All Chapters of อสูรกระซิบรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องเดือดร้อนอีกครั้ง”“ช่างมันเถอะ ผมไม่มีทางเลี่ยงอยู่แล้ว ในเมื่อคุณคือลูกสาวผู้บังคับบัญชา” เขาไหวไหล่น้อย ๆเธอถามอย่างใจเสียเมื่อสบสายตาเฉยเมยของเขา “สำหรับคุณ ฉันคงเป็นแค่ลูกสาวผู้บังคับบัญชาที่บังเอิญเข้ามาทำให้ชีวิตคุณวุ่นวายสินะ”พูดจบ เธอรีบหันหลังหนีจากดวงตาไร้ความรู้สึกคู่นั้น เตรียมจะเดินหนีเพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตา แต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่ยึดข้อมือไว้จนชะงัก“คุณโกรธผมหรือ ขวัญข้าว”“ฉันมีสิทธิ์อะไรละคะ”“ถ้าอย่างนั้นคุณเป็นอะไร ทำไมทำหน้าเหมือนเสียใจ ผมทำอะไรให้คุณรู้สึกแย่เหรอ” “อย่าสนใจฉันเลยค่ะ ฉันขอรบกวนคุณแค่วันนี้เท่านั้น พรุ่งนี้ฉันจะไม่อยู่ให้คุณรำคาญอีก”“เป็นบ้าอะไรของคุณอีก ผมไม่ได้ไล่คุณ และไม่เคยบอกว่ารำคาญคุณเลยนะ ขวัญข้าว”“คุณสิบ้า! บ้าที่สุดเลยด้วย ฉันไม่ได้อยากวุ่นวายกับคุณนักหรอก แต่ไม่รู้ทำไมถึงต้องเกิดเรื่องบ้า ๆ แบบนี้ แล้วคุณก็ต้องเข้ามาช่วยฉันทุกที”“เอาล่ะ ๆ ผมขอโทษ ต่อไปผมจะระวังคำพูดก็แล้วกัน แต่ตอนนี้คุณต้องอยู่ที่นี่กับผมจนกว่าท่านจะจัดการลากคอไอ้ชั่วนั่นไปชดใช้กรรมให้ได้ก่อน” ปรเมนทร์ถอนหายใจพร้อมสรุป แม้จะไม่เข้าใจน

ปรเมนทร์ก้มลงบดคลึงกลีบปากหวานละมุนแดงเรื่อที่เผยอออกต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น ฝ่ามือร้อนค่อย ๆ ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างบางนุ่มจนถึงจุดกึ่งกลางกาย นิ้วเรียวค่อย ๆ แทรกเข้าทักทายแผ่วพริ้วก่อนจะสอดลึกเข้าไปในความชุ่มชื้นเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการรุกรานของมังกรยักษ์ร่างกายของเธอส่ายสะบัดไปตามจังหวะที่นิ้วเรียวแตะพลิ้วอย่างไม่อาจห้ามปราม ขาเรียวขยับแยกห่างเปิดทางให้ปลายนิ้วของเขาสัมผัสเธอได้แนบชิด ดวงตาคมกับหัวคิ้วเข้มยกสูงเมื่อปลายนิ้วร้อนสัมผัสได้ถึงเยื่อบาง ๆ ที่ไม่คิดว่าเธอจะมี รอยยิ้มแต้มไปทั่วริมฝีปากร้อน ฝ่ามือซุกซนยังคงแตะต้องเธออย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนและเพียงแค่เขาขยับมือถอนออกเธอก็ผวาเฮือกสะดุ้งไปทั้งตัว เสียงหวานสะอื้นแผ่ว โหยหาสัมผัสของเขา ปลายนิ้วจิกรั้งบ่ากว้างดึงไว้ราวกลัวว่าเขาจะขยับตัวหนีปรเมนทร์หัวเราะเบา ๆ เมื่อเธอจ้องมองเขาราวจะขอร้อง ดวงตาหวานหยาดเยิ้ม เขาไม่รีรอที่จะหยิบอุปกรณ์ป้องกันที่ฉีกเตรียมไว้ออกมาสวมก่อนจะยกยิ้มมุมปากให้เธอเมื่อดวงตาหวานจับจ้องมองเขาไม่กระพริบ ท่าทางอยากรู้อยากเห็นของเธอกระตุ้นความต้องการของเขาให้ผาดพุ่งขึ้นจนแทบระเบิดทั้งที่ยังไม่ได้สัมผัสแม้แต่

“ไอ้ป้อง!” ท่านวิกรมเตรียมจะเข้าใส่ชายหนุ่มรุ่นลูกเพราะคำพูดอาจหาญไม่เกรงกลัว“คุณพ่อขา...ข้าวผิดเอง กรุณาอย่าทะเลาะกันเลยนะคะ” ขวัญข้าวสะอื้นพลางกอดเอวบิดาแน่น เธอไม่อยากให้ทั้งสองต้องขัดแย้งเพราะเธออีก“เลิกยุ่งกับยายข้าวซะ เพราะคุณไม่เคยคิดจะแต่งงานกับแกตั้งแต่แรก ฉะนั้นต่อไปก็อย่าวุ่นวายกับลูกสาวผมอีก!”“ผมคงทำตามที่ท่านต้องการไม่ได้ เพราะขวัญข้าวคือภรรยาของผม” เสียงของเขาหนักแน่น ดวงตาสบกับท่านโดยไม่หลบ“แล้วเราจะได้รู้กัน...ไป ยายข้าว กลับบ้าน!”มือเรียวถูกกระชากให้เดินตามโดยไม่มีโอกาสเอ่ยคำลา ดวงตาทั้งคู่สบกันด้วยความอาวรณ์ ปรเมนทร์เพิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ทั้งที่ไม่เคยคิดจะผูกพันกับใคร แต่วันนี้เขากลับอยากขอเพียงสิทธิ์เดียว ได้รักและดูแลผู้หญิงคนนี้อย่างถูกต้องตามครรลองเหล้าในมือถูกกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว ก่อนเทน้ำสีอำพันในขวดลงแก้วใบเดิมอีกครั้ง มือกว้างเตรียมจะกรอกเหล้าเข้าปาก แต่กลับถูกอีกฝ่ามือหนึ่งรั้งข้อมือไว้ ดวงตาแดงก่ำเงยขึ้นสบกับสายตาของบิดา ความท้อแท้ผิดหวังทำให้ปรเมนทร์จมอยู่กับเหล้ามานานกว่าสัปดาห์ หลังถูกสั่งพักงาน อีกทั้งข่าวคราวของขวัญข้าวก็เงี

“เก่งนักเหรอมึง” เสียงสบถหยาบคายของไอ้โจรชั่วที่พยายามเงื้อมือเตรียมตวัดลงบนแก้มนวล“ไอ้ชัด! อย่าเสือกแตะของ ๆ กู มึงก็รู้ว่ากูจะให้มันเป็นนางเอกคืนนี้ อย่าทำให้หน้ามันมีรอย”“ขอโทษครับนาย” นายชัดก้มหน้าแต่ไม่ลืมที่จะตวัดตามองเธออีกครั้งแสดงอาการข่มขู่“เอาตัวมันไปไว้ข้างใน แล้วอย่าลืมกรอกยามันด้วย กูอยากให้มันสมยอมวะ ไอ้วิกรมมันจะได้แค้นแทบกระอักเลือด ฮ่า ๆๆๆ” เสียงเฒ่าเจ้าเล่ห์หัวเราะลั่นอย่างสะใจร่างบางที่ทรุดลงเพราะหมดแรงหลบหนีถูกแบกขึ้นไปบนบ้านเก่าตรงหน้า พวกมันนำตัวเธอมาขังไว้ในห้องโทรม ๆ ห้องหนึ่ง ข้อมือของเธอถูกมัดด้วยเชือกผูกติดอยู่กับหัวเตียง ปลายเท้าถูกมัดติดกับขาเตียงทั้งสองข้าง น้ำตาของเธอไหลรินอย่างสิ้นหวัง“อีนี่แม่งสวยฉิบ...เลยวะ มิน่าท่านถึงพยายามจับตัวมันให้ได้” มือหยาบของมันไล้ไปตามแก้มนุ่มจนเธอรู้สึกขยะแขยง ใบหน้าหวานสะบัดหลบหนีในขณะที่มันหัวเราะเสียงดัง“ทำเป็นรังเกียจไปเถอะมึง คืนนี้พวกกูจะได้เป็นผัวมึงกันทุกคน ดูสิว่าเวลายาออกฤทธิ์ มึงจะรังเกียจพวกกูอีกไหม” มือหยาบบีบเคล้นทรวงอกอิ่มของเธออย่างคึกคะนอง“ไอ้ชัด!” เสียงตวาดลั่นของตำรวจเฒ่าทำให้มือหยาบน่ารังเกียจขอ

“อื้อ...ตีเบา ๆ แค่นี้ต้องปรับด้วยเหรอคะ”“ปรับสิคะ พี่ชอบเก็บส่วยแบบนี้ที่สุดรู้ไหม” เสียงทุ้มกล่าวกลั้วเสียงหัวเราะ“ข้าวจะฟ้องคุณพ่อ”“จ้างก็ไม่กลัว คราวนี้พี่จะให้ลุงเต้ไปขอข้าวให้ รับรองท่านต้องยกข้าวให้พี่แน่ ๆ” ปรเมนทร์กระซิบกับใบหูของเธอเสียงพร่า“ใครคะ”“ดร.ธนภูมิ เอกธนภัทร”“ท่านเหรอคะ” ขวัญข้าวเปิดตากว้าง เพราะบิดาของเธอเกรงใจที่สุดคือดร.ธนภูมิ เอกธนภัทร ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทสนมและนับถือ อีกทั้งท่านยังดำรงตำแหน่งสำคัญทางการเมืองในปัจจุบันอีกด้วย“ใช่แล้วคนสวย”“แล้วพี่ป้องไม่คิดจะถามข้าวบ้างเหรอคะว่าเต็มใจจะแต่งกับพี่ป้องหรือเปล่า” ขวัญข้าวประท้วงไม่จริงจังนัก“อื้ม...ถ้าคนไม่เต็มใจเขาเร่าร้อนได้ขนาดข้าว พี่คงต้องถามนะยาหยี” เสียงทุ้มกระเซ้าพร้อมสบตาเธอพราวไปด้วยรอยขำ“พี่ป้องบ้า คนเขาโดนวางยาต่างหาก” เธอทำริมฝีปากยื่นด้วยท่าทางน่ารัก“งั้นมาพิสูจน์กันอีกรอบว่าเพราะฤทธิ์ยาเท่านั้นจริงหรือเปล่า”“ว้าย...”เสียงหวานเงียบหายไปอีกนานจนกระทั่งเสียงของทั้งคู่ดังแผ่วหวานลั่นไปทั่วห้องหกเดือนผ่านไปเสียงหัวเราะใส ๆ ดังลอดออกมาจากมุมหนึ่งของคาเฟ่กลางเมืองที่อบอวลไปด้วยกลิ่