บททั้งหมดของ เมียนายเถื่อน : บทที่ 31 - บทที่ 40

เมื่อลับตาเถื่อนฉันก็เดินเข้ามาถึงห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำตาทั้งหมดมันไหลออกมา ความเสียใจมันเยอะจนฉันอธิบายไม่ถูกฉันผิดที่ฉันไม่บอกเรื่องพี่ทอยกับเถื่อน เพราะฉันไม่อยากให้เถื่อนมีเรื่องก็รู้อยู่ว่าเถื่อนเป็นยังไง ตอนนี้เถื่อนมีหน้ามีหน้าในสังคมผู้คนรู้จักในตำแหน่งประธานบริษัทร่วมด้วยโรงแรมและรีสอร์ต หากมีเรื่องมีข่าวเสียหายทุกคนจะโอเคหรอที่ประธานบริษัทใหญ่มีเรื่องต่อยตีเหตุมาจากผู้หญิง แน่นอนว่าฉันไม่อยากให้เป็นแบบฉันจึงเก็บเรื่องนี้ไว้ดีกว่า แต่แล้วมันไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดเหมือนเถื่อนจะเดาออกทุกอย่างว่าพี่ทอยจะมาแบบไหน ฉันร้องไห้ต่อหน้าเขาด้วยความรู้สึกผิดแต่ตัวของเถื่อนยังโอบกอดฉันไว้ด้วยความรักและไม่ดุด่าว่ากล่าวฉันเลยเมื่อมันเป็นแบบนี้ฉันยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเก่า“ข้าว” “อีข้าว” “อีข้าวโว้ย” “ห้ะๆ” ฉันรีบหันไปตอบเพื่อนๆทันที “เหม่ออะไรวะกูเรียกตั้งนาน” อีเบลถามฉันขึ้นทันที “เปล่าๆ กูคิดอะไรเรื่อยเปื่อย” ฉันตอบกลับไปก่อนจะหันมาสนใจกับบทสนทนาของเพื่อนๆอีกครั้ง“จะเริ่มหาพี่รหัสกันยังไงดี” อีวีวี่ถามขึ้นอีกครั้ง“กูไม่รู้เลยอะ คำใบ้เหี้ยไรก็ไม่รู้” ฉันตอบกลับไปทันทีเพราะฉันเดาไม่อ

เชื่อไหมละครับว่าไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวที่งอแงไม่อยากห่างเมีย พอถึงเวลาจะไปจริงๆเมียก็งอแงไม่อยากห่างผม เห็นแล้วชื่นใจจริงๆ หลังจากผมส่งข้าวเจ้าขึ้นรถผมก็จัดการกลับมายังคอนโดหยิบกระเป๋าเตรียมตัวไประยอง จริงๆผมจัดกระเป๋าได้ตั้งแต่เมื่อคืน แต่ถ้าถือลงมาตอนไปส่งข้าวเจ้ามีหวังเธอต้องถามแน่ๆ “คุณเถื่อนไปไหนครับ” พี่รปภ.เอ่ยปากถามผมขึ้นทันที“ตามเมียครับ” ผมตอบกลับไปทันที“ได้ข่าวว่าหนูข้าวเจ้าไปเข้าค่าย” พี่แกถามขึ้นต่อ“ใช่ครับปล่อยไปคนเดียวไม่ได้รุ่นพี่ไม่น่าไว้ใจจ้องจะจีบเมียผม” ผมตอบกลับไปอีกครั้งก่อนจะยืนคุยกับพี่รปภ.สองสามประโยคก็ขอตัวขึ้นรถผมไม่เคยไปรีสอร์ตสาขาระยองรู้แค่ว่าผู้จัดการคือคนไหนชื่ออะไรและครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้จองห้องหรืออะไรไว้ด้วยเพราะที่ผ่านมาผมวุ่นวายกับการเคลียร์งานที่นี่ ผมจึงกดโทรศัพท์ต่อสายหาเฮียทันที“เฮีย” ทันทีที่ปลายสายรับขึ้นผมก็พูดขึ้น“โทรมาทำเหี้ยไรแต่เช้า” เฮียสาดคำด่าใส่ผมแต่มันก็เช้าจริงๆแหละยังไม่หกโมงเลย“มึงจองรีสอร์ตที่ระยองให้หน่อย” ผมพูดขึ้นอีกครั้งเพราะผมเองก็ไม่อยากจะไปถึงแล้วให้พนักงานหาให้ตอนนั้นเพราะมันจะวุ่นวาย “อื้อออ

“มีน้องๆ บางคนที่หาพี่รหัสไม่เจอ เราจะลงโทษเพื่อนยังไงดี” เสียงพี่กล้วยพูดขึ้นอีกครั้ง“เอาละค่ะการลงโทษของเราก็คือปล่อยเป็ดลงชายหาด” พี่หวานพูดจบฉันก็หันมองหน้าเพื่อนๆ“เกมส์เหี้ยไรวะปล่อยเป็ดลงหาด” เสียงไอ้ธามพูดขึ้นอีกครั้งและแน่นอนฉันก็สงสัยเหมือนกัน“เอาละค่ะน้องๆ ต่อแถวเดินเป็ดลงหาดเลยค่าขอเพลงด้วย” สุดท้ายพวกฉันก็จำใจเดินเป็ดลงหาดเมื่อขึ้นมาจากน้ำก็มีพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่จัดว่าเป็นคนหน้าตาดีเอาผ้าขนหนูมาให้ฉัน“พี่เป็นพี่รหัสเรา ผู้ชายชอบ”“ขอบคุณนะคะและก็ขอโทษที่ข้าวหาพี่ไม่เจอ” ฉันพูดขึ้นทันทีพร้อมกับรับผ้าขนหนูมาห่มตัว “พี่เสียใจมากนะทำไมน้องรหัสหาไม่เจอ” พี่เขาพูดขึ้นอีกครั้ง“ทำไมพี่ถึงตั้งคำใบ้นี้ละคะ ข้าวเดาไม่ออกจริงๆ” ฉันถามขึ้นทันทีเพราะฉันอยากรู้เหมือนกัน “พี่ชื่อบอล” “ข้าวไม่ได้ถามชื่อค่ะ”“ผู้ชายชอบเตะบอลไม่ใช่หรอ” เข้าใจแล้ว เพราะเป็นฉันเองแหละที่โฟกัสผิดประเด็น“ยังไงก็รับข้าวเป็นน้องรหัสด้วยนะคะ” ฉันพูดขึ้นต่ออีกครั้ง ไหนๆก็เจอกันแล้วขอฝากตัวเป็นน้องรหัสเลยแล้วกัน “รับอยู่แล้วครับแต่ลุงรหัสเรามีปัญหานิดหน่อยอยู่โรงพยาบาลนะวันนี้คงไม่ได้เจอ” พี่บอลพูดขึ้นต่อทั

โปรดใช้วิจารณญาณ“ฮึก…เถื่อน ข้าวกลัว ข้าวกลัวที่สุด” คนในอ้อมกอดของผมยังคงร้องไห้“ไม่ร้องนะกูอยู่ตรงนี้กับมึงนี่ไง” ผมพูดขึ้นพร้อมลูบหัวข้าวเจ้าไปด้วย ใข้น้ำเสียงโทนอบอุ่นเพื่อหวังให้เธอคลายความกลัว“อย่าทิ้งข้าวนะเถื่อน ข้าวกลัวจริงๆ” บอกเลยว่าต่อให้เธอเจออะไรมาผมก็ทิ้งไม่ลงหรอกจริงๆ “บอกกูได้ไหมข้าวมันทำอะไรมึง” ผมถามออกไปอีกครั้งด้วยความอยากรู้“ไม่…ข้าวไม่อยากพูดถึง ข้าวไม่ชอบข้าวขยะแขยง” “ไม่อยากบอกกูไม่เป็นไรแต่จำไว้กูไม่มีวันทิ้งมึงไปไหน”“มึงนั่งตรงนี้เดี๋ยวกูมา” ผมผละกอดออกเพราะตอนนี้ตัวเธอเริ่มรุมๆ “ฮึก…เถื่อนไปไหนอย่าทิ้งข้าว” ข้าวเจ้าร้องท้วงขึ้นเมื่อเห็นว่าผมกำลังจะเดินออกไป“ไม่ต้องร้องกูไม่ได้ไปไหนแค่จะไปเอายาให้มึง”ผมอยากรู้ว่าไอ้ทอยมันทำอะไรกับข้าวเจ้าเธอถึงได้เสียขวัญขนาดนี้“กินยาแล้วนอนพักกูจะอยู่ตรงนี้นอนตรงนี้กับมึง”ผมพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสวมกอดข้าวเจ้าไว้บนเตียง เมื่อข้าวเจ้าหลับผมก็โทรตามเพื่อนๆของเธอมาเพราะผมเองก็มีเรื่องจะไปจัดการต่อ“ฝากแปปนึงเดี๋ยวกูมา” ผมบอกไอ้น็อตขึ้นทันทีเพราะตอนนี้มีปีกับเบลเข้าไปเฝ้าข้าวเจ้าอยู่ในห้องนอนส่วนไอ้พวกผู้ชายก็นั่ง

“เถื่อนว่าพ่อกับแม่ข้าวจะรับได้ไหม” คนข้างผมถามขึ้น “กูยังรับได้ไม่ทิ้งมึงไปไหนเขาเป็นพ่อเป็นแม่นะไม่ว่าลูกเป็นยังไงเขาต้องรับได้” แน่นอนว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องโอบกอดลูดตัวเองไว้อยู่แล้ว“ขอบคุณที่เถื่อนรับได้ขอบคุณที่ไม่รังเกียจร่างกายข้าว” ไม่เคยแม้แต่จะคิดรังเกียจเลยสักนิดกริ้งงงงง“กูรับโทรศัพท์แปปนึง” ผมพูดขึ้นก่อนจะลุกออกมารับโทรศัพท์ป๊า“ครับป๊า” ผมตอบรับทันทีที่รับสาย “ป๊าจับตัวมันได้แล้วมันอยู่ที่บ้านเถื่อนค่อยเข้ามาจัดการละกัน” เร็วกว่าสามวันตามเจอภายในไม่กี่ชั่วโมง“ขอบคุณครับป๊า” “ป๊าถามอะไรหน่อย หนูข้าวอาบน้ำอะไรหรือยัง”“ยัง เราพึ่งคุยกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง” ผมตอบกลับไปทันที “ถ้ายังไม่ได้อาบน้ำพาหนูข้าวมาโรงพยาบาลให้หมอตรวจจะได้รู้ว่าไอ้เวรนั่นป้องกันรึเปล่าหรือมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง” “ผมลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลยมัวแต่ให้ข้าวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น” ผมตอบกลับไปทันที “เข้มแข็งนะเถื่อนเมียแกมันต้องการแก” “ครับป๊า” “เข้าไปเลยนะป๊าโทรนัดหมอให้แล้ว หมอผู้หญิงไว้ใจได้”“ครับ” ผมตอบกลับไปแค่นั้นก่อนจะเดินมาหาข้าวเจ้า“มึงยังไม่ได้อาบน้ำใช่ไหมตั้งแต่เรื่องมันเกิด” ถึงเสื้อผ้า