บททั้งหมดของ เมียนายเถื่อน : บทที่ 41 - บทที่ 50

“กูอยากลบรอย” ผมพูดขึ้นอีกครั้ง“ลบรอยอะไร” ข้าวเจ้าตอบกลับมาทันทีด้วยความสงสัย“ลบรอยไอ้เวรนั่นจากตัวมึง” เพราะผมเองก็ไม่อยากร่างกายของข้าวเจ้ามีรอยที่ทำจากคนอื่น คนเดียวที่สามารถทำรอยบนข้าวเจ้าได้มีแค่ผม แค่ผมเท่านั้น “ลบได้” ข้าวเจ้าพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างผมได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้างเช่นกันก่อนจะทำท่าเข้าไปซุกหน้าอกข้าวเจ้าอีกครั้ง“แต่ไม่ใช่ตอนนี้” เสียงทรงอำนาจเอ่ยออกมาพร้อมแววตาที่มองมาผมนิ่งๆ “ครับ” เพราะผมเองก็ไม่อยากให้ข้าวเจ้าโมโหหลังจากที่เพื่อนของข้าวเจ้ามาผมก็ตรงเข้ามาที่บ้านทันทีเพราะผมมีเรื่องที่จะต้องจัดการไม่ใช่เรื่องอะไรแต่เป็นเรื่องของพี่รหัสข้าวเจ้าผมตรงไปยังหลังบ้านที่เป็นสถานที่ฝึกลูกน้องของป๊าเพราะลูกน้องทุกคนต้องเตรียมพร้อมกับธุรกิจสีเทาของป๊า“มันอยู่ข้างในครับคุณเถื่อน” ลูกน้องคนสนิทของป๊าพูดขึ้นทันทีส่วนผมก็พยักหน้ารับเป็นอันเข้าใจพร้อมกับเดินเข้าไปพี่รหัสข้าวหรือบอลยังอยู่ในสภาพสุขกายสบายดีไหมผมไม่แน่ใจเพราะมันอาจจะ งงๆ ที่โดนจับตัวมาแบบนี้แต่ร่างกายไม่มีร่องรอยบาดแผลอะไร “มีอะไรกับกู” มันถามผมขึ้นทันที“กูแค่อยากคุยกับมึง” เพราะผมไม่ได้เอาตัวมันมาเ

“ข้าวรักเถื่อน”“ข้าวจะหมั้นนะคะ” ฉันพูดขึ้นพร้อมไปยิ้มกับให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆฉัน แน่นอนว่าใบหน้ายิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากปากของฉัน“ขอบคุณครับ” นับว่าเป็นคำว่าครับคำแรกที่ฉันได้ยินออกจากปากเถื่อน“เด็กๆตกลงแล้วฉันก็ไม่มีปัญหาอะไร” แม่ฉันพูดขึ้นทันที “คิดดีแล้วนะข้าวเจ้า” ฉันรู้เลยแหละว่าพ่อฉันเป็นห่วงเพราะฉันอายุแค่นี้เองมีโอกาสจะเจอคนอีกมากมายแต่ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าคนที่ฉันอยากใช้ชีวิตด้วยคือเถื่อน“ข้าวคิดดีแล้วค่ะ ข้าวคบกับเถื่อนมานานแล้วนะคะ ผ่านอะไรมาก็เยอะเดี๋ยวข้าวจะเล่าให้พ่อกับแม่ฟังว่าข้าวเลือกคนไม่ผิด” ฉันพูดขึ้นอีกครั้ง “ถ้าข้าวเจ้าคิดแบบนี้พ่อกับแม่ก็ไม่ขัดนะลูก” ฉันเข้าไปกอดพ่อกับแม่ทันทีก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา ฉันรักพ่อกับแม่มากๆหลังจากนั้นฉันกับเถื่อนก็เลี่ยงตัวออกมาข้างนอกเพราะให้ผู้ใหญ่คุยกันเรื่องการจัดงาน “กูดีใจนะ”“ข้าวดีใจเหมือนกัน” “รู้ไหมว่ากูกลัวว่ามึงไม่หมั้นกับกู” เถื่อนพูดขึ้นมาทันที ฉันชอบชอบทุกอย่างที่เป็นเถื่อน เถื่อนไม่เคยกลัวอะไร แต่ถ้าเรื่องไหนที่มันเกี่ยวกับฉันเขามักจะกลัวและกังวลเรื่องนั้นอยู่เสมอ “อยากแต่งไปเลยด้วยซ้ำ” ฉันต

“ไม่เช้าไม่หยุด” “มึงสลบกูก็ไม่พัก” ผมพูดพร้อมกับเล้าโลมคนตรงหน้าทันทีหลังจากเสร็จภารกิจบทรักของเราผมก็ลุกจากที่นอนตรงไปเข้าห้องน้ำพร้อมกับหยิบทิชชู่เปียกมาเช็ดทำความสะอาดกลางกายสาวของข้าวเจ้าและจัดการตัวเอง ผมมองนาฬิกาที่ผนังห้องตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆเจ็ดโมงเช้าแล้ว ไอที่บอกว่าฟ้าเหลืองอะผมทำตามคำท้าคนที่นอนอยู่ได้แล้วนะครับ ผมจัดการทำความสะอาดร่างกายข้าวเจ้าเสร็จและตัวเองเสร็จ ผมก็ขึ้นมานอนข้างๆคนที่สลบไปตั้งแต่ผมเสร็จรอบที่สองพร้อมกับคว้าตัวข้าวเจ้าเข้ามากอดและหลับตามเธอไป “อื้ออออ” เสียงคนในอ้อมกอดผมดังขึ้นจนผมสะดุ้งตื่น ผมนอนมองหน้าคนที่ส่งเสียงขึ้นเธอยังคงนอนอยู่ไม่ได้ตื่นขึ้นมามีเพียงการขยับตัวเล็กน้อย“หลับก็หลับก่อนยังตื่นหลังอีก” ผมพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะใช้นิ้วมือเกลี่ยไปที่แก้มเนียนของคนตรงหน้า “อื้อออออ” ข้าวเจ้าขยับตัวก่อนจะลืมตาขึ้น “มองอะไร” เธอถามผมขึ้นทันที “มองคนปากเก่ง” แน่นอนว่าผมก็ตอบกลับไปทันทีเช่นกัน คนปากเก่งของผมสลบคาอกไปเลยแหละ “ปวดตัวมากเลยอะ” ข้าวเจ้าเปลี่ยนเรื่องพร้อมกับพูดขึ้นทันที “กูรุนแรงไปหน่อยขอโทษนะ” เพราะผมเองก็รู้สึกผิดเหมือนกัน เอาแต่สน

“ขอเมียทั้งทีจะให้น้อยหน้าใครไม่ได้ แต่ไม่ต้องคิดมากนะทั้งหมดนี้อะเงินกู” เพราะทุกอย่างที่เตรียมมาในวันนี้เป็นทรัพย์สินของผมทุกอย่าง“ขอบคุณนะ” ข้าวเจ้าพูดขึ้นทันที“ว่าแต่วันนี้สวยจังพูดให้ชื่นใจหน่อยดิ สวยขนาดนี้เมียใคร” “เมียนายเถื่อน” ผมยกยิ้มขึ้นทันทีกับคำตอบของข้าวเจ้า “ตาเถื่อนสวมแหวนให้หนูข้าวสิลูก” ม๊าผมพูดขึ้นอีกครั้ง จากนั้นผมก็หยิบแหวนก่อนที่บรรจงสวมไปที่นิ้วนางข้างซ้ายและจูบลงบนหลังมืออย่างเบาแผ่ว“ไหว้ขอบคุณด้วยข้าวเจ้า” ข้าวเจ้าก้มกราบลงบนตักของผมตามคำพูดของคุณแม่พร้อมกับผมที่ก้มตัวลงหอมลงที่แผ่นหลังเนียน “ขอบคุณนะเถื่อน”“ขอบคุณเหมือนกันนะ”คงไม่มีอะไรมากกว่าการขอบคุณอีกแล้ว ขอบคุณที่เราเกิดมาคู่กัน ขอบคุณที่ได้มาใช้ชีวิตร่วมกัน ขอบคุณที่ตอนนี้เรากำลังมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ขอบคุณตัวเล็กในท้องของข้าวเจ้าที่กำลังเข้ามาเติมเต็มคำว่าครอบครัวให้เราทั้งคู่ “เหนื่อยไหม”“เหนื่อยแต่ก็มีความสุขมากเหมือนกัน”“กูมีความสุขเหมือนกัน มานี่เถื่อนถอดชุดให้” ผมพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับข้าวเจ้าที่ตรงเข้ามา ผมบรรจงถอดชุดแต่งงานออกจากร่างกายคนตรงหน้าและไม่ลืมที่จะหอมไปตรงหัวไหล่มนต์

ห้าปีผ่านไป “ข้าวปั้นอย่าแกล้งน้องสิครับ” ฉันเอ่ยปากบอกลูกชายคนโตทันทีตอนนี้เป็นเวลาเกือบเย็นลูกชายคนโตของฉันกลับจากโรงเรียนมาแล้วความวุ่นวายจึงเกิดขึ้นเพราะข้าวปั้นตัวน้อยของฉันเอาแต่แกล้งน้องสาวเป็นว่าเล่น “ข้าวปั้นไม่ได้แกล้งนะแม่” ลูกชายวัยห้าขวบอย่างข้าวปั้นพูดขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิกแก้มน้องสาวอีกครั้ง “ข้าวหอมเจ็บนะ” เสียงข้าวหอมลูกสาวคนเล็กวัยสามขวบพูดขึ้นทันที“ข้าวปั้นก็ต้องจับแก้มน้องเบาๆแบบนี้สิ” ฉันพูดขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปจับแก้มข้าวหอมตัวน้อยอย่างเบามือเพื่อเป็นแบบอย่างให้พี่ชายคนโตดู “แบบนี้หรอครับ” ข้าวปั้นพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้มข้าวหอมอย่างเบามือ“แบบนี้ข้าวหอมไม่เจ็บ” คนเป็นน้องพูดขึ้นทันที“ไหนใครคิดถึงป๊าบ้าง” เถื่อนเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับพูดขึ้น ส่วนลูกสาวตัวน้อยของฉันก็รีบวิ่งขาป้อมๆตรงไปยังป๊ะป๊าของตัวเองทันที “ข้าวปั้นไม่คิดถึงป๊าหรอลูก” ฉันถามข้าวปั้นขึ้นอีกครั้งเพราะตอนนี้เจ้าตัวยังนั่งอยู่ข้างฉัน “ให้ข้าวปั้นกอดป๊าข้าวปั้นกอดแม่ดีกว่าผู้ชายใครเขากอดกัน” ข้าวปั้นพูดขึ้นต่อทันที“ป๊าสอนมาใช่ไหมเนี่ย” เพราะเด็กห้าขวบแบบข้าวปั้นพู