All Chapters of สัปเหร่อที่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

"ฝั่งฝรั่งเศสร่วมกับคนไทยบางคนสาปให้คนตระกูลนี้ไม่มีผู้สืบทอดไม่มีใครใช้มันห้ามความสุขแต่ผมไม่เชื่อเพราะตลอดมาผมมีชีวิตที่ดีแล้วบริษัที่พ่อแม่ทิ้งไว้ก็แทบไม่เคยขาดทุน" "เพราะอะไรฝรั่งเศสต้องมาสาปคนไทย?" "ถ้าผมจำไม่ผิดมีคนบอกว่าเจ้าชายองค์เล็กของฌ็องที่หนึ่งพยายามหนีมาที่ไทยเขาน่าจะมีคนรักกับคนไทยตอนมาครั้งแรกฝั่งนั้นน่าจะไม่พอใจมากเพราะได้ข่าวว่ามีคู่หมั้นที่ต้องแต่งงานกัน" "ว่าไงนะ?" "ผมรู้แค่นั้นครับ" 'ฆ่าล้างโคตรเหรอ? ฝั่งนั้นส่งคนกำจัดคนตระกูลคงคาวนารามมาตลอดเลยเหรอ?..ไอ้พวกหัวขโมยทำพ่อแม่ลูกแยกจากกันแล้วยังทำเรื่องชั่วนานนับร้อยปีอย่างนั้นเหรอไอ้พวกสารเลว' "จะอยู่ในร่างคนคนนี้อีกนานไหมถ้าไม่ออกไปเจ้าของร่างจะแย่ไม่ใช่เหรอ?" "คนนี้เหมือนหลับอยู่เลยผมรู้สึกว่าเขาให้ความร่วมมือนะ " "หึ่ ตัวเล็กแค่นี้ทำเป็นเก่ง" "ว่าไงนะครับ?" "นายยังเป็นนักศึกษานี่อยู่มหาลัยไหนปีไหน?" "อยู่ปีสองมหาลัยกลางเมืองอินเตอร์เนชั่นแนลครับ" "ถ้าคนทำฆ่านายได้ก็แสดงว่ารู้จักฉันแต่กับคนที่นายสิงอยู่คงไม่รู้จักกัน..ใช้ร่างหมอนี่ไปหาความจริงมาสิ กลับบ้านไปหาหลักฐานมาก่อนจะถึงกำหนดเผาของนายถ้าทำให้คนทำ

เห็นแก่ตัวที่สุดฆ่าคนตระกูลตัวเองแล้วสาปซ้ำใยทำกันถึงเพียงนี้ทั้งที่ทำเป็นรักมานานนมกลับวางแผนฆ่ากันลง..ทำไมจิตใจหยาบช้าผิดมนุษย์มนาเช่นนี้"ก็ไอ้คนอัปปรีนั่นมันทำเรื่องทุเรศตอนอายุยี่สิบไง! ฉันก็เป็นลูกหลานตระกูลคงคาวรารามเราลำบากกันตั้งแต่รุ่นปู่ทวดจนถึงตอนนี้แต่ทำไมคนที่หน้าด้านหน้าทนใช้มันอยู่ถึงยังได้ดี!""บรรพบุรุษทำอะไรให้ป้านักหนาถึงต้องลำบากแบบนั้น?""ความวิปริตของลูกเจ้าอาวาสวัดพสุธาคนแรกมันน่าขยะแขยง มันไปทำอะไรกันกลางป่าช้ามีเมียผีลูกผีร้องไห้ระงมลั่นป่าช้าทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเพียงนั้นใครจะไปอยากร่วมวงศ์ตระกูลด้วย คุณเอลลี่ก็เหมือนกันพาผู้ชายเข้าห้องไม่ซ้ำหน้าทั้งที่เป็นผู้ชายคนที่มันใช้นามสกุลนั้นก็เหมือนกันหมดทำงามหน้ารุ่นแล้วรุ่นเล่าฟ้าดินก็ไม่เคยทำอะไรพวกมันได้ฉันก็ต้องส่งมันไปลงนรกไง หึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า!!!"คนผิดร่ายยาวหัวเราะร้องไห้ตะโกนก้งจนคนในบ้านทยอยขึ้นมาดู"ป้าแม่งบ้าไปแล้ว" เพื่อนที่มาด้วยกันเดินมายืนเรียงแถวประจันหน้ากับป้าแม่บ้านสติแตกเพราะกลัวจะพุ่งเข้ามาทำร้ายเพื่อนสนิททั้งสามยังคงมึนงงไม่หายว่าทำไมเพื่อนตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมบ้านใครก็ไม่รู้

ห้องเรียน''ฮ่ายพวกเมิง~""มึงเป็นใครเนี่ย?"เบ้กก้าเดินวนรอบร่างเล็กของเพื่อนสนิทที่วันนี้ดูดีกว่าเมื่อวานมากโข คนที่สดใสร่าเริงลอยหน้าลอยตาทักทายเพื่อนสนิทราวกับเมื่อวานไม่ได้พาเพื่อนฝูงไปอยู่ในเหตุการณ์ระทึกจับตัวฆาตกรคาหนังคาเขาอย่างไรอย่างงั้น"อ้าวเบ้กก้ามึงสมองเสื่อมหรือไงถึงจำเพื่อนตัวเองไม่ได้ไอแอม"เอสเม่""มึงสิสมองเสื่อมเอสเม่ไอ้ตัวดีเมื่อวานทำเรื่องอะไรไว้จำไม่ได้เลยเหรอ?""เรื่องอะไรวะ?""มึง..มึงอำกูใช่มะ? สารภาพมานะเว้ยว่ามึงกำลังทำอะไรอยู่!""กูก็น่าจะคุยกับดินเรื่องที่จะขอสถานที่ถ่ายทำหนังของพวกเรา ก็น่าจะคุยกันจนกูเผลอหลับ""เผลอหลับบ้าอะไรมึงร่อนไปร่อนมาเดี๋ยวก็ไปโผล่ที่วัดเดี๋ยวก็ไปโผล่ที่บ้านใครไม่รู้แล้วยังไปจับฆาตกรที่พยายามฆ่าได้คาหนังคาเขา คนที่มึงบอกว่าเป็นเพื่อน เพื่อนบ้าบออะไรมึงอยู่กับพวกกูสามคนแทบจะตลอดเวลา นี่มึงไปรู้จักกับคนที่ชื่อเอลลี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมรู้จักกันดีขนาดที่รู้ทุกอย่างในบ้านของหมอนั่นด้วย แปลกสุดๆ!""หาา?" เอสเม่อ้าปากค้างกับสิ่งที่เพื่อนสามคนผลัดกันสาดข้อมูลประหลาดที่ไม่เคยได้ยินมากล่าวหาทั้งที่ตนไม่เคยทำอะไรเช่นนั้นมาก่อนและไม่เคยคบใค

"กินเข้าไปให้หมด" ขนมนมเนยถูกยื่นให้คนตัวเล็กที่นั่งด้านหน้าขางกันจนถุงของกินเกลื่อนไปหมด วิญญาณหญิงสาวพยายามยัดหลายอย่างลงไปในร่างเล็กทั้งที่ไม่มีความรู้สึกกับรสชาติอาหารบนโลกแล้วแต่ต้องทำตามคนหน้าเหี้ยมจอมเผด็จการข้างๆ"น่าอิจฉานายจังมีคนรักที่เสียสละช่วยวิญญาณตกทุกข์ได้ยาก""หยุดเพ้อเจ้อแล้วกินเข้าไปซะ""นายเองก็เป็นห่วงคนรักมากสินะตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายมีแฟนเท่าที่ได้ยินข่าวมานายอยู่มาสามรุ่นแล้วยังไม่เคยคบใคร""ไม่รู้""ไม่รู้แสดงว่าตกหลุมรักไม่รู้ตัวสินะโรแมนติกดีดูเหมาะสมกันมากด้วยฉันว่าความรักของพ่อแม่นายมันโรแมนติกมากเลยนะแค่..""หุบปากสักทีรำคาญ!"ดวงตาสีดำตวัดหันมาปรามคนข้างๆ พร้อมเสียงดังก้องรถเสียงนั้นจึงเงียบลงมองทางที่เป็นสีดำเพราะออกกันมาตั้งแต่ช่วงเย็นกว่าจะมาถึงรีสอร์ทก็เกือบเช้า ปฐพีเข้ามาเช็คอินในรีสอร์ทที่เดียวกับที่หญิงสาวจองไว้ฮันนีมูนกับคนรักด้วยความง่วงงุนจึงหลับในห้องพักแต่วิญญานร้อนรนกลับออกมาไต่ถามข่าวคราวเรื่องอุบัติเหตุบนเขากับพนักงานด้านหน้าเพียงลำพัง(อารยา)"ขอโทษนะคะ..เอ่อครับผมขอสอบถามอะไรสักหน่อยได้ไหม?""ค่ะว่าไงคะคุณลูกค้า?""ไม่ทราบว่าช่วงสาม

"..."อีกจิตวิญญาณตระกูลคงคาวนารามล่วงลับไปแล้วจากไปเช่นหลายๆ คนที่ถูกความรักทำร้ายดวงจิตนั้นไปสู่สุขคติคืนร่างเล็กที่แสนจะแข็งแกร่งของเอสเม่ที่ตอบรับช่วยเหลือคนตระกูลคงคาวนารามอย่างดี ไม่เคยต่อต้านเลยสักครั้งทั้งที่ถ้าเป็นคนอื่นจะหวาดกลัวหลบเลี่ยงการสิงสู่ร่างที่ทำอันตรายกายหยาบได้หัวทุยผมสีเทานอนหนุนตักแกร่งบนแคร่ใต้ร่มไม้ข้าบ้านสัปเหร่อระหว่างรอไฟมอดเพื่อเก็บกระดูกของอารยา ไม่รู้ว่าก้มมองหน้าขาวซีดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เส้นผมยุ่งเหยิงปิดหน้าปิดตาหลับไหลตั้งแต่การเผาร่างอารยาเสร็จสิ้น ปลายนิ้วสากยกขึ้นเกลี่ยปรอยผมสีเทาปรกหน้าเล็กที่ตกอยู่ในห้วงนิทราขนตาแพนุ่มขยับยุกยิกเล็กน้อยเมื่อถูกก่อกวนแต่ก็หลับลงเช่นเดิม ดวงตาคู่คมยังคงจ้องมองคนที่บังเอิญไปเจอกันฝั่งคะนู้นเพราะมีข่าวเรื่องอัญมณีสีแดงเดินทางกลับมาที่ไทยแล้วแต่ก็หาไม่เจอ เจอแต่ไอ้ตัวขาวบนตักแต่ข้อมูลใหม่ที่ได้คือมันอยู่ที่ “ฌ็อง มารีอา” ใครกันนามสกุลเดียวกับ..แม่"หิว..หิวจัง""ตื่นมากี่ครั้งก็หิวทุกครั้งเป็นบ้าอะไร?""ด ดิน..นี่พี่มานอนข้างเมรุอีกแล้วเหรอ?""อยากตื่นมาในเมรุหรือเปล่าล่ะ..ของกินข้างตัวนั่นกินซะเอามาจากงานศพให้เ