Lahat ng Kabanata ng รื้อรักในรอยร้าว: Kabanata 11 - Kabanata 20

“พ่ออยู่ไหน โทรตามพ่อให้กลับมาสิ” เมื่อรู้ตัวว่ากำลังใจดีกับเด็กมากเกินไป คีตภัทรก็เปลี่ยนใจ จากที่ตั้งใจจะช่วยปฐมพยาบาล และอยู่รอจนกว่ากวิสราจะรู้สึกตัว ก็เปลี่ยนใจอย่างกะทันหัน ร่างสูงตัดสินใจเดินออกไปจากห้องเพราะไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระนี้อีก ผู้หญิงสำออยโดนนิดโดนหน่อยถึงกับสลบ ทำเหมือนไม่เคยนอนด้วยกัน คณิสาแหงนมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เมื่อกี้เขายังใจดีอยู่เลย “วันใหม่ไม่มีพ่อ พ่อวันใหม่อยู่บนซาหวัน” จังหวะที่คีตภัทรก้าวผ่านไป คณิสาก็เอ่ยประโยคนี้ออกมา คำพูดของหนูน้อยทำให้เท้าหนาหยุดชะงัก ร่างสูงหันหลังกลับมา อยากฟังให้แน่ใจว่าเด็กน้อยพูดว่าอะไร “เมื่อกี้พูดอะไรนะ” “วันใหม่ไม่มีพ่อค่ะ” คำตอบของเด็กน้อยทำให้หัวใจแกร่งกระตุก “แล้วพ่อไปไหน” ถามพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวเร็ว ไอ้ปอมันยังไม่ตายแล้วทำไมลูกสาวมันถึงบอกว่าไปสวรรค์แล้ว คนบ้านนี้คงจะบ้าถึงบอกให้ลูกแช่งตัวเอง “พ่อวันใหม่อยู่บนซาหวันค่า” เด็กน้อยตอบอย่างไร้เดียงสา พร้อมกับแหงนหน้าขึ้นสบตากับเขา “ลุงช่วยแม่ได้ไหมคะ แม่ไม่ซาบาย ต้องไปห

ตาคู่คมมองหญิงสาว ที่พยุงตัวเองลุกจากเก้าอี้อย่างทุลักทุเล ด้วยความสะใจ หลังจากบังคับคนตัวเล็กให้ออกมากินข้าวด้วย ปรมะก็หาเรื่องถ่วงเวลาแล้วพาเธอมาดื่มต่อที่ผับ แรก ๆ นิรดาก็ปฏิเสธและดึงดันจะกลับบ้าน แต่พอเขาชวนคุยและเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยเครื่องดื่มสีหวานรสชาติอร่อย นิรดาก็คล้อยตาม ที่เป็นแบบนี้ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากความเครียดที่สะสม นิรดาเป็นคนจริงจังกับชีวิต พักหลัง ๆ มีข่าวคู่หมั้นควงสาวไม่เว้นแต่ละวันเธอก็คงเครียด เมื่อมีโอกาสได้ระบาย หญิงสาวจึงเลือกที่จะระบายผ่านเครื่องดื่ม ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเสียงเพลงที่บรรเลงอย่างไพเราะ ไม่นานใบหน้าสวยก็แดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ผสมในน้ำสีสวย เธอดื่มหนัก แต่ปรมะกลับไม่คิดที่จะห้าม เพราะเขาต้องการให้เป็นอย่างนั้น เขาตั้งใจพาเธอมาดื่ม เพราะคิดแผนได้บางอย่าง วันใหม่โตขึ้นทุกวัน จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีพ่อดูแล เมื่อกวิสราไม่เลือกเขา คีตภัทรก็ต้องกลับไปทำหน้าที่นั้น สาเหตุที่ทำให้คนทั้งสองเลิกกัน ปรมะรู้ดีที่สุด คุณเพียงออต้องการกำจัดกวิสรากับลูกออกไปจากชีวิตคีตภัทร ถ้าเขาไม่ช่วยก็ไม่รู้ว่ากวิสราจะต้องเจอกับอะไรบ้าง คุณเพียงออร้ายกาจแค่ไหน ข้อนี้เข

“เมื่อคืนหนูนิดไม่กลับบ้าน!” ทันทีที่คีตภัทรก้าวลงมาจากบ้าน คุณเพียงออก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ชายหนุ่มลอบถอนหายใจ แล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร โดยไม่พูดหรือตอบโต้กับมารดาสักคำ “คี! ฟังแม่อยู่หรือเปล่า น้องไม่กลับบ้านทำไมแกไม่คิดจะไปตาม” “นิดคงกลับไปนอนที่บ้านคุณอา” พูดจบก็หันไปสนใจกับอาหารเช้าที่แม่บ้านยกมาเสิร์ฟ “ถ้าน้องกลับไปที่นั่น แม่คงไม่มาวุ่นวายกับคี คุณมณีนุชบอกว่าน้องไม่ได้กลับไป โทรหามือถือก็ปิด โทรหาคี คีก็ไม่รับ ไม่เป็นห่วงน้องบ้างหรือไง” มือแกร่งวางช้อนที่กำลังตักข้าวต้มลงที่เดิม นิรดาไม่ใช่เด็ก ๆ จะไปไหนหรือทำอะไรก็สิทธิ์ของเธอ “ทะเลาะกันหรือเปล่า” คำถามของมารดาทำให้คีตภัทรต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ในสายตาแม่เขาคือคนไม่ดี สาเหตุที่นิรดาหายไปแม่ก็คงคิดว่าเป็นเพราะเขา “เปล่าครับ” ตอบไปตามตรง ถ้าไม่ใช่เรื่องงานเขากับนิรดาจะคุยกันไม่เกินสิบคำ จะมีเรื่องอะไรมาทะเลาะกัน “ไม่ได้ทะเลาะกันแล้วหนูนิดไปไหน รถก็จอดอยู่ที่บริษัท” คุณเพียงพอพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย “นิดคงไปเที่ยวกับเพื่อน” คำพูดของเข

“เปิดประตูนะคี ฉันมีงานต้องทำ ไม่มีเวลามาเล่นกับคุณหรอก” กวิสราบอกกับชายหนุ่ม ตากลมโตจ้องหน้าเขาเขม็ง “ถ่างขาให้ผม นี่ต่างหากคืองานของคุณ ถนัดอยู่แล้วนี่อย่าเล่นตัวไปเลยน่า” “หยุดนะคี จะดูถูกกันมากไปแล้ว!” “หรือไม่จริง!” “จะเป็นยังไงก็เรื่องของฉัน อีกอย่างฉันไม่อยากมาทำงานที่นี่เลยสักนิด คุณไม่ใช่เหรอที่ยัดเยียดงานนี่ให้ฉัน” “แล้วไง มาแล้วก็แสดงว่าเต็มใจ ไม่เอาน่ากวิสรา ของมันเคย ๆ กันอยู่คุณก็รู้ว่าผมต้องการอะไร อย่าเล่นตัวนักเลยมันไม่ได้ทำให้คุณดูดีขึ้นมาหรอก” “เปิดประตู!” กวิสราออกคำสั่งอีกครั้ง ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าคีตภัทรต้องการอะไร เขาไม่ได้พิศวาสเธอเลยสักนิด ที่เขาทำก็เพราะอยากเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ “กลัวไอ้ปอรู้เหรอ ผมไม่พูดคุณไม่พูดไอ้ปอมันจะรู้ได้ยังไง ถึงรู้เราก็ไม่ผิด ไอ้ปอมันชอบอยู่แล้วนี่ชู้นะ มันเป็นชู้กับคุณผมเป็นชู้กลับ ชู้ซ้อนชู้สนุกจะตาย” “เชิญคุณสนุกไปคนเดียวเถอะ ถ้าเกลียดกันมากก็ทางใครทางมัน อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก เรากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ เดินไปข้างห

นิรดาเดินเข้ามาหยุดตรงส่วนที่เธอคิดว่าเป็นห้องรับแขก หญิงสาวยืนรออยู่อย่างนั้น ใบหน้าสวยงอง้ำเมื่อจนป่านนี้ปรมะก็ยังไม่บอกว่าใหัเธอมาทำอะไร ตั้งแต่เข้าบ้านมาเขาก็สนใจแต่คนตัวเล็ก พูดคุยหยอกล้อและถามหาการบ้านของเด็กน้อย “ไม่มีการบ้านค่ะ วันใหม่ทำมาจากโรงเรียนแล้ว” เด็กน้อยตอบคำถาม “หิวยังคะ” ปรมะถามคนตัวเล็ก ก่อนจะหันมามองหน้าเธอ เมื่อเด็กน้อยพยักหน้าเป็นคำตอบ นิรดาถลึงตาใส่เขา อย่าบอกนะว่าเขาให้เธอมาทำกับข้าว “ครัวอยู่ทางโน้นคุณ ของสดอยู่ในตู้เย็น ทำกับข้าวง่าย ๆ ก็พอผมกับหลานกินง่าย” บอกหน้าตาเฉย โดยไม่สนใจสักนิดว่านิรดาจะรู้สึกอย่างไร “ฉันทำกับข้าวไม่เป็น อยากกินอะไรทำไมไม่สั่งล่ะคะ” “ผมอยากกินฝีมือคุณ” “แต่ฉันทำไม่เป็น!” “ไม่เป็นก็ต้องทำ อย่าชักช้าผมหิวแล้ว” “อะไรของคุณเนี่ย ทำได้แต่จะกินได้หรือเปล่าไม่รู้นะ” พูดจบก็เดินเข้าไปในครัว “ใครคะลุงปอ” คณิสาถามเมื่อคนแปลกหน้าเดินเข้าไปในครัว “แม่ครัวครับ เธอจะมาทำกับข้าวให้เราสองคนกิน” “แต่เธอบอกว