สัปเหร่อที่รัก

สัปเหร่อที่รัก

ช่วงสมัยหนึ่งสยามเริ่มคบค้ากับพันธมิตรชาวฝรั่งเศสเพลานั้นสยามคุ้นเคยกับฝรั่งมังค่าตาฟ้าหัวทองผิวขาวจัดแต่งกายด้วยผ้าเนื้อดีระย้าระยางมีพิธีรีตองในการตัดเย็บตามแบบฉบับชาวตะวันตก

เพื่อแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม..เพื่อการค้าระหว่างประเทศและเพื่อ..สัมพันธ์อันดี

'มากันแล้วนั่น ลำนั้น ลำโน้น มากันมากโขทีเดียวฝาหรั่งตัวขาวจั๊วะ ผมสีทอง จมูกโด่ง แปลกตาจริง'

เรือสำเภาลำแล้วลำเล่าทยอยเข้าตัวพระนครชั้นในอึกทึกทั้งเรือและชาวเมืองสยามสองฝั่งคลอง

สถานการณ์ในไทยไม่สู้ดีนักหลายเชื้อชาติใช้เป็นทางผ่านยึดอาณานิคมเป็นว่าเล่นที่สยามยังตั้งตระหง่านอยู่เช่นนี้ได้ก็เพราะยอมอ่อนมิยอมแตกหักแข็งข้อกับเมืองมหาอำนาจจึงต้อนรับขับสู้ชาวตะวันตกเป็นหลักนี่แล

ประชาชนชาวเมืองตื่นตาตื่นใจเพราะทางการแจ้งประชาชนว่านี่คือสัญญาณอันดีที่มีพันธมิตรเป็นเมืองมหาอำนาจ แต่กับชาวสยามบางกลุ่มก๊กกลับมิชอบตั้งแต่แรกเห็น

"พี่ดินมิไปดูเศสฝาหรั่งกับเขาดอกหรือเส้นผมขาวทั้งหัวแต่หน้าตาขาวใสอ่อนวัยเหมือนเด็กแรกเกิดตานี่สีฟ้าแว้บวับแวววาวราวกับลูกแก้วจมูกคนพวกนั้นก็แหลมยาวเหมือน..เหมือนกระไรน้า?

เด็กหนุ่มวัยแรกรุ่นวิ่งหน้าตาตื่นถอดเสื้อตัวดำกร้านแดดสวมโจงกะเบนย่ำพื้นดินดำปี๋เข้ามายังข้างป่าช้าที่มีกลุ่มชายวัยไล่เรี่ยถอดเสื้อสวมโสร่งโจงกระเบนอุ้มไก่ชนคนละตัวท่าทางเกเรยกหมู่คณะ

"จะเหมือนกระไรได้วะ ก็เหมือนกับผีน่ะสิ แล้วอีกอย่างก็ไม่มีเศษฝาหรั่งด้วยโว้ย!"

เสียงกลั้วหัวเราะนั่งหันหลังบนขอนไม้ในอ้อมแขนมีไก่ชนตัวงาม ร่างหนาแน่นเนื้อมีรอยสักอักระเต็มแผ่นหลังยาว ท่อนขาแกร่งถลกจงกระเบนนั่งยองส่งเสียงหัวเราะครืนเฮฮาตามประสาวัยรุ่นแตกหนุ่มห้าวหัวร้อนดิบเถื่อน

เห็นท่าทางเกเรเช่นนี้แต่เป็นลูกหลานคนมีเงินมีทองทั้งก๊ก

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้แดงเขาเรียกฝาหรั่งเศสโว้ย"

"เออๆ เช่นนั้นแหละมิต่างกันดอก แต่มันไม่เหมือนผีหนาคนที่มางดงามดั่งรูปปั้นในวัง เครื่องแต่งกายแปลกตามิเคยพบเจอที่ใดงามเช่นนี้มาก่อน"

"เพ้อเจ้อ จักตื่นตาบ้ากระไรกับอีแค่พวกฝาหรั่งกบฏมันจะมาขนสมบัติบ้านเมืองเรากลับไปสิไม่ว่า"

"ไม่มั้งพี่ดินก็ทางการบอกว่า.. อะแฮ่ม~ นี่คือสหายคนพิเศษของสยาม จักต้องต้อนรับขับสู้อย่างดีเช่นนี้หนา"

คนวิ่งข่าวอย่างเจ้าแดงยืดตัวตรงทำมือไพล่หลังเลียนแบบขุนนางใหญ่จึงถูกผ้าชุบน้ำเช็ดไก่เฟี้ยงใส่

"ใครจักต้อนรับก็ต้อนรับไปแต่ข้าไม่รับไม่ชอบ เอ็งก็รู้ว่าพวกมันยึดเมืองอื่นรอบสยามไปแล้วในหัวของมันคงจ้องจะฮุบเมืองเราเท่านั้นแล"

"มีข่าวลือว่าฝรั่งเศสส่งบุตรชายวัยยี่มาประจำการที่สยามด้วยหนาถึงว่าต้อนรับขับสู้เป็นเป็นพิเศษ"

"วัยยี่เท่าข้าเลยรึอยากลองปะชันกับฝาหรั่งจริงเทียวดูสิจะแน่สักเพียงใด"

ชื่อเสียงความโดดเด่นเรื่องความสง่ารูปงามเก่งกล้าวางตัวน่าเชื่อถือไม่ทำกริยาเจ้าชู้หยาบคายใส่ชาวสยามจึงเป็นที่รักของเจ้าเมืองกระทั่งมีการพนันขันต่อมอบที่ดินตรงข้ามวัดพสุธาคงคารามให้เป็นที่พักอาศัยและสร้างโบสถ์แก่ชาวฝรั่งเศสที่เข้ามาพำนักพักพิง

ไม่มีใครไม่รู้จัก ฌ็อง เชรี ทหารกล้ามากฝีมือหาตัวจับยากทั้งสง่างามหยิ่งทระนงแบบชนชั้นสูงแต่น้อบน้อมมีมารยาทได้อย่างไม่น่าเชื่อ ไม่ว่าจะหมัดมีดปืนผาหน้าไม้คล้ายจะเก่งเกินลูกเจ้าขุนมูลนายทั่วไปเสียด้วยซ้ำ

ฝีมือประจักต่อสายตาชาวสยามในวันแรกที่มาถึงคล้ายเป็นการข่มขวัญกลายๆ ว่าฝรั่งเศสไม่ได้มีดีเพียงการเจรจาหรือการค้าเท่านั้น

พสุธา คงคาราม หรือดิน ชายหนุ่มรูปงามคมเข้มวัยยี่สิบปีบริบูรณ์หลานชายคนโปรดของเสนาบดีส่วนพระองค์คนสำคัญในรั้ววังชั้นใน

ในวันที่ทั้งคู่ต้องนั่งประชันหน้ากันที่ท้องพระโรงเพื่อทำความรู้จักอย่างเป็นทางการฝั่งหนึ่งคือฝรั่งตัวสูงใหญ่ไหล่กว้างตั้งตรง สวมชุดพองผ้าระบายมีสีสันหวานละมุน เส้นผมหยักสีทองถูกประพรมน้ำมันใส่ผมปาดไปด้านหลังเปิดเปลือยดวงหน้าเรียวยาวขาวสว่างเครื่องหน้าเด่นชัดด้วยดวงตากลมโตสีฟ้าใสคิ้วเรียวโค้งจมูกโด่งพุ่งและริมฝีปากอิ่มสีเเดงเรื่อเล็กน้อยจากอากาศเมืองร้อน

เจ้าบ้านอย่างดินหลานชายคนโปรดเสนาบดีนั่งหลังตรงสวมชุดไทยสุภาพจัดแต่งทรงผมสีดำขลับเรียบแปล้เช่นกัน สายตาคู่คมจ้องมองชายวัยทัดเทียมนั่งหลังอกแอ่นใบหน้าเชิดสูงไม่วอกแวกนิ่งสงบราวกับรูปปั้น ยามลมพัดโชยมามีกลิ่นหอมไม่คุ้นชินปลิวลอยมาเป็นระยะ

แปลก...แปลกจริง

"ได้ข่าวว่าท่านฌ็องถนัดการต่อสู้ฝั่งสยามเองก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ถนัดการต่อสู้อายุอานามเท่ากันดูเหมือนว่าจะเกิดวันเดียวกันปีนักษัตรเดียวกัน นี่อาจจักเป็นนิมิตหมายอันดีว่าสองชาติของเรามีดี อุตส่าข้ามน้ำข้ามทะเลมาเจอกันข้าจักอยากชมฝีมือเด็กหนุ่มฝั่งตะวันตกเป็นบุญตาเหลือเกินทุกท่านเห็นด้วยหรือไม่?"

เสนาชั้นยศสูงมีหน้าที่รับรองแขกต่างประเทศเอ่ยขึ้นใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตรสมชื่อสยามเมืองยิ้ม

ผู้มาเยือนสยามครานี้มิใช่ชาวบ้านใกล้เรือนเคียงหัวดำตาดำแต่เป็นทหารกล้าหนุ่มชาวตะวันตกฝรั่งเศสลักษณะแปลกตากว่าที่ชาวสยามเคยพบพาน

ฝาหรั่งกลุ่มหนึ่งเข้ามาในนามสานสัมพันธ์สองทวีปเด็กหนุ่มฝรั่งเศสทั้งหมดเข้ามาเยี่ยมชมบ้านเมืองทักทายชาวสยามด้วยภาษาไทยสำเนียงแปล่งผมสีทองดวงตาสีฟ้าเขียวและมีผิวพรรณสว่างจ้า

"กระผมมิมีอันใดขัดข้องขอรับ"

หัวหน้าทหารกล้าผู้โดดเด่นสง่างามกว่าใครเอ่ยขึ้นด้วยภาษาไทยสำเนียงแปล่งจัดว่าทำการบ้านมาดีเพราะใครๆ ต่างทราบในความยากของอักษรสยาม

"พสุธาเล่าเจ้าจักประลองกับลูกเจ้าขุนมูนนายฝาหรั่งดูหรือไม่?"

เสนาเฒ่าหันหาประชากรชาวสยามผู้ถูกเรียกให้เข้ารับรองแขกเมืองเพราะมีความสามารถรอบด้าน

"มิมีอันใดขัดข้องขอรับ"

ชายร่างหนากำยำคมเข้มคุกเข่าหมอบก้มตอบรับความต้องการของสหายเจ้าคุณปู่

"ดีมากถ้าเยี่ยงนั้นแล้วเราตั้งกฎเกณและมอบของกำนัลเสียหน่อยเพื่อความรื่นเริงยิ่งขึ้น ท่านประสงค์สิ่งใดหรือไม่ท่านฌ็อง?"

"ข้าพระองค์ประสงค์ที่พักกายพักใจเพราะนับถือศาสนาคริสต์ธรรมเนียมปฎิบัติแตกต่างจากชาวสยามจึงไคร่ขอที่ดินหัวเมืองตรงข้ามวัดนั้นประกอบพิธีกรรมและอยู่อาศัยจักได้หรือไม่ขอรับ?"

หืออออ!

เสียงฮือฮาดังขึ้นกลางวงประชุมคนที่แสดงสีหน้าไม่พอใจไม่เห็นด้วยเช่นดินจ้องเขม็งแขกคนพิเศษของสยามไม่วางตา

ไม่ถูกชะตาแม้เกิดพร้อมกัน

"กงนั้นจักทำเป็นที่เรียนรู้แทนการเรียนในวัดมิใช่หรือขอรับ?" พสุธาชายหนุ่มหน้าเหี้ยมยกมือประนมขึ้นเหนือหัวเอ่ยค้านขึ้นมากลางวง ทุกคนใน ท่าทีผู้ใหญ่ที่ยิ้มแย้มได้เสมอทำเอาหนุ่มเลืดร้อนหวั่นใจ

"เอาเช่นนี้ก็แล้วกันในเมื่อท่านฌ็องหมายมั่นมาแต่แรกคงอยากอยู่ที่นั่น เช่นนั้นเราจักยกแผ่นดินผืนนั้นให้เป็นของผู้ชนะดีหรือไม่?"

"ขอรับ/ครับ"

ไม่ได้มีแค่ผู้ที่ยินดีในการมาตั้งรกรากกลางสยามของชาวฝรั่งเศส จุดรวมใจของชาวบ้านคือวัดถ้ามีที่ขัดเกลาให้ความรู้เด็กใกล้ๆ พ่อแม่น่าจะดีใจ

ก่อนหน้านี้มีคำสั่งให้ใช้ที่ดินตรงข้ามวัดนี้สร้างเป็นสถานศึกษาที่เริ่มเข้ามามีบทบาทเพื่อแบ่งเบาภาระของวัดที่มักจะใช้ทำพิธีทั้งงานบุญและงานศพเป็นเนืองๆ คนภายในรู้ดีว่าฝั่งสยามจำต้องยินยอมเมื่อการเป็นปรปักกับชาวตะวันตกไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก

แต่คนเช่นพสุธามิได้เห็นแก่ใครหน้าไหนผืนแผ่นดินไทยจักยกให้ใครอื่นได้เยี่ยงไร

ชาวต่างชาติหัวทองไม่ได้เก่งการต่อสู้ด้วยมือเปล่าทั้งที่ถูกไล่ต้อนจนต้องลดแรงปะทะด้วยการกอดรัดร่างหนาเอาไว้ไม่ให้ปล่อยหมัดหนักใส่ส่วนสำคัญของร่างกาย

หลังจากโดนไปหลายหมัดผิวขาวขึ้นรอยแดงช้ำม่วงชัดเจนแถมปากหยักทรงเสน่ห์ก็แตกมุมปากเลือดซิบ จักฝีมือดีเพียงใดก็มิมีใครเทียบชาวสยามได้สักครั้ง

ชาวสยามคนแรกที่ได้ลิ้มลองรสชาติหมัดคนต่างชาติที่ไม่ใช่กระบวนท่าคุ้นเคย ไม่แข็งทื่อ ไม่รับหมัดตรง ไม่สวนกลับแรง แต่มีชั้นเชิงมากกว่านั้น รู้จักหลบถอย รู้จักการกอดรัดหลบแรงประทะและมือไวเพื่อชัยชนะ ซึ่งชาวสยามไม่ใช้วิธีนี้

สองร่างหนาสีผิวขาวดำตัดกันชัดเจนชายชาวสยามชะล่าใจในท่าทีต่างชาติที่ไม่รู้จักมวยไทยดีพอหอบแฮ่กเหงื่อโทรมกาย

ความอยากเอาชนะเพื่อครอบครองที่ดินผืนนั้นหนักหน่วงพอๆ กับความรู้สึกยามถูกท่อนแขนขาวโอบลำคอหนายื่นหน้าเข้าใกล้หอบแฮ่กข้างหู

ไอร้อนจากร่างกายขาวจัดระอุยิ่งกว่าเพลิงไฟพาให้กายสีเข้มร้อนระอุได้อย่างร้ายกาจ กลิ่นกายฝาหรั่งหอมหวนชวนมึนเมายามเข้าเบียดสีรู้สึกได้ดียามถูกปลายจมูกโด่งบดฝังเข้ามาบนผิวกาย

เผลอไปรู้สึกกับร่างกายขาวๆ หอมๆ พาขนอ่อนลุกชันพรั่นพรึงยามกลางกายเฉียดใกล้กัน

คนคนนั้นนึกถึงเพียงชัยชนะโดยไม่สนว่าร่างกายแนบชิดกับคู่ต่อสู้เกินไปหรือไม่ เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการคนหัวทองตาฟ้ามิได้ใช้วิธีใสสะอาดอย่างที่ควรจะเป็น

แม้จะดูไม่มีอะไรในสายตาคนนอกที่มองอยู่ไกลๆ แต่การต่อสู้ครั้งนั้นมันไม่ปกติ

ชายชาวสยามถูกโน้มคอแทงเข่าจนต้องก้มตัวอ้าปากออกระบายอาการจุกหน่วง แต่ถูกนิ้วเรียวยาวล้วงเข้ามากดที่โคนลิ้นรับรู้ได้ถึงความฝาดเฝื่อนที่โคนลิ้นรู้ตัวอีกทีก็เซถลาเข้าหาหมัดขาวโดนต่อยเสยคาง...หลับคาที่

พ่ายแพ้...เสียแล้ว

..