All Chapters of สัปเหร่อที่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

อั่คคค! "คนสยามเช่นข้ามันเป็นกระไรสกปรกฉันใดข้าไปทำอะไรให้เจ้าถึงใช้วาจาทำร้ายย่ำยีเกียรติข้าเช่นนี้ ตนเองมิใช่หรือที่เข้ามาเป็นขโมยในคราบเจ้าขุนมูลนายกบฏเช่นเจ้ามีสิทธิ์เอ่ยว่าจาเช่นนี้กับข้าหรือ!'' ปฐพีกัดฟันกรอดร่างใหญ่โตในเงามืดช่างน่าสะพรึงกว่าเดิมนัก ข้อมือขาวแข็งแกร่งถูกกำจนรอบรั้งร่างใหญ่โตได้ชะงัก "ข้ากบฏแล้วใยมาเอาข้าในเมื่อเจ้าอยากได้ใครก็แค่ซื้อเอา เจ้ามันก็มีแค่ปากที่พูดไปเรื่อยไม่ว่าเอากับใครก็ว่าดีไปเสียหมด ปล่อยข้าพสุธา! ปล่อย!" ชายฝรั่งเศสสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแต่ทำได้ยากยิ่ง ชาวสยามยามเลือขึ้นหน้านั้นยากรับมือ "ข้าไปเอากับใครเล่าเชรี ข้าก็มีแค่เจ้าเอากับเจ้าเเค่คนเดียวข้ามีเมียแค่คนเดียว เมียฝรั่งของข้า...ข้าไม่เคยเอาชาวสยามแม้แต่คนเดียวหญิงนั่นเหรอที่ทำเจ้าโกรธข้าเช่นนี้?" "ปล่อย!!" "เชรี..ข้าอาจจะเลวที่ฉุดเจ้าไปแต่ข้ามิได้ตั้งใจย่ำยีเจ้าข้าเพียงฉุดเจ้าไปเค้นถามเรื่องที่ได้ยินมาว่าจักเข้าหาข้าเพราะสิ่งอื่น เรื่องที่ทำลงไปล้วนเกิดจากความสิเหน่หาทั้งสิ้น พ่อข้ามิเคยสอนให้ข้าทำเลวถ้าสิ่งที่ข้ากระทำมันเลวร้ายก็เป็นที่ข้าเอง ข้าเผลอใจไปกับเจ้าเองตั้งแต่คราแรกที

จากวันเป็นเดือนเคลื่อนผ่าน คำสัญญาระหว่างคนสองคนผูกกันรัดแน่นฝังลึกตรึงตราตรึงใจยากที่ใครจักเข้าใจในความรักครั้งนี้ได้ในหัวใจมีเพียงคนคนหนึ่งเต็มดวงแต่มิสามารถเปิดเผยความสัมพันธ์ได้ ทุกคืนวันนัดแนะลักลอบพรอดรักมิต่างจากโจรขโมยภายใต้ความสุขสมในใจของเชรียังนึกถึงบิดาที่เจ็บป่วยเสมอรับรู้ได้ถึงความคาดหวังของชาวฝรั่งเศสที่ต้องการนำบางอย่างของสยามกลับไปถิ่นฐานให้จงได้แต่เชรีกลับใช้ข้ออ้างตีสนิทชาวสยามข้ามฟากมาฝั่งวัดเพื่อจะได้เจอกับคนรักเช่นพสุธาทุกวันอัญมณีโกเมนในตัวครุฑสีดำของมีค่าที่ฝังอยู่ภายในเมรุใหญ่โตกำลังก่อสร้างเพื่อใช้เผาศพแทนการฝังทั้งที่รู้ดีว่าฝังอยู่ส่วนไหนของเมรุ ต้องเข้าไปเอาอย่างไร รู้ทุกอย่างเพียงแค่เดินไปเอายามลับตาคนก็ย่อมได้ เพราะดินเป็นคนบอกเล่าออกมาทั้งหมดด้วยความเชื่อใจเมียฝาหรั่งว่าจักไม่มีวันทำผิดมิทำให้คนรักต้องเดือดร้อนด้วยการขโมยมันออกไปดั่งที่สารภาพในคราแรกคนรักที่บูชาความรักเชื่อมั่นในความรักว่าช่างงดงามบริสุทธิ์เหนือสิ่งอื่นใดหลังขลุกอยู่กับคนรักทางฝั่งวัดในกระท่อมเรือนน้อยกลางป่าช้าเพียงลำพังทางพสุธาเองก็มิออกไปกับใคร ต่างอยู่กันเพียงลำพังที่นั่นขนมุ้

แฮ่กกก"เจ็บ..เจ็บมากจักต้องกลับไปรักษาจะมาอยู่ตรงนี้มิได้แต่..กระผมเจ็บราวมีสิ่งแหวกว่ายอยู่ภายใน สิ่งนั้นแหวกในท้องแหวกว่ายในท้องกระผม""...ไม่จริง!"เจ้าอาวาสอุทานขึ้นน้ำเสียงร้อนรนผิดวิสัยผู้ทรงศีลจับมือขาวทั้งสองข้างของผู้บุกรุกดิ้นพล่านปานจะขาดใจบนพื้นออกจากหน้าท้องแบนราบทันทีที่ไร้สิ่งปกปิดหน้าท้องของชายตัวโตกลับปูดโปนเคลื่อนย้ายไปทางนั้นทีทางนี้ทีสิ่งนั้นดุนดันเนื้อบางพุ่งสูงราวกลับคลื่นน้ำเพียงสัมผัสสิ่งนั้นมันกลับวิ่งพล่านราวกับแตกตื่นหลีกหนีมือผู้ทรงศีล เจ้าอาวาสนั่งลงบริกรรมคาทาทันทีพร้อมทั้งแตะมือที่ท้องขาวตลอดเวลามีดหมอลงอาคมเล่มเล็กถูกนำมาลนไฟในขณะที่ร่างขาวนอนดิ้นพล่านปานจะขาดใจตรงหน้าพญาครุฑหน้าประตูเมรุและเจ้าอาวาสบิดาของคนรักเสียงบริกรรมคาถาดังก้องละเพียงครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากสั่ง"ใช้ผ้าสีดำยัดปากเจ้าเสียข้าจักต้องนำบางสิ่งออกจากท้องเจ้าบัดเดี๋ยวนี้ไม่เช่นนั้นเจ้าจักต้องตาย"อึ่กก!มือขาวทำตามอย่าว่าง่ายยัดผ้าสีดำเข้าปากกัดแน่นยกมือทั้งสองขึ้นยึดเสาต้นที่มีพญาครุฑไว้มั่นหน้าท้องแกร่งสีขาวบัดนี้มีบางสิ่งนูนขึ้นลงราวกับมีหนูกับแมววิ่งไล่จับกันไปมากึ่ดดด!!ปลายมีดแหลม

คิ้วเข้มขมวดมุ่นมองหลังร่างเล็กเขม็งราวกับไม่พอใจใครมาก่อนหน้า ร่างสูงใหญ่ยืนเด่นตระหง่านตัวตรงแม้จะหิ้วร่างคนทั้งคนไว้ด้วยหน้าตาคมเข้มมึนตึงไม่เสื่อมคลายแต่ก็วางร่างเล็กลงบนพื้นแต่โดยดี"อะ..เอ่อ..''ไม่ใช่เสียงรุ่นน้องแต่เป็นรุ่นพี่ที่ยืนแหงนมองร่างสูงเทียบเท่าขอบบนประตู ร่างใหญ่ราวกับนักกีฬาก้มมองลงมายังคนตรงหนา"หึ่" คนในชุดนักศึกษาปีหนึ่งเปล่งเสียงในลำคอสั้นๆ คิ้วขมวดปมคลายลงสีหน้ายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาสะท้อนแสงสีฟ้ายามเงามืดทาบทับบดบังแสงสว่างแต่กลับมาเป็นสีดำเข้มเมื่อออกมากลางที่โล่งแจ้งน่าอัศจรรย์ยิ่งนักสายตาเย็นชาคู่นั้นมองจ้องชายหนุ่มตัวเล็กเขม็งจากการสบตากันโดยบังเอิญ แต่คนตัวเล็กในชุดนักศึกษาปีที่สามกลับตะลึงในความหล่อแปลกตากว่านักเรียนอินเตอร์ตัวขาวคนใดที่เคยพบเจอบรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มชวนอึดอัดราวกับอากาศรอบกายหายไปเหมือนสถานที่ปิดตายกลางป่าลึกไร้ผู้คน สายตาเชือดเฉือนก่อนที่ร่างนั้นจะเดินเฉียดไหล่บางไปยังตัวอาคารด้านในฟึ่บบบ ตึก ตึก ตึก"พวกมึง!!"คนสะดุดไม่ทันได้เอ่ยอะไรเพื่อนอีกคนเป็นหนุ่มผมหยักสีทองปล่อยชายเสื้อหลุดลุ่ยสวมเครื่องประดับจากการเจาะตามส่วนต่างๆ บ

ตั้งแต่เข้าไปทักทายเด็กปฐพีบ่อยครั้งที่ในหัวนึกถึงแต่หน้าเด็กคนนั้น บทสนทนาชวนขนหัวลุกปนความสะพรึงของสัปเหร่อหนุ่มทำเอารู้สึกเสียววาบขนลุกซู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความน่าสนใจในความสะพรึง ดวงตาประกายสองสีมีสเน่ห์และสยดสยองอย่างที่ไม่เคยเจอสัปเหร่อหนุ่มภายนอกดูดีหล่อเหลาแต่คำพูดคำจาลึกล้ำเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเข้าใจได้คนคนนั้นทำราวกับว่าสัมผัสบางอย่างที่คนอื่นสัมผัสไม่ได้ ดวงตาคู่ดำสนิทมักจะมองที่ตาแล้วค่อยๆ มองเคลื่อนไปด้านข้างหูด้วยดวงตาสีฟ้าเขาเปลี่ยนสีตาตามใจตัวเองได้หรือเปลี่ยนไปเพราะสิ่งใดกันแน่?...เมื่อมีใครสักคนเสียชีวิตจึงต้องมีการทำพิธีทางศาสนา สัปเหร่อคืออีกคนสำคัญที่ต้องมีไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปมากเพียงใดอาชีพนี้ก็ยังจำเป็นอยู่เสมอไม่ใช่อาชีพที่น่าอภิรมณ์สำหรับคนทั่วไปแต่มีความสำคัญรองจากพระสงองค์เจ้าก็ว่าได้ คนที่คลุกคลีกับร่างไร้วิญญาณไม่น่าอภิรมณ์ไม่สวยงาม ชินชากับความเน่าเหม็น สังขารผุพังเน่าเปื่อยไปตามกาลเวลาอยู่กับเศษซากแห่งความทรงจำทุกอย่างย่อมมีที่มาที่ไป..และมันถูกกำหนดมาตั้งแต่แรกว่าใครจะต้องเข้ามาทำหน้าที่นี้ดูแลร่างคนตายง่ายกว่าดูแลคนเ