รื้อรักในรอยร้าว

เย็นวันศุกร์ที่แสนสดใสของใครหลาย ๆ คนต้องพังทลายลงเพราะฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย คีตภัทร พลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเป็นรอบที่ร้อย กว่าสามชั่วโมงแล้วที่เขาติดอยู่บนท้องถนน ชนิดที่เรียกว่าขยับเขยื้อนไม่ได้เลยสักนิด การจราจรที่ติดอยู่แล้ว กลับติดหนักขึ้นไปอีกเมื่อฝนตกหนัก รถมอเตอร์ไซค์หลายคันต้องอาศัยร่มจากสะพานลอยเป็นที่หลบฝน ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมา ครบสูตรของเส้นทางในเมืองหลวง ฝนตกรถติดการสัญจรลำบาก เพราะมีการก่อสร้างซ่อมแซมถนนตลอดทางคีตภัทรเลิกงานก่อนเวลา เพราะวันนี้เป็นสำคัญ อยากถึงบ้านให้เร็วกว่าทุกวัน แต่การจราจรกลับไม่เอื้ออำนวย ตาคู่คมเหลือบมองดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ที่โทรสั่งจากร้านใกล้ ๆ ที่ทำงาน เพราะคิดไว้ว่าถ้ารอไปซื้อตอนเลิกงานคงไม่ทัน สามปีแล้วที่เขาใช้ชีวิตครอบครัวกับกวิสรา คนรักที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียน หลังจากเรียนจบเขาและกวิสราก็ช่วยกันทำงาน เก็บออมเพื่ออนาคต ชีวิตคู่ของเขาและเธอลงแล้ว แม้ฐานะทางบ้านจะต่างกันมากก็ตาม แต่คีตภัทรก็เลือกที่จะสู้ไปกับเธอ ของขวัญชิ้นเดียวที่เขาจะขอจากเธอก็คือลูก เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ความลำบากที่ผ่านมาพิสูจน์ให้รู

นิรดามองร่างสูงใหญ่ที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงกว้าง ด้วยสายตาที่มากไปด้วยความหมาย ก้าวเข้ามาจนชิดเตียงนอน วางหลังมือลงบนหน้าผากกว้าง แล้วดึงกลับอย่างรวดเร็ว เมื่อสัมผัสกับไอร้อนที่แผ่ออกมาจากคนที่นอนหมดสติ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ พี่คีทะเลาะกับผู้หญิงคนนั้นเหรอคะ” “ป้าก็ไม่รู้ค่ะ อยู่ ๆ พี่คีก็กลับมา พี่คีเป็นไข้น่ะลูก หมอฉีดยาให้แล้ว อีกสักพักคงรู้สึกตัว หมอสั่งให้เช็ดตัวบ่อย ๆ ป้าเลยให้ส้มมาเฝ้า จะได้เช็ดตัวและปลุกให้กินยา” พูดเสียงเศร้าพร้อมกับสังเกตอาการของหญิงสาวไปด้วย นิรดานิ่งจนนางเดาใจไม่ถูก แต่ก็คิดเข้าข้างตัวเอง เพราะทันทีที่รู้ว่าคีตภัทรกลับมา นิรดาก็รีบมาทันที ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย เพียงออสัมผัสได้ว่ามีความห่วงใยปนอยู่ในนั้น สิ่งที่คีตภัทรทำไว้เลวร้ายเหลือเกิน ได้แต่หวังว่านิรดาจะยังรัก และให้อภัย “คุณป้าไปพักผ่อนเถอะค่ะ นิดจะเฝ้าพี่คีเอง” สิ้นเสียงอาสา เพียงออก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นิรดารับกะละมังน้ำที่เด็กรับใช้ยกมาไปถือเอาไว้ แล้วลงมือเช็ดตัวให้คีตภัทร “รบกวนหนูนิดด้วยนะคะ ไปนอนได้แล้วส้ม เดี๋ยวคุณนิดจัดการทางนี้เอง ฝากพี่

[โครงการบ้านจัดสรรชานเมือง] “คุณคีไม่น่าลำบากมาด้วยตัวเองเลยครับ ทางเรากำลังจะสรุปแบบโครงการส่งไปให้อยู่แล้วครับ” วิวัฒน์วิศวกรคุมงานบอกด้วยท่าทางนอบน้อม เมื่อประธานบริษัทมาดูโครงการก่อสร้างด้วยตัวเอง คีตภัทรไม่ตอบโต้ใด ๆ ตาคู่คมมองแบบที่ทีมงานกางให้ดู พร้อมกับฟังคำอธิบายไปด้วย หลังจากเข้ามาบริหารงานในบริษัทได้ไม่นาน คีตภัทรก็เปิดบริษัทใหม่หลายแห่ง แยกจากอัครธาดาที่ใหญ่โต และมีสาขาเพิ่มขึ้นมากมาย “เปิดได้เร็วที่สุดเมื่อไร” “ยอดจองได้เกินครึ่งแล้วครับ คาดว่ากลางปีนี้น่าจะลงมือได้เลยครับ” “ทำโฆษณา เพิ่มส่วนลด และเพิ่มของแถมไปอีกห้ารายการ ทำยังไงก็ได้ให้ลูกค้าเชื่อมั่นและมาจองกับเรา โครงการนี้ผมจะไม่เอาชื่ออัครธาดามาเป็นจุดขาย ยอดจองต้องมาจากความพอใจของลูกค้าเท่านั้น” “ครับ ผมจะทำตามที่คุณคีแนะนำ แล้วจะรีบสรุปแบบส่งให้เร็วที่สุด เชิญที่สำนักงานดีกว่าครับ ตรงนี้แดดมันร้อน” “ไปที่ห้องพักดีกว่าค่ะ วันนี้แดดร้อนมากจริง ๆ” สุชาดาที่ตามคีตภัทรมาจากบริษัทออดอ้อน เมื่อทนกับแดดตอนเที่ยงวันไม่ไหว หญิงสาวก่นด่าตัวเองในใจ ต

กวิสราเหลือบมองคนที่นั่งหลับอยู่ที่เบาะด้านหลังด้วยความเป็นห่วง กวางนั่งกอดน้องมาตลอดทาง เด็กสาวเป็นห่วงวันใหม่ไม่น้อยไปกว่าเธอ สี่ปีที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ที่คิดว่าจะต้องพบเจอกับเขา แต่เหมือนความพยายามของเธอจะสูญเปล่า เพราะเธอเพิ่งวางสายจากคุณยอดยิ่ง อยู่ ๆ ก็มีคำสั่งด่วนให้เธอย้ายงานใหม่ ที่ทำให้กวิสราคิดหนักก็คือ เธอต้องย้ายไปเป็นเลขาของคีตภัทร เมื่อถามหาที่มาของคำสั่งก็ได้คำตอบว่า ที่คุณยอดยิ่งทำแบบนี้ก็เพื่อความอยู่รอดของบริษัท กวิสราจะไม่ทำงานนี้ก็ได้ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ แต่ถ้าปฏิเสธก็เท่ากับว่าบริษัทของยอดยิ่งจะต้องพังลง งานที่ทำกับอัครธาดาทั้งหมดจะถูกยกเลิก คีตภัทรใช้เหตุผลนี้มาบีบบังคับ ให้เธอยอมจำนน บริษัทของยอดยิ่งตกอยู่ในสภาวะขาดทุนมาหลายปี เพิ่งจะฟื้นตัวตอนที่เข้ามาทำงานกับอัครธาดา บริษัทต้องแบกภาระมากมาย โดยเฉพาะพนักงานที่จะต้องตกงานถ้าเธอปฏิเสธงานนี้ ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า เมื่อต้องตอบรับ เจอกันโดยบังเอิญเขายังทำเหมือนจะฆ่าเธอกับลูก ถ้าต้องทำงานด้วยกันจริง ๆ เธอจะมีชีวิตรอดอยู่ได้กี่วัน “ตกลงค่ะคุณยอด เกมจะไปทำงานกับคุณคีตภัทร” รับคำอย่างม

ใบหน้าหล่อเหลาไล้เรื่อยลงไปตามซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายสาวทำให้ปรมะคุมตัวเองไม่อยู่ ลำคอแห้งผาดแก่นกายที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงยีนส์ผ้าเนื้อดีฮึกเหิม เมื่อเจ้าของร่างหนายังคงรุกรานคนในอ้อมแขนไม่หยุด นิรดาห่อตัวหนี กำปั้นน้อย ๆ ทุบลงบนอกกว้าง เพื่อเตือนสติให้เขารู้สึกตัว “อืม...” เมื่อรำคาญมากขึ้น ปรมะจึงรวบข้อมือของหญิงสาวไปไว้ด้านหลัง ด้วยมือเพียงข้างเดียว แขนอีกข้างยังรัดอยู่ที่ช่วงเอวของเธอ “คุณปอ...ปล่อยค่ะ” เสียงหวานสั่นเครือ ความรู้สึกเริ่มกระเจิดกระเจิงไปกับการกระทำของเขา หมั้นกับคีตภัทรมาสี่ปีเต็ม เขาไม่เคยปฏิบัติกับเธอในเชิงชู้สาวเลยสักครั้ง “ใครบอก...ผม ‘เอา’ จริง” เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบ จงใจเน้นคำว่าเอาชัด ๆ จนคนในอ้อมแขนร้อนวูบไปทั้งตัว เมื่อได้ยินคำนี้จากเขา “ฉันจะฟ้องพี่คี” ไม้ตายของเธอคือคีตภัทร แต่ดูเหมือนว่าคำขู่ของเธอไม่ได้มีผลกับปรมะเลยสักนิด เพราะเขายังคงเอาแต่ใจและรุกรานเธอหนักขึ้น “จะฟ้องไอ้คีว่าอะไร จะบอกมันว่าผมจูบเหรอ” ถามอย่างอารมณ์ดี เพราะสนุกที่ได้แกล้งเธอ เวลาที่ใบหน้าสว