมื่อก่อนฉู่จือเวยก็ถือว่าอ่อนโยนน่ารักดีหรอก แต่พอแต่งงานกันแล้วก็ไม่รู้ทำไมถึงได้ทำตัวติดหนึบมากขึ้นเรื่อย ๆ การแกล้งตายของฉันครั้งนี้ก็ถือซะว่าเป็นการดัดนิสัยเธอ วันหลังจะได้ไม่ต้องมาทำตัวติดฉันแจอีก”

ซ่งเนี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ รินเหล้าให้เขาแก้วหนึ่ง “ฉันดีกว่าใช่ไหมล่ะ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี ฉันไม่เคยทำตัวติดนายเลยนะ!”

“ใช่ ๆ ๆ เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลย”

พวกเขาพูดคุยกันในนามของเพื่อนซี้ แต่ขากลับเกี่ยวพันกันอยู่

พอคิดถึงภาพเหตุการณ์นี้ ภายในใจของฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาเป็นระลอก ๆ

ฉันโยนฟิกเกอร์ลงถังขยะ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความเข้าไปในกลุ่ม

[เสิ่นจื้อเหิงประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเมื่อสามเดือนก่อน และจะมีการจัดพิธีไว้อาลัยในอีกหนึ่งสัปดาห์]

พวกเพื่อนของเสิ่นจื้อเหิงก็ส่งข้อความรัวคำถามมาเป็นชุดทันที

“ยังหาเขาไม่เจอเลย เธอจะจัดงานศพได้ยังไง”

“ฉู่จือเวย เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง พี่เหิงยังไม่ตายนะ!”

“ถ้าพี่เหิงกลับมาแล้วเห็นงานศพของตัวเอง เขาได้โกรธตายแน่! ฉู่จือเวย เธอคิดให้ดีนะ เธอกล้าทำให้พี่เหิงโกรธเหรอ”