บททั้งหมดของ เมียนายเถื่อน : บทที่ 21 - บทที่ 30

“เถื่อนจะให้ข้าวใส่ชุดนี้จริงๆหรอ” ฉันถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นที่ถูกแขวนอยู่“ชุดนี้แหละเหมาะกับมึงดี” เถื่อนพูดขึ้นพร้อมกับหยิบชุดมาทาบบนตัวฉัน“จะไปไหนรึเปล่าใส่ชุดสวยขนาดนี้” ฉันถามขึ้นอีกครั้งเพราะชุดที่เถื่อนเตรียมไว้ให้มันไม่ใช่ชุดของฉันมันเป็นชุดใหม่ที่ดูแล้วราคาก็น่าจะเอาเรื่อง“ไปแต่งหน้าได้แล้วมึง” เถื่อนพูดขึ้นอีกครั้งส่วนฉันก็ลุกมายังที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งทันที เถื่อนไม่ได้แค่เตรียมชุดให้ฉันแต่ยังเตรียมเครื่องสำอางให้ฉันอีกด้วย ฉันยกยิ้มทันทีกับความเอาใจใส่ของเถื่อนถึงนิสัยและคำพูดจะห่ามๆก็เถอะฉันหันหน้าไปมองเถื่อนอีกครั้งเมื่อเขาเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ตอนนี้เถื่อนใส่กางเกงยีนส์สีดำกับเสื้อเสื้อยืดสีดำแค่การแต่งตัวเพียงเท่านี้มันก็ทำให้ความหล่อของเถื่อนบาดใจฉันมาก เราสองคนตรงออกจากคอนโดโดยรถยนต์คันหรูของเถื่อน เถื่อนมุ่งตรงออกถนนแถวชานเมืองขับมาเรื่อยๆจนถึงบ้านหลังหนึ่ง“บ้านใครอะเถื่อน” ฉันถามขึ้นทันทีพร้อมมองบ้านหลังตรงหน้า“บ้านกู” รถจอดสนิทพร้อมกับเถื่อนที่เปิดประตูลงจากรถไปเห็นแบบนั้นฉันจึงรีบเปิดประตูลงตามไป“แล้วพาข้าวมาทำไมเนี่ย” ฉันถามขึ้นอีกครั้งทันที ฉันไม่แน่ใ

“แสดงความเป็นเจ้าของไงมองเมียกูจนตาจะหลุดออกมาแล้ว” เถื่อนพูดขึ้นพร้อมกับมองไปยังคนด้านหลังของฉัน“ทำตัวดีๆ เลยเถื่อน คนอื่นเขามองหมดแล้ว” ฉันพูดขึ้นอีกครั้งเพราะถ้าเราไม่สนใจเขา เขาก็ทำอะไรไม่ได้หรอก “ขอไลน์ได้ไหมครับคนสวย” แต่เหมือนฉันจะคิดผิดผิดผู้ชายคนนึงในสามคนข้างหลังเดินตรงมาข้างๆก่อนจะพูดขึ้น “ไลน์กูไหม” เถื่อนถามขึ้นทันทีก่อนจะลุกจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมายืนข้างๆฉันเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ “กูขอไลน์ผู้หญิงไม่ใช่มึง” เขาพูดขึ้นต่อทันที “ขอโทษนะคะฉันมีแฟนแล้ว” ฉันตอบกลับไปทันทีเพราะไม่อยากให้เถื่อนมีเรื่อง“มีแล้วก็เลิกได้ครับ” แต่ฉันว่าคงมีแน่ๆเพราะคำพูดของผู้ชายคนนั้นนี่แหละ“ไอ้เหี้ยนี่” เมื่อเขาพูดจบเถื่อนก็ทำท่าจะพุ่งเข้าหาผู้ชายคนนี้แต่ฉันจับมือเถื่อนเอาไว้ก่อน เพราะตรงนี้คนเยอะมากๆ“ใจเย็นเถื่อน” ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ยืนขึ้นข้างเถื่อน ส่วนมือก็ลูบไปตามแขนแกร่งเบาๆเพื่อบอกให้ใจเย็นลง“ผมมาขอไลน์คุณคนสวย ไม่ได้มาขอไลน์แฟนคุณเพราะงั้นผมไม่สนว่าคุณจะมีหรือไม่มีแฟน” ไม่รู้ว่าบนโลกใบนี้จะมีใครหน้าด้านเท่าเขาหรือเปล่า“มึงต้องสนเพราะนี่เมียกู” เถื่ิอนพูดจบพร้อมกับดึงฉันไปอยู่

“กูรักมึงมากรู้ไหม กูไม่โอเคเลยที่ไอ้เหี้ยนั่นมาพูดถึงมึงแบบนั้น” ผมพูดออกไปหลังจากล้มตัวนอนลงบนเตียงข้างๆข้าวเจ้า “ข้าวรู้”“มึงแม่งจะสวยไปไหนวะผู้ชายจะเข้าหาตลอด” ผมพูดออกในเชิงหงุดหงิด ข้าวเจ้าสวยจริงๆและดูเหมือนความสวยมันจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆด้วย“จะรู้ไหมละ คนมันสวยอะเถื่อน” เธอตอบกลับมาทันทีเชื่อเขาเลย“เข้ามหาลัยจะเป็นยังไงวะ ผู้ชายก็เยอะไม่ต้องเรียนเลยดีไหม” เพราะผมเองก็คงไม่ได้ไปเรียนมหาลัยกับเธอหรอก จบ ปวส.สอง ผมก็ต้องเข้าไปทำงานกันป๊าแล้ว คิดถึงตอนนั้นมันจะเป็นยังไงถ้าข้าวเจ้ามีคนเข้ามาจีบเยอะๆ“ถ้าวันไหนเถื่อนทิ้งข้าวขึ้นมาทำไงอะ” เธอถามผมขึ้นอีกครั้ง อยากจะเขกหัวสักทีสองที “เอาอะไรมาคิดว่ากูจะทิ้งมึง ทุกวันนี้หลงมึงฉิบหายอยู่แล้ว” ผมตอบกลับไปทันทีก่อนที่ใบหน้าสวยของคนข้างๆจะแดงขึ้นสี น่ารักจริงๆ “ไม่แน่หรอก อนาคตไม่แน่นอนนะวันนี้เรารักกันมากก็จริง เผลอๆพรุ่งนี้เราอาจจะไม่รักกันแล้วก็ได้” ผมรู้ว่าอนาคตมันไม่แน่นอนแต่สำหรับผมตอนนี้ผมเลือกข้าวเจ้าแล้วผมก็อยากมีเธอไปตลอด“ไม่รู้ กูรู้แค่ว่าจะรักมึงไปตลอด” ผมตอบกลับไปอีกครั้ง “แต่ถ้ามึงเข้ามหาลัยกูคงตามหวงมึงแน่ๆ” ผมพูดขึ้นอี

วันนี้เป็นวันที่เมียรักของผมหรือข้าวเจ้าไปมหาลัยวันแรก จริงๆอยากจะเก็บเธอไว้แค่ในห้องไม่ให้ออกไปพบเจอใครเพราะผมหวง แต่ทำไงได้ในเมื่อข้าวเจ้าไม่ยอม หลังจากผมไปส่งข้าวที่มหาลัยแล้วผมก็ตรงมาบริษัททันที ผมเข้ามาเคลียร์งานเอกสารต่างๆที่ต้องรับผิดชอบ ตอนนี้ผมเข้ามาดูแลทางโรงแรมแลรีสอร์ต รวมร่วมสามเดือนแล้วและผมประสบความสำเร็จอีกด้วยแรกๆผมไม่เป็นที่ยอมรับในบอร์ดบริหารสักเท่าไหร่เพราะผมเป็นลูกคนเล็กที่มีเรื่องต่อยตีไปวันๆ แต่สุดท้ายผมก็ทำให้พวกเห็นว่าภายในระยะเวลาสามเดือน เปอร์เซ็นต์กำไรของบริษัทพุ่งสูงขึ้นมาก สุดท้ายบอร์ดบริหารก็ยอมรับในตัวผมและทุกคนในบริษัทก็ยอมรับในตัวผม อันที่จริงผมก็มีเลขาอยู่หนึ่งคนครับเป็นผู้ชายเพราะข้าวบอกว่าไม่เอาผู้หญิงเด็ดขาดส่วนผมเองก็โอเคเพราะอะไรที่ข้าวเจ้าสบายใจผมก็จะทำมัน เลขาของผมชื่อพี่จอร์นมีอายุแก่กว่าผมสักสิบกว่าปีได้เป็นคนที่ทำงานกับป๊าม๊ามานานจึงรับช่วงต่อมาสอนงานและเป็นเลขาให้ผมกริ๊งง ผมหันมองโทรศัพท์ทันทีเมื่อมีเสียงเรียกเข้าก่อนจะมองหน้าจอที่ปรากฏชื่อคนโทรเมียรัก“เสร็จแล้วหรอ” ผมถามขึ้นทันทีเพราะก่อนหน้านี้ข้าวเจ้าโทรมาบอกแล้วว่าจะไปหาอะไรกินก

กริ๊งงงงน็อต “ว่า” ผมพูดขึ้นทันทีเมื่อรับสาย“พี่เถื่อน วันนี้ไอ้พี่ทอยมันมานั่งกินข้าวด้วยแต่มายังไงไม่รู้ตอนนั้นไอ้ข้าวมันนั่งที่โต๊ะคนเดียว พวกผมกับคนอื่นไปซื้อข้าวให้มัน” ไอ้น็อตพูดขึ้นทันที“มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง” ผมขึ้นต่อเพราะถ้ามีไอ้ทอยก็คงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง“ไม่มีหรอกพี่ แต่คำพูดมันทำนองแบบ ถ้าพี่สนใจใคร พี่ก็จะใส่ใจคนนั้น ประมาณนี้” ไม่เคยรู้สึกอยากตีนลั่นใส่ใครเท่านี้มาก่อน“แล้วมีอะไรอีกไหมมันรุ่มร่ามอะไรกับเมียกูไหม” ผมถามขึ้นต่อทันที“ก่อนมันจะลุกออกไปมันก็กระซิบที่หูไอ้ข้าวนะ แต่ผมไม่รู้มันกระซิบว่าอะไร” ผมฟังไอ้น็อตมันเล่าอยากจะเห็นหน้าไอ้คนที่เข้ามายุ่งกับเมียผมจริงๆ “แล้วข้าวเจ้าก็ปล่อยให้มันกระซิบแบบนี้อ่อไม่ถอยหนีไม่อะไรเลยหรือไง” เพราะผมเองก็กลัว กลัวว่าข้าวเจ้าจะหลงไหลไปกับสังคมใหม่ๆ“ไม่พี่ไอ้ข้าวมันถอยหนีแต่ไอนั้นมันก็ขยับเข้าใกล้ จริงๆ พวกผมก็บอกนะว่าไอ้ข้าวมันมีแฟนแล้วส่วนไอ้ข้าวก็บอกว่ามีแต่” ไอ้น็อตพูดขึ้นก่อนจะหยุดไปเสียดื้อๆ “แต่อะไรพูดมาอย่าลีลา” ผมถามกลับทันทีด้วยความอยากรู้“มันบอกว่ามันจะจีบไอ้ข้าวไม่ได้จีบแฟนข้าว พวกผมก็พูดต่อกันแหละว่าแฟนไอ